Group 1850 - Polyandri (1975)

Polyandri lijkt heel weinig met de twee voorgaande albums van Group 1850 te maken te hebben, alsof Peter Sjardin in de zes jaar na Paradise now alleen maar naar totaal ándere muziek heeft geluisterd en een andere richting in is geslagen, maar na een paar keer draaien wordt duidelijk dat ook dit album weer net zo eigenzinnig is als de eerste twee platen en in feite op dezelfde manier "in de tijd staat", aansluitend op bepaalde stromingen (rock, jazzrock, synth) en daar tegelijk een heel eigen draai aan gevend. De twee verschillende drummers doen niet voor elkaar onder en houden er steeds flink de vaart in, en daaroverheen leggen Sjardin en de gitaristen melodieuze, soms bizarre en soms ook stevige melodiepartijen. Dat Pink Floyd-orgeltje steekt ook nog af en toe de kop op, en gasten Barry Hay (fluit op, jawel, Silver earring) en Hans Dulfer (sax op Patience en Avant les Pericles, geen flauw idee welke knipoog in die laatste titel verwerkt zit) geven de toch al afwisselende muziek nog wat extra kleur. Sommige nummers (Starfighter, Patience, U.S.S.R. gossip) vallen een beetje uit de toon omdat ze niet echt ergens heengaan, bij andere (Between eighteen and fifty part : 1850, Silver earring) is dat minder een bezwaar omdat de lome, energieke of psychedelische sfeer het nummer constant interessant houdt, en al met al is dit een intrigerende en boeiende plaat die moeilijk in een hokje te stoppen valt. Het meest moest ik nog denken aan de vrije psychedelische jazzy pop van Gong ten tijde van Angel's egg, maar Cages lijkt dan weer sterk te leunen op Tangerine Dream, en bij dat briljante slotnummer komt The Crazy World Of Arthur Brown (Fire!) om de hoek kijken... Ik hou er maar mee op. Wie open staat voor Agemo's trip to Mother Earth en Paradise now moet Polyandri zeker ook eens proberen. (Polyandrie betekent trouwens veelmannerij, voor wie het zich afvraagt.)