The Band - Rock of Ages (1972)
mijn stem
78 stemmen
Canada
Rock / Roots
Label: Capitol
-
Introduction (1:22)
-
Don't Do It (5:00)
-
King Harvest (Has Surely Come) (4:04)
-
Caledonia Mission (3:38)
-
Get Up Jake (3:33)
-
The W. S. Walcott Medicine Show (3:54)
-
Stage Fright (4:38)
-
The Night They Drove Old Dixie Down (4:34)
-
Across the Great Divide (3:59)
-
This Wheel's on Fire (4:07)
-
Rag Mama Rag (4:33)
-
The Weight (5:32)
-
The Shape I'm In (4:14)
-
The Unfaithful Servant (4:48)
-
Life Is a Carnival (4:17)
-
The Genetic Method (7:48)
-
Chest Fever (5:24)
-
(I Don't Want to) Hang Up My Rock and Roll Shoes (4:20)
-
Loving You Is Sweeter Than Ever * (3:28)
-
I Shall Be Released * (4:03)
-
Up on Cripple Creek * (4:38)
-
The Rumor * (5:02)
-
Rockin' Chair * (4:06)
-
Time to Kill * (4:07)
-
Down in the Flood * (5:25)
met Bob Dylan
-
When I Paint My Masterpiece * (4:17)
met Bob Dylan
-
Don't Ya Tell Henry * (4:38)
met Bob Dylan
-
Like a Rolling Stone * (5:24)
met Bob Dylan
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
1:19:45
(2:04:53)
1
geplaatst: 1 oktober 2021, 16:31 uur
Dit is nooit een favoriete liveplaat van mij geweest, terwijl ik van deze groep en hun eerste twee à drie platen toch een tijdje helemaal gek was. Ironisch genoeg komt dat door de meerwaarde van de arrangementen: deze nummers zijn van zichzelf al zó perfect gearrangeerd en uitgevoerd dat de toevoeging van de blazers de uitvoeringen een beetje ondergraaft, alsof er een extra ingrediënt wordt toegevoegd aan een schotel die van zichzelf al perfect op smaak is, en in plaats van dat die schotel dan nóg lekkerder wordt smaakt hij daardoor naar alles en niets.
Zo verliest Caledonia mission door die blazers alle intimiteit en mysterie, The night they drove old Dixie down wordt veel te statig en plechtig terwijl ik in het sobere origineel de aardklonten van "I will work the land" juist bijna fysiek in mijn handen voel, in Rag mama rag verzuipt Rick Danko's viool gewoon in de herrie, en het onheilspellende Chest fever wordt nu gewoon funk (waarbij dat prachtige trieste tussenstuk met de "Leger des Heils-blazers" gewoon aan de feestvreugde wordt opgeofferd). Eigenlijk vind ik alleen The W.S. Walcott medicine show echt baat hebben bij z'n nieuwe arrangement omdat de losbandigheid van de jaarmarktsfeer daar juist fraai wordt versterkt.
De uitvoeringen van de Band zelf zijn verder niet slecht (begrijpelijk wanneer de beste muzikanten van de wereld met zulk subliem repertoire op de proppen komen) maar missen de intensiteit en de felheid die ik op Before the flood wèl hoor, alsof alles een beetje is doodgerepeteerd. De hoogtepunten zijn voor mij dan ook de nummers die juist wèl met een bepaalde losheid en swing (en zonder blazers) worden gespeeld, zoals Get up Jake, het prachtige The weight en (bij de bonusnummers) I shall be released, The rumor en Rockin' chair, en die verlenen deze liveplaat voor mij nog de meeste waarde. (De stem waarmee Dylan zijn eigen aandeel zingt is, laat ik het voorzichtig formuleren, bij mij niet het meest favoriet, dus op die laatste nummers zat ik persoonlijk niet te wachten.)
Zo verliest Caledonia mission door die blazers alle intimiteit en mysterie, The night they drove old Dixie down wordt veel te statig en plechtig terwijl ik in het sobere origineel de aardklonten van "I will work the land" juist bijna fysiek in mijn handen voel, in Rag mama rag verzuipt Rick Danko's viool gewoon in de herrie, en het onheilspellende Chest fever wordt nu gewoon funk (waarbij dat prachtige trieste tussenstuk met de "Leger des Heils-blazers" gewoon aan de feestvreugde wordt opgeofferd). Eigenlijk vind ik alleen The W.S. Walcott medicine show echt baat hebben bij z'n nieuwe arrangement omdat de losbandigheid van de jaarmarktsfeer daar juist fraai wordt versterkt.
De uitvoeringen van de Band zelf zijn verder niet slecht (begrijpelijk wanneer de beste muzikanten van de wereld met zulk subliem repertoire op de proppen komen) maar missen de intensiteit en de felheid die ik op Before the flood wèl hoor, alsof alles een beetje is doodgerepeteerd. De hoogtepunten zijn voor mij dan ook de nummers die juist wèl met een bepaalde losheid en swing (en zonder blazers) worden gespeeld, zoals Get up Jake, het prachtige The weight en (bij de bonusnummers) I shall be released, The rumor en Rockin' chair, en die verlenen deze liveplaat voor mij nog de meeste waarde. (De stem waarmee Dylan zijn eigen aandeel zingt is, laat ik het voorzichtig formuleren, bij mij niet het meest favoriet, dus op die laatste nummers zat ik persoonlijk niet te wachten.)
* denotes required fields.
* denotes required fields.