Kent - Kent (1995)

Kent’s debuutalbum is niet een album dat ik heel vaak draai. Vergeleken met wat zou volgen, is dit een Golfje tussen Formule 1-wagens. Op zich niet verkeerd, zo’n VW’tje, maar tussen raceauto’s stelt het opeens niet zo gek veel meer voor.
Ten tijde van dit album was Kent een vijfmanschap: Joakim Berg (zang), Martin Sköld (bas), Markus Mustonen (drum) en 2 gitaristen: Sami Sirviö en Martin Roos.
De nummers op Kent kenmerken zich vooral door veel enthousiasme. Er wordt hard gerockt, maar helaas verdrinken de melodieën nog wel eens in het gitaargeweld. Bij sommige nummers heb ik het idee dat ze nog niet helemaal af zijn, of dat er meer uitgehaald had kunnen worden. Bovendien vind ik ze onderling hier en daar wat inwisselbaar, of vergelijkbaar met andere rockalbums uit midden jaren ‘90.
Maar goed, dit is ook de debuutplaat van een stel jonge honden. Een stel jonge honden dat heel snel zou leren en laten zien hoeveel ze in huis hadden.

Hoogtepunten van dit album zijn Blåjeans, När det blåser på Månen en Frank. Minste nummer voor mij is Pojken med hålet i Handen.

Een degelijk rockalbum, maar weinig speciaal.

3.5*.

Allereerst ben ik verrast om te zien hoeveel Nederlandstalige fans iets over Kent geschreven hebben. Ik heb ze zelf een half jaartje geleden op ziek was naar Zweedstalige muziek, omdat ik als pure hobby Zweeds aan het leren was. Ergens op internet de naam Kent tegen gekomen en dit album op Spotify geluisterd. Pas na een paar maanden ben ik er echt naar gaan luisteren en de muziek met de melodieuze soms harde gitaarliedjes sprak me meteen erg aan, dit hsd ik als ik het gekend had in de jaren 90 ook al fantastisch gevonden. De hoogtepunten zijn voir mij När det blåser på månen, zo vol melancholie dat je er altijd een beetje triest van gaat voelen, jag vill inte vara rädd, vol pure wanhoop en zo vol overtuiging gezongen, en Vsd två öron klarar door de melodie en de tempowisselingen en ook weer de uitgeschreeuwde wanhoop. Ook Blåjeans met de originele tekst en de vergelijkingen zoals ogen die zo blauw zijn als een blauwe spijkerbroek en een brein dat gecentrifigeerd is en een skalbaggeskal, een mooi woord dat zoiets betekent als de schaal van een kever dat aanvoelt als afgewassen kleren., is een leuk nummer. Verder Stenbrott natuurlijk met ook weer zo veel wanhoop. Ingen kommer att tro dig vind ik ook mooi, grappig dat het begin doet denken asn Hungry like the wolf van Duran Duran. Frank vind ik eigenlijk het minste nummer. Een beetje lugubere tekst en ik vind het niet zo bij de rest passen, zeker niet als laatste nummer. De andere albums van Kent hebben toch wel een echt sfsluitend nummer.
Wat de teksten betreft, ik heb ze eerst woord voor woord met een online eoordenboek proberen te vertalen, totdat ik op het idee kwam dat er misschien wel Engelstalige vertalingen van zouden zijn en kwam uit bij Kentfans.com met Engelse vertslingen van alle nummers van Kent. Ik heb het hele repertoire van 20 jaar Kent in een week of zes geluisterd met de teksten en vertalingen erbij. Goed voor mijn Zweedse woordenschat en vooral een muzikaal fantastisch avontuur en een hemelse verslaving.
Dut debuutalbum bruist van jeugdige energie en klinkt eerlijk en rauw. En wat een geniasl talent is Joakim Berg, zo wel met zijn teksten en de originele muziek. Kent zou later zeker van stijl veranderen, maar goed dat ze hier niet 20 jaar mee door zijn gegaan. Dut is een iverweldigend begin dat verder zou ontwikkelen in perfectie!