Keith Jarrett - Sun Bear Concerts (1978)

Even voor de duidelijkheid, dit album bevat 6 cd's.

Smullen voor de liefhebbers. Met name de verschillen tussen de optredens analyseren. (op amazon.com kan je hierover veel lezen).

Op de zesde cd, waar alleen slechts drie encores staan, staat de Tokio encore. Dit is een van de mooiste piano solo stukken die ik heb gehoord. Melodisch, dramatisch, kracht, schoonheid etc etc.

Zijn jullie wel overtuigd om deze te classificeren onder Jazz? Ik heb namelijk al eventjes geluisterd en het klinkt alles behalve Jazzy. Het neigt zelfs eerder naar klassiek...

Ja, 6,5 uur improviseren is in mijn ogen (en oren) Jazz, wat tegenwoordig voor klassiek doorgaat is over het algemeen niet geimproviseerd maar wordt vanaf bladmuziek uitgevoerd.

Schitterend, hoe hij in 'Sapporo, November 18 1976 - Part I' de laatste (anderhalve) minuut gewoon 1 noot blijft spelen. En het applaus achteraf liegt er ongetwijfeld niet om...

Wat een klus zeg, dit hier 4 uren uithouden... Voorlopig een 3,5* voor liederen 5 ==> 10. Ik heb reeds een stem uitgebracht vanwege de hoogstwaarschijnlijk gelijkaardige stijl van de andere nummers...

Deze gehoord, de zoektocht op ebay kan beginnen

Deze platencollectie is je reinste waanzin! Had ooit eens de "Tokyo Encore" gehoord, en was er zodanig high van geworden ( en dat voor iemand die nooit smoort ), dat ik direct was beginnen zoeken naar de hele boxset. Ik heb de boxset ondertussen al pakweg 4 en een half jaar, en ik ben nog steeds niet helemaal bekomen van de absoluut onnavolgbare overdosis aan talent die hier tentoon wordt gespreidt. Absolute wereldklasse, en zal ongetwijfeld niet snel overtroffen worden... Dat ik fan ben van Keith Jarrett, en dan voornamelijk zijn Solo concerten, dat zullen we geweten hebben, maar dit... dit is echt onwaarschijnlijk. Een muzikaal wonder, en mijn persoonlijke Bijbel!

deze laatst ook gedownload. luister deze nu in etapes. Dit heeft wel een jaar nodig om het te doorgronden. Maar in de tussen tijd wordt het heerlijk genieten. Wat kan die man piano spelen.

Deze cd-box laatst voor een leuk prijsje op eBay gekocht... Erg onder de indruk, er gaat sindsdien geen dag voorbij of er 'moet' even naar geluisterd worden. Klinkt wellicht oubollig en bombastisch, maar dit is i.m.o. muziek voor de rest van je leven, verveelt nooit.

In etappes? Ik denk dat ik dit met gemak 6 uur kan uitzitten. Ik luister nu het eerste stuk en het klinkt geweldig. Heerlijk laten meeslepen door de geweldenaar Jarrett. Wat heeft die een schoonheid in zijn vingers zitten zeg.

Ik kan mij gewoon moeilijk 6 uur lang concentreren op een dezelde album(s), heb wat afwisseling nodig, zegt niets over mijn mening over de muziek.

Afwisseling genoeg toch in die 6 uur? Maar ik begrijp wel wat je bedoelt hoor

Voor zover ik dit nu beluisterd heb is dit zeker zo goed als mijn favoriete album van Keith Jarrett. Wat een fantastische muzikant, ongelofelijk hoe hij met slechts een piano uren kan blijven boeien. Ik moet wel bekennen dat ik dit toch het liefst in stukjes luister, per concert dus, en de encores apart. Want zesenhalf uur is me toch wel een erg lange zit zo achter elkaar. Ik ga hier in elk geval nog heel veel plezier aan beleven .

Gordijnen toe, lichten uit, op je bed gaan liggen, hoofdtelefoon op, en ogen toe, en de uren vliegen zó voorbij.



Dat je dat maar weet, man! Mooier als dit wordt het simpelweg niet!

Ben hier nu twee keer doorheen gelopen, wat voor een album met zo'n formaat natuurlijk niet genoeg is om een accuraat oordeel te geven maar dat wil ik toch gaan proberen. M'n vrienden zouden zeggen dat ik 13 uur van m'n leven heb verspilt maar ik zeg eerder dat er nu 13 uren in mijn leven zijn waarvan ik zeker weet dat ik ze niet heb verspilt.
Wat Keith Jarrett in deze shows heeft laten horen komt prima tot zijn recht op dit album, maar moet live nog veel fenomenaler zijn geweest. Ik kan me met slechts mijn basiskennis op de keyboard echt niet voorstellen hoe iemand ziets moois vrijwel ter plekke uit zijn vingers tovert. Magie bestaat blijkbaar toch.
Aan een stuk door luisteren komt er met mijn turbulente ( ) leven momenteel niet van, maar dat komt zeker ergens tussen de Mount Everest beklimmen en m'n studie afronden op Brains grote lijst van levensdoelen te staan.
Misschien moet ik toch dan maar als minpunt noemen, dat ik van mening ben dat dit wellicht beter verspreid over meerdere albums had kunnen worden uitgebracht, want nu voel ik constant de verplichting het geheel uit te luisteren.

