Gorki - Plan B (2004)

Hoewel Vos en z'n handlangers er hier zeker nog 'n prima schijf hebben uitgeperst, heb ik wat het gevoel dat er te veel op de automatische piloot wordt gespeeld. Alsof er nog enkele liedjes gefabriceerd moésten worden. Bijwijlen is het nog écht genieten geblazen, maar af en toe is het mij te vrijblijvend. Er staan simpelweg te weinig van m'n Gorki-favorieten op deze plaat om van 'n echte voltreffer te kunnen spreken.
De melancholie van Donkere Stille Gangen en vooral Zolang Het Duurde doen me even opleven, om nog maar van het fenomenale titelnummer te zwijgen. Maar daar staan dan de platte grunge van Prins Van De Duisternis en lauwe songs genre Ik Kom Onverwacht of Verboden Terrein tegenover.
Het is maar dat ze me in het verleden zo ontzettend hebben weten raken, dat Plan B een eerder teleurstellende schakel is binnen het rijke oeuvre van deze Gentenaren.

Plan B is een album dat op MusicMeter nooit de waardering heeft gekregen die het verdient. Laat ik vooropstellen dat het niet de relevantie heeft van het debuut of Eindelijk Vakantie!, maar het toekennen van de maximale score is hier een kwestie van gevoel (die omstreden scheidsrechter met zijn vaak onverklaarbare beslissingen). In de zomer van 2004 heb ik Plan B helemaal grijs gedraaid en bijna 6 jaar na de release geeft het me nog evenveel voldoening.

Ik ben het niet eens met mijn voorganger als hij spreekt van lauwe songs en spelen op de automatische piloot. Dit is voornamelijk rustige luisterpop, met Verboden Terrein en Ik Kom Onverwacht voor mij juist als hòògtepunten. Luc de Vos kan een onverbeterlijke paljas zijn, maar hier is hij een voorbeeldig zanger en klinkt hij echt oprecht als hij zingt: “Ik profileerde mij op de achtergrond / en ik deed alsof ik verder niet bestond” en “Ik kan kijgen wat ik wil / en toch ben ik arm maar ik hou het stil / Van herinneringen ben ik nu bevrijd / en wat ik droomde, dat ben ik al vergeten”. Zo mooi.

Natuurlijk verliest een oude vos nooit zijn streken. Het zingen over kabouters op een toverberg en Mowgli in het oerwoud is natuurlijk kinderlijk en "Ik open haar benen / Ik speel met haar tenen / Ik hou mijn geluk in mijn eigen hand” is weer ouderwets dubbelzinning seksueel, maar over de gehele linie vind ik Plan B een volwassen album. Voor Vos was het zeker niet zomaar een plaatje dat afgeleverd moest worden. Hij trok zelfs naar Engeland om de cd in de Abbey Road studio te laten masteren, hetgeen achteraf een flinke financiële aderlating bleek.

Het is, met bijna 36 minuten, een kort album, maar dit is ook meteen een kracht. Waar op Ik Ben Aanwezig nog meerdere nummers te lang doorgingen, is alles hier kort en bondig gehouden.Uitzondering is wellicht Een Schaduw in de Schemering, een overigens fantastische opener met electro-beat, die best op 3 minuten afgeklokt had kunnen worden. Verder wordt er prima gedoseerd; op plek 3 en 8 in de tracklist staan de twee kortste en enige ruigere nummers: Elektronica voor Geliefden en Prins van de Duisternis, als tegenhangers voor de geweldige bitterzoete melancholie van Zolang het Duurde en Donkere Stille Gangen.