Kent - Kent (1995)

Eh..?? Ben ik de eerste die gaat vertellen dat dit een GEE!NIE!AAL! debuut is van de meest GE!NIE!A!LE! band van dit moment..??
Nog een beetje geschoeid op de leest van de alternatieve rock dat halverwege de jaren '90 triomfen vierde, al is het onmiskenbare Kent-geluid al duidelijk aanwezig. Na deze plaat is het alleen nog maar beter geworden, maar het enthousiasme van dit debuut is aanstekelijk!! Zeer zeker ook geschikt voor mensen die geen drol van Zweeds verstaan!!

Geniaal vind ik een beetje veel lof. Voor mij is het gewoon een lekkere CD. Heb naast deze ook nog Verkligen, ooit van een Zweedse journalist waarmee ik een beetje mailde gekregen. Leuke muziek, maar de echt briljante nummers van Kent kwamen later pas (If You Were Here enzo).

Je hebt inderdaad wel gelijk: de platen van Kent werden na het debuut alleen maar genialer, met natuurlijk de Grote Stap Voorwaarts met Isola. Maar toch ben ik bijzonder enthousiast over dit plaatje. Lekker meebrullen met Stenbrott en zo'n lekker ongepolijst einde als van Ingen kommer att tro dig hebben ze nadien niet meer gemaakt...

ow, nog nooit iets geschreven bij het debuutalbum van dit uitermate fijne bandje

mooi debuut, niet uitermate baanbrekend en geen enkele song die ik bij de kent-klassiekers zou zetten. maar ik hou wel van de rauwheid in de zanger zijn stem, het jeugdige enthousiasme ook...

dat nummer waarin ze van 'ik ben een astronaut' zingen vind ik wel altijd goed, maar ik vergeet welke titel dat juist is (ik vermoed 'När Det Blaser Pa Manen').

Een must-have als fan, een beetje zoals je Bleach van Nirvana toch ook in je collectie hebt om te weten hoe-het-allemaal-begon.

Kent’s debuutalbum is niet een album dat ik heel vaak draai. Vergeleken met wat zou volgen, is dit een Golfje tussen Formule 1-wagens. Op zich niet verkeerd, zo’n VW’tje, maar tussen raceauto’s stelt het opeens niet zo gek veel meer voor.
Ten tijde van dit album was Kent een vijfmanschap: Joakim Berg (zang), Martin Sköld (bas), Markus Mustonen (drum) en 2 gitaristen: Sami Sirviö en Martin Roos.
De nummers op Kent kenmerken zich vooral door veel enthousiasme. Er wordt hard gerockt, maar helaas verdrinken de melodieën nog wel eens in het gitaargeweld. Bij sommige nummers heb ik het idee dat ze nog niet helemaal af zijn, of dat er meer uitgehaald had kunnen worden. Bovendien vind ik ze onderling hier en daar wat inwisselbaar, of vergelijkbaar met andere rockalbums uit midden jaren ‘90.
Maar goed, dit is ook de debuutplaat van een stel jonge honden. Een stel jonge honden dat heel snel zou leren en laten zien hoeveel ze in huis hadden.

Hoogtepunten van dit album zijn Blåjeans, När det blåser på Månen en Frank. Minste nummer voor mij is Pojken med hålet i Handen.

Een degelijk rockalbum, maar weinig speciaal.

3.5*.

Een chronologische review van Kent albums, met nieuwe indrukken & favorieten...
En we beginnen bij het debuutalbum. Het album dat ik het minst snel uit de kast zou halen, het minste ook in zijn geheel laat spelen, maar als er dan in een ruime mix van Kent songs plots 1tje hiervan passeert is het toch meestal een positieve verrassing.

Veel jeugdig enthousiasme, allemaal vrij rechttoe rechtaan, maar hier en daar hoor je toch al de gelaagheid en melancholie doorschemeren. Het prachtige 'När Det Blaser Pa Manen' is daar een goed voorbeeld van. Laat ze dat maar eens als oude glorie in een komende live-set integreren.

Niet het album waarmee je Kent best ontdekt, maar zoals mijn collega-fans hierboven al schrijven: wel een onmisbaar deeltje van het prachtige Kent-verhaal.

