Rhapsody - Rain of a Thousand Flames (2001)

Feitelijk een veredelde EP, maar met 44 minuten wel één met albumlengte. De dik aangezette stijl van het Italiaanse Rhapsody ligt me niet zo, maar ik moet zeggen dat het allemaal wel erg fraai klinkt en subliem in elkaar is gezet. De plaat is een mengeling van powermetal, filmscore en hoorspel, vaak over-de-top in zijn bombastische aanpak, maar het werkt grotendeels wel. Eigenlijk ben ik hierdoor best wel benieuwd geworden naar de rest van Rhapsody's oeuvre...

Ik kwam vandaag bij het doorlopen van mijn CD-collectie de promo van deze EP tegen. Ik kan me niet heugen wanneer ik deze CD voor het laatst heb gehoord. Bij het terugluisteren snap ik ook wel waarom.

Deze bombastische geluidsdiarree is gaat bij mij grotendeels het ene oor in en het andere weer uit. Af en toe wordt mijn interesse gewekt door een mooi uitgewerkte passage maar over het algemeen kan me dit niet boeien. In de kern is dit een 13-in-een-dozijn vorm van power metal. Dankzij de toeters en bellen lijkt het soms nog een beetje ergens op. Snel terug in de kast hiermee.

Ja, ik laat Rain Of A Thousand Flames gewoon gelden als een volwaardig album. Het duurt 44 minuten, dat is geen EP meer. Daarnaast zijn de nummers niet te vinden op andere albums en horen ze qua verhaal gewoon bij die Emerald Sword Saga. Rain Of A Thousand Flames herinner ik me vooral nog door die absurde videoclip met een naakte dame en bandleden die slechte CGI dingen bevochten. Het artwork van dit album is ook fantastisch en tot nu toe verreweg het meest duistere dat de band heeft gehad.

Het album lijkt ook voor het eerst de term 'film score metal' goed te handhaven. Waar Symphony Of Enchanted Lands en in iets mindere mate Legendary Tales vooral echt barokke klassiek muziek hanteerden, is de orkestratie hier vooral op een soundtrack manier ingezet. Het werkt goed in een song als Queen Of The Dark Horizons of het met Dvorak's New World Symphony opgeleukte The Wizard's Last Rhymes. Waar de band echter nu voor het eerst net iets te ver gaat, is met het Tears Of A Dying Angel, waarbij de verteller met zijn 'OH GOD, OH NO GOD!'-stukjes echt op de lachspieren werkt. Daarnaast zijn Deadly Omen en Elnor's Magic Valley moeilijk echte nummers te noemen. Rain Of A Thousand Flames is echt nog steeds erg leuk, maar tot nu toe toch wel het minste dat ik van de band heb gehoord in deze marathon.

Voorlopige tussenstand:
1. Dawn Of Victory
2. Symphony Of Enchanted Lands
3. Legendary Tales
4. Rain Of A Thousand Flames

Normaliter bespreken Lennert en ik alleen de albums, maar als EP's langer dan een half uur duren, nemen we ze toch gewoon mee. Ook om Rain Of A Thousand Flames kun je niet echt heen. Het mag dan wel een tussendoortje zijn geweest, maar het mag er zeker wel wezen. De titeltrack is het snelste nummer van Rhapsody tot nu toe. Het klinkt ook zeker niet verkeerd. Queen Of The Dark Horizons heeft prachtige momenten. Tot dan overigens niet het sterkste materiaal dat de band uitbracht, maar het eerste stuk van de Gothic Saga is niet best. Het lange gesproken stuk haalt de vaart eruit, maar het klinkt ook voor geen meter. Ook The Poems Evil Page gaat niet lekker. Gelukkig voorkomt Rhapsody een 3,5* en neemt het lekker wraak met het van Dvorak bewerkte stuk. Wat een heerlijk epos!


Tussenstand:
1. Dawn Of Victory
2. Legendary Tales
3. Symphony Of Enchanted Lands
4. Rain Of A Thousand Flames