Goldfrapp - Seventh Tree (2008)

Een terugkeer naar de warme, gloedvolle sound van het debuut!
Dat verwelkom ik van harte want ik vond ze daar toch op hun sterkst.
Dit nieuwe album valt als een warme deken over je heen en het doet je na afloop snakken naar wederom een draaibeurt.
Het begint al heel rustig met Clowns waar het qua sfeer een beetje neigt naar Vashti Bunyan maar dan heel erg anno 2007
Little Bird bevat meer electronica maar blijft ook ver uit de buurt van de vorige 2 albums. Het klinkt lekker zoetgevooisd en laat ik er zelfs Cocteau Twins in terug horen!
Happiness wil ik wel typeren als Goldfrapp goes Beatles. Er hangt in elk geval een jaren '60 sausje over, althans zo komt dat op mij over.
Road to Nowhere heeft het dromerige dat we op het schitterende, tevens tijdloze debuut konden horen.
Eat Yourself is een schitterend nummer met folk-inslag. Hoe meer ik het hoor hoe mooier het wordt.
Some People klinkt wat grootser en wijdser maar blijft toch intiem.
A&E zal het album voorgaan op single en klinkt het meest poppy, maar hierdoor is het wel een compact en zeer fraai liedje geworden.
Wat te denken van Cologne Cerrone Houdini waar ze richting Serge Gainsbourg gaan! Gelijk al mijn favoriet van deze cd, maar ja Gainsbourg is natuurlijk ook niet de minste om mee vergeleken te worden.
Caravan Girl is het drukste nummer van dit vierde album en doet me gelijk ook het minst. Uitstekende pop, daar niet van, maar het raakt me tot nu toe nog niet zo heel erg.
Monster Love sluit het dromerig af in een perfecte dans tussen akoestische instrumenten en electronica.

Ik had niet verwacht dat ik Goldfrapp weer zo dicht tegen me aan zou gaan drukken maar met dit album gebeurt dat dus weer.

Mooi popalbum van Goldfrapp die de electronicinvloeden toch wat achterwege hebben gelaten. Ze weten wederom een goede sfeer te creëren en als geheel te boeien.