Pete Townshend - Empty Glass (1980)

Heerlijk album van Pete. Bevat de hits "Rough Boys" en "Let My Love Open The Door" (dat nog al vaak in films wordt gebruikt). Daarnaast ook een sneer naar muziekrecensenten in "Jools & Jim" ("they don't give a shit Keith Moon is dead"). "And I Moved" was oorspronkelijk door Pete geschreven voor Bette Midler, maar die wees het nummer af.

Solide rockalbum, geen enkel zwak nummer.

Zeker niet alleen een absolute aanrader voor iedere Who liefhebber.

Niemand kan de (stuk voor stuk sterke) songs met meer zeggingskracht zingen dan de maker zelf, blijkt hier uit.

Bij The Who vergeet je door het spektakel en het instrumentale, vocale vertoon nog wel eens hoe geweldig het songmateriaal is, maar dat staat hier helemaal centraal, in al z'n (haar?) diversiteit.

Knappe plaat van Pete. Heel afwisseld maar constant hoog 'the who' niveau ! Min favoriet Let my love open the door

Inderdaad een sterke plaat, waarbij het ook opvalt dat Townshends weliswaar enigszins dunne maar ook sympathieke en "persoonlijke" stem ook een heel album lang boeiend blijft. Mijn persoonlijke favorieten : het aangrijpende I am an animal en dat pianootje op And I moved dat maar in mijn hoofd blijft doorzeuren.

In Amerika ook een groot commercieel succes: Let my love open the door werd nummer 9, het album zelf zelfs nummer 5 in de single- resp. albumlijsten. Toch kleefde er volgens Townshend zelf ook een nadeel aan deze plaat : "I think the only thing that really went wrong was that I realized, as soon as Empty glass was finished, Hey, this is it. I'm not able to achieve with the band what I've achieved here."

Wat ik me zelf altijd heb afgevraagd : de speelduur van de eerste vijf nummers (vinylkant 1) wordt zonder uitzondering steeds korter, en de speelduur van de laatste vijf nummers (vinylkant 2) wordt dan juist weer zonder uitzondering lánger. Zo weerspiegelt de plaat qua speelduur van de nummers in feite een zandloper, een "hourglass"...
 

Goede plaat van Pete Townshend, gemaakt in de tijd dat het voor The Who artistiek en commercieel (na de dood van Keith Moon) allemaal wat minder begon te worden.

Begin is sterk met de single Rough Boys (geen hit in Nederland), het mooi gezongen I Am An Animal en And I Moved met die lekkere pianotingel.
Let My Love Open The Door (ook een bekend nummer, maar geen hit) is ook goed.
Keep On Working vind ik nogal melig 10CC-achtig (denk aan Dreadlock Holiday) en Cats In The Cupboard is redelijk.
De twee afsluitende nummers A Little Is Enough and Empty Glass zijn weer erg sterk.
De rest kan er ook mee door.
Bekende namen op dit album zijn 'Rabbit' Bundrick op toetsen en Kenny Jones en Mark Brezezicki op drums.
Album is opgedragen aan zijn (inmmiddels ex)vrouw en de song Rough Boys is opgedragen aan zijn kinderen en aan de Sex Pistols .

Kortom heel behoorlijk rockalbum van de Who-zanger en voor Who-fans eigenlijk niet te missen.
Op vinyl.

Let My Love Open The Door is volgens mij toch wel een bescheiden hit geweest. En het is inderdaad wel tientallen keren in films(veelal komedies) gebruikt waaronder "Jerry Maguire", "Look Who's Talking" en "Red Dog".

Hoogtepunt voor mij is I Am An Animal, zo mooi!

Misschien geen hoogvlieger zoals menig Who album maar hij staat toch al ruim 33 jaar zonder discussie tussen mijn Who platen. Prima nummers.

Van al zijn solo albums vind ik dit de beste en gelukkig is deze er weer op Spotify. Er schijnen dit jaar heruitgaven te komen van al het solo werk

Dit album kan me net als het debuut niet bekoren.
Ik vind het titelnummer en Cat's in the cupboard de enige geslaagde nummers.

