Organisation - Tone Float (1970)

Opvallende plaat dit. Afgaande op de eerste Kraftwerkplaten had ik hier een soort embryonale electronica verwacht, maar dit is meer progrock van het experimentelere soort. Alhoewel inderdaad niet baanbrekend, vind ik het nog wel iets hebben.

Over het laatste nummer schrijft Wikipedia: "a bonus audio track, erroneously titled "Vor dem blauen Bock", which in fact is a song named "Rueckstoss Gondoliere" from a 22 May 1971 performance by Kraftwerk on the Bremen Beat-Club TV show.
This song features the short lived line-up of Florian Schneider, Michael Rother and Klaus Dinger; Ralf Hütter left the group for a short time to pursue studies in architecture."

Rother en Dinger gingen later verder in o.a. Neu!, Cluster en Harmonia. Leuk dat al die lui elkaar al zolang kennen blijkbaar.

Het is haast niet voor te stellen dat dit de basis was voor het latere Kraftwerk Op de eerste track, Tone Float, waan ik me in de binnenlanden van Afrika. Getrommel in de woestijn als een soort smeekbede voor regen. En als die regen nog steeds niet komt wordt het getrommel minder. En volgt er iets wat kosmisch aan doet wat uitgroeit naar een soort van rock. Het doet wat denken aan Ash Ra Tempel. Doeltreffend gepiel op het Hammond orgel op een uitgesponnen veld aan klanken. Als daar nog een fluit bijkomt denk ik: Ha gezellig een feestje. Milk Rock trekt die Afrikaanse sfeer door. In gedachte zie ik een stam vrolijk om het kampvuur dansen. Even zijn ze het spoor bijster. Maar daarna keert de rust weder.

Silver Forest begint met het geluid van een kerkklok, waarna een tocht per kameel door het woud gaat. Rhythm Salad is qua titel al leuk. Ook de muziek is dat. Op vrolijke tonen wordt de sla geroerd en worden er heerlijke smaken aan toegevoeg. Als een soort wiegeliedje gaat Noitasinwaqagro van start. Later volgt een rustig ritme waarop het lekker wegdommelen is, maar door niet direct te plaatsen klanken wordt dit verhinderd. Het doet wederom aan Afrika denken en aan het einde doet het denken aan experimente jazz. Ja, dan volgt er na deze bizarre trip, wat dit album in wezen is, het experimentele Vor dem Blauen Bock. Dit groeit later uit in mooie vorm van space-rock. Lekker gitaartje vreemde drums die wat haperen nog verre van het strake ritme van Autobahn. Langzaam komt de boel op gang en rockt het aan alle kanten.

Kortom: een erg historisch album van onze Oostenburen die wel erg lekker is om alle frustraties er uit te gooien of om een bizarre trip te maken door Afrika op de zand versie van een snelweg. En dan de hoes, die kan nog jaren mee.