Allereerst ben ik verrast om te zien hoeveel Nederlandstalige fans iets over Kent geschreven hebben. Ik heb ze zelf een half jaartje geleden op ziek was naar Zweedstalige muziek, omdat ik als pure hobby Zweeds aan het leren was. Ergens op internet de naam Kent tegen gekomen en dit album op Spotify geluisterd. Pas na een paar maanden ben ik er echt naar gaan luisteren en de muziek met de melodieuze soms harde gitaarliedjes sprak me meteen erg aan, dit hsd ik als ik het gekend had in de jaren 90 ook al fantastisch gevonden. De hoogtepunten zijn voir mij När det blåser på månen, zo vol melancholie dat je er altijd een beetje triest van gaat voelen, jag vill inte vara rädd, vol pure wanhoop en zo vol overtuiging gezongen, en Vsd två öron klarar door de melodie en de tempowisselingen en ook weer de uitgeschreeuwde wanhoop. Ook Blåjeans met de originele tekst en de vergelijkingen zoals ogen die zo blauw zijn als een blauwe spijkerbroek en een brein dat gecentrifigeerd is en een skalbaggeskal, een mooi woord dat zoiets betekent als de schaal van een kever dat aanvoelt als afgewassen kleren., is een leuk nummer. Verder Stenbrott natuurlijk met ook weer zo veel wanhoop. Ingen kommer att tro dig vind ik ook mooi, grappig dat het begin doet denken asn Hungry like the wolf van Duran Duran. Frank vind ik eigenlijk het minste nummer. Een beetje lugubere tekst en ik vind het niet zo bij de rest passen, zeker niet als laatste nummer. De andere albums van Kent hebben toch wel een echt sfsluitend nummer.
Wat de teksten betreft, ik heb ze eerst woord voor woord met een online eoordenboek proberen te vertalen, totdat ik op het idee kwam dat er misschien wel Engelstalige vertalingen van zouden zijn en kwam uit bij Kentfans.com met Engelse vertslingen van alle nummers van Kent. Ik heb het hele repertoire van 20 jaar Kent in een week of zes geluisterd met de teksten en vertalingen erbij. Goed voor mijn Zweedse woordenschat en vooral een muzikaal fantastisch avontuur en een hemelse verslaving.
Dut debuutalbum bruist van jeugdige energie en klinkt eerlijk en rauw. En wat een geniasl talent is Joakim Berg, zo wel met zijn teksten en de originele muziek. Kent zou later zeker van stijl veranderen, maar goed dat ze hier niet 20 jaar mee door zijn gegaan. Dut is een iverweldigend begin dat verder zou ontwikkelen in perfectie!

Het is alweer een tijd geleden dat ik alle Kentalbums beluisterd heb. Dit weekend heb ik alle tijd in de wereld, dus ik ga een poging doen.
Dit titelloze debuutalbum luister ik niet vaak. De laatste keer is alweer drie jaar geleden, en nu ik het weer het gehoord, heb ik voor de komende drie jaar ook wel weer genoeg. Veel enthousiast gerag op gitaren hier, maar weinig nummers die blijven hangen. Joakim Berg zeurt ook wat meer dan ik had onthouden. Halve ster eraf, en snel verder naar Verkligen.

Leuk!! Ik ga meedoen!! Lekker thuis aan het werk en een rondje Kent mag wel weer eens een keer. Man, wat worden ze gemist!

Het debuut: Ja, inderdaad, veel enthousiast gerag en duidelijk zonder eigen smoel, want ze proberen vooral hun muzikale voorbeelden na te doen. Niks mis mee. Maar anders dan heer Wizard vind ik het dan wel weer heel tof al met al. Liedjes als Som Vatten en Ingenting Någinsin zijn toch wel uniek in hun catalogus en Ingen kommer att tro dig mag zich tot één van mijn favorieten in hun oeuvre rekenen. Stenbrott is verre van origineel, maar juist met zoveel flair gebracht dat ik om ben. Kwalitatief zou ik wellicht richting een 4* moeten gaan, maar het enthousiasme en het lef maken dat ik de 4,5* handhaaf.

Leuk!! Ik ga meedoen!! Lekker thuis aan het werk en een rondje Kent mag wel weer eens een keer. Man, wat worden ze gemist!

Het debuut: Ja, inderdaad, veel enthousiast gerag en duidelijk zonder eigen smoel, want ze proberen vooral hun muzikale voorbeelden na te doen. Niks mis mee. Maar anders dan heer Wizard vind ik het dan wel weer heel tof al met al. Liedjes als Som Vatten en Ingenting Någinsin zijn toch wel uniek in hun catalogus en Ingen kommer att tro dig mag zich tot één van mijn favorieten in hun oeuvre rekenen. Stenbrott is verre van origineel, maar juist met zoveel flair gebracht dat ik om ben. Kwalitatief zou ik wellicht richting een 4* moeten gaan, maar het enthousiasme en het lef maken dat ik de 4,5* handhaaf.

Leuk dat je meedoet! Lang geleden alweer dat ze ermee stopten helaas.

Kents muziek ligt nogal ver van wat ik normaal luister, en daarom ontgaan de invloeden van andere bands (Weezer, Tadiohead, Depeche Mode, etc) mij volledig.