Kent - Verkligen (1996)

Als Kent-fan is dit album een onmisbare schakel in hun collectie. De typische Kent-elementen zijn al aanwezig (de stem, die hemelse gitaren, ...) en er staan een paar klassiekers op. En timme en minut is mooi.

Ook voor niet-zweden

Tsja, ben hier niet kapot van. Het vette geluid wat vanaf Isola kwam is hier nog duidelijk niet aanwezig. Beetje rammelig qua muziek en zang, maar je hoort duidelijk wel bij vlagen het potentieel waar de band later mee op de proppen kwam. Rammeligheid heeft natuurlijk soms zijn charme, maar in dit geval, voor mij niet. Net iets te mager allemaal.
En timme en Minut is inderdaad de sterkste track hier.

Ik nijg er ook steeds meer naar om te zeggen dat dit het minst-goede (let op: dus niet slechtste; we hebben het hier tenslotte wel over Kent ) album is van de Zweedse grootheden... Inderdaad een schakelalbum van het jeugdige enthousiasme van het debuut naar de bijna-perfectie van Isola en de daaropvolgende albums...
En het was een voorrecht om En Timme En Minut in verkorte versie live te mogen meemaken!! Geweldig!!

Dit album al jaren in bezit, aangeschaft toen ik Isola en Hagnesta Hill leerde kennen. Hier nog niet het geniale van de albums die zouden volgen, maar wel mooi om in de Kent verzameling te hebben. Als op zichzelf staand album zeker niet slecht en alleen al voor het begin van de prachtige Kent-hoezen meer dan een dikke voldoende waard.

Verkligen wordt hierboven een overgangsalbum van Kent genoemd, en daar kan ik me goed in vinden.
Martin Roos is vertrokken, zodat Kent ten tijde van dit album uit 4 man bestaat: zanger/gitarist Joakim Berg, gitarist Sami Sirviö, en de ritmesectie bestaat uit Martin Sköld (bas) en Markus Mustonen (drums).
Vergeleken met het titelloze debuutalbum zijn de nummers op dit album veel beter. Het enthousiasme druipt er nog steeds vanaf, maar ik hoor nu ook melodieën die blijven hangen. Die nogal hardnekkig blijven hangen. Daarnaast is het niet alleen nog maar vol gas rocken, maar er is ruimte voor wat ingetogener stukken, waarin melancholie de boventoon voert. Hier en daar voegen toetsenpartijen wat extra sfeer toe.

De beste nummers op dit album zijn voor mij Gravitation, 10 Minuter (För Mig Själv) en het afsluitende Vi Kan Väl Vänta Tills Imorgon. Zwakke nummers heb ik niet kunnen bekennen.

4.0*.

Een chronologische review van Kent albums, met nieuwe indrukken & favorieten...
En dan komen we aan album 2: verkligen. Lange tijd het album geweest dat me het minst wist te raken, waar ik ook nooit echte favorieten op had, en dat idee blijft dan plakken in je hoofd. Tot je de tracklist bekijkt, en dan zie je ondermeer staan:
Kräm: heerlijk catchy refrein
Istället for Ljud: daar hou ik van, die ietwat vreemde intro's en geluiden
En timme en minut: misschien wel de eerste echte Kent klassieker, verplicht luistervoer
Halka: zo'n verdoken supernummer
VI Kan Väl Vänta Tills Imorgon: de geboorte van de typische Kent-album-afsluiter (als dat al echt bestaat, dan is dit toch een prototype)

En dan zit je al aan de helft van het album, en is de rest ook wel Ok. Minder goed: soms wat te rommeling, af en toe wat langdradig...

Net als het debuutalbum is Verkligen niet een album dat ik grijs gedraaid heb. Integendeel. Het is wel een verbetering ten opzichte van het debuut. Het enthousiasme van het debuut is wat getemd, en er zijn zowaar een aantal nummers te vinden die in mijn hoofd blijven hangen. Hier ook voor het eerst een lang nummer dat het album afsluit, zoals dat op de meeste latere albums het geval zou zijn. Vi kan väl vänta tills imorgen is ook meteen een van de hoogtepunten van dit album.

Gôh, ik zie nu dat ik deze een half punt minder heb toebedeeld dan hun debuut. Nu ik er over nadenk kom ik tot de slotsom dat ik daar bij ga blijven. Ik vind het een beetje een plaat die hinkt op twee gedachten en daarom komt de term "overgangsplaat" bij me naar boven. Op de wat langere nummers proberen ze al wat meer tot een eigen geluid te komen (al leunt het slotnummer wel erg op Only in Dreams van Weezer), en ook het puntige 10 minuter smaakt me goed, maar verder vind ik het wat te anoniem. Kräm en Halka zijn nooit mijn favorieten geweest. Eigenlijk lijkt Avtryck het meest een soort van belofte voor de toekomst; hier komen wat mij betreft alle kwaliteiten van Kent samen zoals dat later in volle glorie hoorbaar zou worden; inventieve liedstructuur, goede melodie, pakkende -maar niet te ingewikkelde- instrumentatie, etc.