The Black Crowes - Warpaint (2008)

Dan is er nog heeeeeel veel moois van the crowes te ontdekken voor je!!

”Warpaint” is een bijzonder geslaagde comebackplaat van The Black Crowes. Na een lange stilte, en in een gewijzigde samenstelling, keren The Black Crowes terug, en hoe! ”Warpaint” is niet vernieuwend, maar het klinkt weer ouderwets als The Black Crowes, dus heerlijke met blues doordrenkte rock. Maar ook flarden country en roots hoor je met regelmaat terug. Gitarist Luther Dickinson (o.a. North Mississippi Allstars) is een ware aanwinst en zijn prachtige warme rootsy gitaarspel is een aanvulling op de nog steeds aanstekelijke en onweerstaanbare riffs van Rich Robinson. De zang van Chris Robinson is nog steeds in van de mooiste die ik ken en met name de refreinen en samenzang zijn prachtig. Favoriete liedjes zijn ”Goodbye Daughters of the Revolution”, ”O Josephine”, ”Movin’ on Down the Line”, ”Wounded Bird” en ”There’s Gold in Them Hills”. Met ”Warpaint” pakken The Black Crowes de draad weer op, en dat doen ze met verve. Dit is zo’n album om heerlijk op een zwoele avond tot je te nemen als je op je veranda uitkijkt over de uitgestrekte velden.

Eens met Ronald5150. Ik vind het nog steeds jammer dat ze uit elkaar zijn gegaan en daarme Luther Dickenson niet meer aan boord hebben. Hij voegde wat toe. Vergelijkbaar met Mick Taylor destijds bij de Stones. Ook ook Before The Frost ... hoor je dat terug.

Ik word een beetje moe bij van de herhalende recensies over het herhalende concept van The Black Crowes. Zelfs The Beatles tapten eigenlijk uit hetzelfde vaatje. Hoe knap ook. En over The Boss en Bob Dylan maar te zwijgen. Maar als The Crowes fanatstische rock 'n soul uitbrenegen krijgen we het "dit kennen we nu wel" te horen. Jimmy Page heeft hen ooit neergezet als de meest ondergewaardeerde band ooit.

Dit album scoort bij mij iets minder omdat de sound en productie wat vlak en dun is. De nummers zijn echter bijna allemaal zeer sterk en hebben een eigen karakter. Ik speel zelf gitaar en het is opmerkelijk hoe Rich met dezelfde akkoorden zo ontzettend kan varieren. Goodbye Daughters is zusje van Jealous Again, maar dat hoor je er niet aan af.

Soms droom ik dat er weer een comeback is met een album als Warpaint. Maar dan wel wat vetter geproduceerd graag.

Toch een halfje eraf, maar nog net een voldoende. Ik ben wel heel benieuwd naar het nieuwe album.