Eind jaren '70 begin jaren '80 zag het leven van Pete Townshend er allesbehalve gezellig uit. De dood van Keith Moon, de slachtoffers van het Cincinnati concert, de worstelingen met alcohol, zichzelf en zijn huwelijk. En dan de strubbelingen met The Who. Doorgaan of niet? Het verwijt dat Pete zijn beste nummers voor zichzelf hield is niet onterecht want Empty Glass bevat sterke autobiografische nummers. Het is ook een eerlijke plaat van een man die worstelt met zichzelf. Pete is niet de beste zanger maar zijn stem past goed bij de nummers. Nu ben ik ook niet heel erg objectief want ik heb zowieso een enorme bewondering voor de man. Als muzikant, als mens, hoe schaamteloos eerlijk hij zichzelf onder een vergrootglas legt. Zijn autobiografie Who I Am is wat dat betreft een echte aanrader. Wie The Who's Face Dances en It's Hard goed vind zal Empty Glass zeker waarderen.

Highlights: Rough Boys, Let My Love Open The Door, And I Moved, A Little Is Enough

het 2e solo album van rock-icoon Pete Townshend. ben nooit een Who fan geweest, dus voor mij is dit het beste Who album, dat de Who nooit gemaakt heeft (no offense Who fans). was geen liefhebber van "Tommy", maar heb wel altijd een zwak gehad voor hun live album "Live at Leeds".

ten tijde van dit album, werkte Pete Townshend eveneens aan de songs van het Who album "Face Dances". Roger Daltrey had achteraf graag een aantal tracks van dit solo album, o.a. Rough Boys en de titeltrack met The Who willen opnemen.

op dit album 10 sterke songs van de man zelf met een flink aantal rockers, maar ook rustigere, melodieuze songs als "I Am an Animal", "And I Moved" inderdaad met die heerlijke piano BoyOnHeavenHill, "Keep On Working"en "Let My Love Open The Door", een radiovriendelijk nummer dat met zijn pakkende melodie een Top 10 hit werd in de U.S.

van de rocksongs bevallen "Rough Boys", "A Little is Enough" en "Empty Glass" mij het beste, hoewel "Cats in the Cupboard" en "Gonna Get Ya" er nauwelijks voor onder doen. "Jools and Jim" heb ik altijd een mindere track gevonden.

op "Empty Glass" speelden o.a. de bekende sessiemuzikant John "Rabbit" Bundrick mee, Peter Hope-Evans die lid was van het duo Medicine Head die ooit een grote hit scoorden met het nummer "One and One is One", en bassist Tony Butler en drummer Mark Brzezicki, die een paar jaar later de ritme sectie zouden vormen van de Schotse band "Big Country" die in 1983 geweldig debuteerden met het album "The Crossing". de overige drumpartijen werden o.a. ingespeeld door Kenney Jones (ex Small Faces, Faces, Who) en Simon Phillips, die lange tijd de vaste drummer was van de groep Toto.

jammer dat die typische eighties synthesizers dit album enigszins ontsieren. anders had dit album een 4,5 gescoord. vandaar een 4.

het toeval wil dat "living legend" Pete Townshend vandaag 79 is geworden dus "Happy Birthday Pete". de man schijnt inmiddels steeds dover te worden en aan tinnitus te lijden. dat lijkt mij een spookbeeld voor iedere muzikant.

Album werd geproduceerd door de vermaarde Chris Thomas
Recorded at Wessex Studios, London
Additional recording at Eel Pie Studios and Air Studios

Pete Townshend: guitars, synths, vocals
John "Rabbit" Bundrick: keyboards
Tony Butler: bass (except tracks 3 & 6)
Kenney Jones, Simon Phillips, Mark Brzezicki, James Asher: drums
Pete Hope-Evans: harmonica

Ah kijk, grappig idd