Garth Hudson - The Sea to the North (2001)

Garth Hudson, de onvolprezen multi-instrumentalist van The Band, liet met The Sea to the North zien dat zijn gevoel voor timing buiten de muzikale paden op zijn minst wat ongelukkig was. Want om je allereerste solo-album - op 64-jarige leeftijd! - als releasedatum 11 september 2001 te geven...

In reactie op mijn enige voorganger kan ik stellen dat Hudson zich daarbij gelukkig in goed gezelschap bevond, want ook Dylans Love and theft en Dream Theaters Live scenes from New York verschenen op "9/11", de laatste zelfs met op de hoes een appel (de "Big Apple") die in brand staat – díé oplage is maar gauw teruggehaald.
        Wat de muziek op deze plaat betreft, lovende woorden van externe auteurs in tekstboekjes dienen altijd met een korreltje zout genomen te worden, zeker wanneer de schrijver zijn protégé aanprijst met formuleringen als "The range of musical styles breaks new ground" met "a broad and deep palette of sounds" op een "virgin frontier with Garth Hudson blazing the trail." Feit is echter dat The sea to the North een plaat is waarvoor al die loftuitingen opgaan, want dit is een volstrekt uniek album waarbij je op sommige nummers inderdaad geen flauw idee hebt welke kant de muziek of het arrangement op zal gaan ("the hapless [arme] listener unsure of what lies around the next bend", All Music Guide). Jazz, rock & roll, country, warme geluiden met een ambient-atmosfeer, een enigszins onheilspellend pomporgel, tablas, fluisterzang van Hudsons vrouw Maud, een accordeon, een elektrische sitar en een "explosion designed by Levon Helm", ze komen allemaal voorbij op lange stukken die nergens op lijken maar ook nooit ontsporen. Bijzondere, bizarre, sfeervolle, folky jazzy muziek, eindigend met een amper herkenbare cover van de Grateful Deads Dark star en een ontroerend akoestisch pianostuk waarbij je Hudson na ongeveer 25 seconden een paar keer duidelijk hoort zuchten (zeg maar blazen) van concentratie. Moeilijk om iets zinnigs over dit album te zeggen, maar wie geïnteresseerd is in een aparte muziekervaring moet hier zeker eens naar op zoek. (Op YouTube kan ik er geen nummers van vinden, maar bij de recensie op allmusic.com kun je korte fragmentjes van de nummers horen – niet erg bevredigend, maar dan heb je in ieder geval íéts van een indruk.)
        Overigens, bij Pete Townshends Empty glass viel het me op dat de speelduur van de eerste vijf nummers (vinylkant 1) zonder uitzondering steeds korter wordt, terwijl de speelduur van de laatste vijf nummers (vinylkant 2) dan juist weer zonder uitzondering steeds lánger wordt. Zo weerspiegelt die plaat qua speelduur van de nummers in feite een zandloper, een "hourglass". Ik heb me altijd afgevraagd of dat opzet was, net zoals ik me bij The sea to the North afvraag of het opzet is dat èlk nummer korter is dan z'n voorganger...

Nog maar eens opgelegd als eerbetoon aan deze muzikale meester (1937-2025). Blijft een unieke en prachtige plaat.