Willie Hutch - Soul Portrait (1969)

Voor je het weet beluister je heerlijke ouderwetse openhaard-soul; wat is dit album (weliswaar na één luisterbeurt) een fijne ontdekking. Willie heeft een aangename stem zonder echte bijzonderheden; ik hoor geen geweldige uithalen en geen sterke uitspattingen. Nee, ik hoor dat de man op een zeer normale manier een constant hoog niveau haalt met een stem die zeer fijn weg luistert. De achtergrondzang gaat hier goed in mee en blijft netjes in de schaduw van de man met de fraaie, beheerste stem.

De producties helpen ook een handje in het fraaie geheel; met name de blazers zijn een genot voor de oren; ook hier geldt dat het om zeer fijne muziek gaat. Neem nou That’s What I Call Lovin’ You; wat zijn de blazers op dat nummer fabuleus, daarnaast heeft de drum een belangrijke rol en dit geeft het nummer een lekker ritme mee.

Terug naar de zang die qua tekst niet ingewikkeld is, maar al had de man over boodschappenbriefjes gezongen dan nog had het me kunnen raken. En dat is zo fijn aan soul, als het goed uitgevoerd wordt dan raakt het me in het diepste van het hart; krijg ik kippenvel of wil ik (en dat is op Soul Portrait vaak het geval) gaan swingen.

Het is eigenlijk jammer dat dit genot zo snel afgelopen is; want hier had makkelijk nog een halfuur aan vast geplakt kunnen worden; opgevuld met heerlijke zang, nog meer mooie blazers en de juiste achtergrond zang. Weet je wat, ik zet de plaat twee keer achter elkaar op. Ik wil Lizzy ten zeerste bedanken voor deze aanwinst, is het nog ergens te koop dan hoor ik dat graag!

Willie Hutch kwam al op vroegen leeftijd achter zijn groot muzikaal talent.
Zo zong hij op muziekavonden op zijn school (toen was hij nog maar acht jaar).
In de jaren '70 tekende Willie Hutch bij RCA.
Hij kon beginnen aan zijn debuut (Soul Portrait).

Dit album werd in eerste instantie onder productie genomen door al ervaren producers. Maar zo eigenwijs als Willie was kwam hij zelf al gauw aan het roer op de productie.

Zo liet hij nog een van zijn talenten zien aan RCA records.
Hiermee is hij later succesvol doorgegaan.
Zo is hij de man achter de doorbraken van: The 5th Dimension, Michael Jackson en Smokey Robinson.

Dit album licht mij echt heerlijk in de oren.
Het is allemaal opgekropte muzikaliteit die hij hier voor het eerst mocht losgooien.
Hij schreef al zijn nummers zelf zonder enige hulp.
Elk nummer op dit album heeft iets prachtigs en vernieuwends voor die tijd.
Het is een goede combinatie tussen een meesterlijke Soul zanger, die zingt over zijn eigen fantastische funky composities.

Ik zie dat ik de zelfde favo's heb aangevinkt als iemand anders hier. Da's toevallig.

Van Willie Hutch kende ik de albums The Mack en Foxy Brown. Beide heel anders dan Soul Portrait, aangezien ze op een ander label zijn uitgebracht en de eerste twee soundtracks zijn van Blaxploitation-films. Sowieso klinkt Soul Portrait naar mij mening (niet vanwege de LP-kraak) ook wat gedateerder.
Dit album weet mij toch meer te boeien. Waarschijnlijk ook omdat hier geen lange intsrumentale gedeelten op voorkomen. Tekstueel is het niet heel hoogstaand, maar Willie Hutch heeft een erg prettige stem, waardoor me dat echt niet stoort. Verder vind ik het stuk voor stuk lekkere nummers, waardoor ik moeite heb om stil te blijven zitten.

Zelfde als ik al ben ik eigenlijk nog niet helemaal zeker van mijn favorieten.

Kijk eens, voor 10 euri heb je de originele schrijf.

Wel lekker, wel mooi gezongen, aardige composities, wel lekker ingespeeld, ik kan hier geen negatieve, maar ook geen superlatieve recensie over schrijven. Onopvallend goed zeg maar. 3,5 *

Ik ben het wel met lebowski eens. Dit eerste album waarmee ik kennismaak via het topic 'soulalbum van de week' is absoluut ontzettend lekker, maar bepaald niet briljant. Daarvoor vind ik dit allemaal net wat te glad en net wat te voor de hand liggend. Hutch' stem ligt absoluut goed in het gehoor, maar gaat nergens echt door merg en been. Voor de blazers die prominent aanwezig zijn geldt hetzelfde: ze klinken warm, de partijen zijn zonder meer vakkundig ingespeeld, maar ze spelen ook iedere noot precies zoals je 'm verwacht. Elk scherp randje onbreekt voor mij op deze cd en dat is jammer: het zijn juist de scherpe randjes van het meesterwerk waarachter je blijft hangen.

