The Band - Cahoots (1971)

Van een voetbalploeg in vorm (of, om on-topic te blijven, de Beatles) zeggen ze wel eens dat het geheel groter is dan de som der delen. Voor Cahoots zou ik dit cliché precies óm willen draaien, want het geheel van deze plaat is juist mínder dan de som der delen. Moeilijk om de vinger op de wond te leggen, want er staan weinig of geen slechte of saaie nummers op, er worden veel verschillende muzikale en tekstuele sferen aangeboord, en muzikaal is het weer gewoon uitstekend in orde zoals bikkel2 hierboven al opmerkt (en vocaal ook trouwens). Maar wanneer ik ga kijken welke nummers ik als favoriet zou willen aanvinken zijn er eigenlijk maar twee die dat echt "verdienen", en wanneer de rest gewoon te middelmatig is om die eer ten beurt te vallen klopt er iets niet.
        De meeste mensen hier hebben daartoe de eerste twee nummers aangevinkt, maar daar begint het al voor mij: Life is a carnival vind ik een melodisch vrij armetierig nummer dat in de uitvoering z'n kracht niet aan de compositie maar aan de "punches" van de blazers ontleent, en When I paint my masterpiece is een heel geestig nummer dat echter een veel gedistingeerder en "oude-wereld-ser" stem dan die van Levon Helm had verdiend. Wat voor veel mensen het hoogtepunt van de plaat is, is voor mij dus juist een matig begin (hoewel de hilarische brug "Sailin' round the world in a dirty gondola / Oh to be back in the land of Coca-Cola" wel in mijn top-10 van vaakst spontaan opkomende regels staat).
        Mijn eigen hoogtepunten staan juist aan het einde van kant 1: het melancholische Where do we go from here? (hoewel Robertson volgens het boekje bij de CD die versie niet "af" vindt) en het briljante 4% pantomime met dat uiterst geïnspireerde duet van Richard en de Belfast Cowboy plus het fraaie toetsenwerk van Garth Hudson. Maar daarna drentelt en dreutelt de plaat weer verder met allemaal aardige maar onbenullige liedjes waarvan ik geen enkele echt goed kan vinden, met als dieptepunt de plaatafsluiter waar Levon Helm zich doorheen steunt en piept in plaats van er de gewijde sfeer in te leggen die blijkens de verheven koorzang de bedoeling is.
        Een heel frustrerende plaat die ik nochtans vaak heb gedraaid in de (vergeefse) hoop er alsnog de gehoopte kwaliteit in te vinden. Het is ook niet echt slècht... het is gewoon niet echt góéd. (Hoewel ik nog blij moet zijn met wat er überhaupt nog uit de opnames is gerold, als je Robertson mag geloven wat betreft de consumpties van wat er maar voorhanden was door Helm, Danko en Manuel.)