Bill Evans - You Must Believe in Spring (1981)

Terwijl iedereen in Jazzland over stapt naar de fusion en varianten, blijft Bill Evans doen wat hij altijd al deed. Gewoon jazz maken zoals hij dat -pak 'm beet- 20 jaar eerder ookal deed. Geen poespas, geen geplingelplangel op de bass zoals Pastorius dat deed, drums zijn puur ondersteunend en geven het geheel wat kleur. De toetsen spelen, zoals je mag verwachten, de hoofdrol.

Deze plaat doet wat hij moet doen, doet wat jazz voor mij moet doen. Jazz moet een beetje rokerig en 'blauw' zijn, dat is deze. Late avond muziek die niet verrasst maar je toch laat genieten, een druilerige lente dan maar. Waar de regen zachtjes op de blaadjes van opkomende sneeuwklokjes tikt, de laatste sneeuw smeltend. Ik dromend, denkend bij de kachel. Terwijl deze plaat ook nachtelijke tafrelen oproept.

Een verstild beeld van verkeerd dat stopt voor een verkeerslicht en weer begint te rijden, terwijl de nacht valt over de stad en de mensen langzaam weer naar de kroegen trekken, een glas whiskey of goede port. Tot dat het moment komt dat de nacht sterft en er geen ziel meer op straat is, als dat moment aanbreekt zwerf ik daar.

Met maanlicht dat mijn weg een beetje verlicht.

Weemoedig en melancholisch, dit album is meer een herfstplaat qua sfeer. 'B Minor Waltz (For Ellaine)' en ' We Will Meet Again (For Harry)' zijn geschreven voor respectievelijk z'n ex-vrouw en zijn broer, die beiden zelfmoord pleegden. De afsluitende cover 'Theme from M*A*S*H (A.K.A. Suicide Is Painless)', is een toepasselijk einde (no pun intended).

You Must Believe in Spring is tevens de laatste studio-opname in deze samenstelling. Bassist Eddie Gomez ging hierna zijn eigen weg.

En de laatste thuiswerkplaat van de dag.
Ook met groene thee en Citrix doet dit album het prima.

Daarover gesproken.. Ik heb even Wiki er bij gepakt omdat mij bijstond dat Bill niet veel later zelf ging.
Door een slecht gezondheid weliswaar, maar zijn schoonzus had alvast een plekje extra op de begraafplaats ingekocht na het overlijden van zijn broer. Een vriend noemde zijn drugverslaving "the longest suicide in history".

Het laatste studio-album in een trio-setting waarbij we hem horen in zijn kenmerkendere speelstijl.

We Will Meet Again - behoort tot een van de mooiste nummers die hij ooit gespeeld heeft...

Je zou van dit album misschien verwachten dat de stemming naar het neerslachtige zou neigen gezien de lading die het dekt, maar die prachtige albumtitel zegt genoeg... - en natuurlijk wordt het overgebracht zoals enkel Bill Evans dat kon. Hoef ik nog meer zeggen?

Het tingeltangelt voort dat het een lieve lust is. Genoeg moois en interessants, vooral de bas, om toch de aandacht erbij te houden en het met een bovengemiddeld genoegen uit te zitten. Maar u raadt vast al, dat dit doorgaans niet helemaal mijn ding is...

Mijn favoriete jazz-album tijdens de winter. Laat het maar druilerig zijn buiten, met deze plaat houden we de moed erin!

Verdwaal album. Bestaat die uitdrukking?
Want dit is voor mij een echt verdwaal album, wat een schitterend en troostrijk is dit zeg.
Ongelooflijk met hoeveel bezieling Evans hier speelt. Samen met het tweeluik Sunday At The Village Vanguard en Waltz for Debby het mooiste wat de beste man heeft gemaakt.