Met andere woorden: ik vind dit een hele fijne, degelijke funky soulplaat, niets meer maar zeker ook niets minder. Fijne degelijke funky soulplaten moeten er ook zijn

Gewoon een goed soul album. Willie heeft een aangename stem. En in de producties zit genoeg tempo en funk. Dat vind ik altijd wel fijn in een soul album.
Ik vind het album constanter dan The Mack en Foxy Brown. Maar de nummers op dit album lijken wel meer opelkaar.

Voor de hiphop liefhebbers: A Love That's Worth Having is gesampled door 9th Wonder op de track 'Dreamchaser' van Murs.

Ik ben heel blij dat ik dit heb leren kennen. Het is een echt feelgood-album, en het is weer een heel ander facet van Hutch dan de bekendere soundtrack-Hutch. Ik moet wel zeggen dat ik me kan vinden in de commentaren van lebowski en Bertus. Het album mist toch iets. Of mist juist niets, misschien is dat het: er mocht gerust een hoek af. Of een scherp randje erbij, zoals reeds gezegd.

Mijn eindevaluatie is wel positief. Er staan enkele songs op die echt de moeite waard zijn, vooral A Love That's Worth Having, al werkt 'Soul Portrait' toch vooral in z'n geheel (wat altijd een pluspunt is bij een full-album natuurlijk).

Ik zag dat er heel wat commentaren waren geschreven. Kemm geeft daarbij het beste weer wat mijn indrukken zijn. Ik heb het de afgelopen twee weken meermalen, maar steeds in stukjes beluisterd. Losse nummertjes, die wat verspreid geraakt waren op mijn mp3 speler. Ik vind de sfeer lekker en ook wel zomers zou ik haast zeggen. Er zit ook geen uitgesproken zwak stuk tussen. Dat is, gezien de gedateerdheid eigenlijk al bijzonder. Na een tijdlang deelnemen in dit topic is namelijk mijn vooroordeel, als zou soul vóór 1970 toch vooral een single-aangelegenheid zijn, toch best vaak bevestigd.

Maar deze is dus in zijn geheel ok, een fijne, zomerse collectie liedjes. Mooie sound, met goede zang en bas en blazers lekker gedoseerd. Wel zijn ze enigszins uitwisselbaar, en er steekt er ook niet eentje uit als ware het een classic. Af en toe denk je wel even hé!, maar dan blijkt de motown-sound-song Lucky to Be Loved by You wel erg te lijken op How Sweet it is to be Loved by You van Marvin Gaye (1964). Ook het andere stuk dat opvalt, in feite mijn favoriet van het album A Love That's Worth Having doet me denken aan iets, maar dat zit verder weg.

Als ik deze eens tegenkom koop ik m wel denk ik, maar het moet dan wel een uitverkoopje zijn.

Het heeft idd niet alle ingredienten in huis om een ware topper te zijn of worden. Maar dit is toch wel soul waar ik erg van kan genieten. Niet te moeilijk, niet te gecompliseerd maar recht vanuit het hart. En de stem is ook fijn wat uiteraard belangrijk is bij een goed soul album.
Ik had nooit eerder werk van Willie Hutch gehoord maar na deze kennismaking ben ik toch wel benieuwd naar opvolgers.

Fijn album. Eén van de betere Soulalbums van de week.

Naar deze plaat was ik al lange tijd op zoek, gisteren eindelijk gevonden.
Voor mij heeft deze plaat bijna een klassieker status. Eerder rauwe soul die de tand des tijd mooi heeft doorstaan. A Love That's Worth Having is natuurlijk gewoon briljant.

Vooral bekend als songwriter (Jackson 5 o.a.), maar zoals je hier hoort ook sterk als artiest.

Ain’t Gonna Stop – gewoon een heel fijne song met goede groove en zang
You Can’t miss Something That You Never Had – gaat moeiteloos verder met kwaliteit leveren
A Love That’s Worth Having – nog een stukje intenser. Prachtig nummer.
Good to the Last Drop – fijn met die volle blazers
That’s What I Call Lovin’ You – de liefde wordt hier veel eer aan gedaan
You Gotta Try – gooit er wat meer groove in
Let Me Give You the Love You Need – blazers en groove blijven.
Lucky to Be Loved By You – lekker onbekommerd sfeertje
Keep on Doin’ What You Do – lekkere groove weer.
Your Love Keeps Lifting Me Higher – covertje met verve gebracht
Do What You Wanna Do – dat funky gitaartje valt me op