4.5*

Fan-tas-tisch. Zes uur lang intens genieten. Een minpunt dat het meer dan zes uur op één album is? Zes uur van dit is nog niet genoeg!

Verbazingwekkend toch hoe deze virtuoos binnen 14 dagen zoveel uit zijn piano haalt.
Lange zit ? Hier krijgt een mens nooit genoeg van, Bremen, Lausanne, Wenen, Parijs, Koln, We want more more more !!

Hoe noem je zoiets ook alweer? Opus Magnum, het absolute topwerk van Keith Jarrett. Hij is hier in topvorm en speelt iedere zaal plat met zijn solo-optredens. Grandioos, dat iemand zoiets voor elkaar krijgt. En ook het geluid is wat je van ECM gewend bent, de vleugel staat zowat in je huiskamer...is toch ook mooi meegenomen?
Dus mocht je geïnteresseerd zijn in geimproviseerde pianomuziek, zoek niet verder, dit is het!!!

Amen. Ik heb het stuk leren kennen doordat Nicolas Jaar het in zijn essential mix had. En ik snap wel waarom, zo ontzettend mooi!

Zoals de zuiderburen zouden zeggen: Amai, wat schoon! Ik was in de veronderstelling dat ik op een gegeven moment wel genoeg van Jarrett's livemuziek had gehoord. Zijn soloconcerten zijn vrijwel altijd prachtig; zeker, maar na een paar live-albums moet je toch eens door met het leven, nietwaar? Nog genoeg moois elders in de muziekwereld. Nou, dat is dus onjuist. Enkel zijn concert in Kyoto pas een keer of twee kunnen horen en ik ben er best verzot op geraakt. Doet hij nu in wezen veel anders dan hij op andere soloconcerten uit die tijd deed? Eigenlijk, zonder veel research te doen naar de subtiliteiten, niet, maar mooi is het toch iedere keer weer. Het is een magiër die ik eigenlijk - per abuis! - te weinig opzet als ik verlegen ben om jazzmuziek of piano-concertos. Hoewel ik weet wat ik kan verwachten, ben ik zeer benieuwd naar de volgende concerten op dit verzamelwerk. Blij dat ik er, ondanks de lange afspeelduur, aan ben begonnen. Al zal ik mijn tijd wel nemen. Ben benieuwd naar de verschillen onderling deze concerten. Tot zover wat van mijn gedachtescheten.

Ik heb in een platenzaak in Utrecht deze hele vinyl box set op de kop mogen tikken voor 40 euro (klein beschadinkje aan de doos, maar de 10 platen klinken perfect, plus het boekje met foto's zit er ook in). Wat een pure schoonheid. Thuiswerken is een feest nu, met deze muziek op de achtergrond. Dan vliegt die 6 uur (en de werkdag) zo voorbij.
Dat eerste deel van Nagoya bijvoorbeeld, om te huilen zo mooi.

Voor degenen die het een te lange zit vinden. Luister ze gewoon per concert. Dat deden degenen die dit live aanschouwden immers ook.

Eindelijk weer eens aandacht voor dit meesterwerk. Hoe vaker dat je het hoort, hoe meer het onder de huid gaat zitten. Prachtige muziek. Bij mij al jaren standaard op de zondagochtenden.

Ik hoop dat het nog even duurt, maar mocht ik binnenkort onder de groene zoden liggen, dan mogen ze de Tokyo Encore op m'n begravenis draaien. Om te janken zo mooi.

Vanochtend integraal beluisterd. En ja, niet altijd even geconcentreerd. Daar zal nog een luistervervolg aan gegeven gaan worden. Ik stap met **** in.

Geschreven in de album top 100 van...:

Keith Jarrett is een man waaraan het makkelijk is een hekel te hebben. Een wat verwaande kwast, vol van zichzelf, moeilijk voor anderen, kreetjes slakend tijdens ellenlange soloimprovisaties. En ik doe mijn best... maar wat daar tegenover staat vergeeft vaak alles. Niet al zijn werk is even geslaagd. Maar op Sun Bear Concerts, zes-en-een-half uur aan concertmateriaal van een Japanse tournee in 1976, moet je met een loep zoeken naar de mindere momenten, en die zijn er ook niet. Hoe het mogelijk is om zonder vooropgezet plan achter een piano te gaan zitten en de muziek vervolgens ter plekke gewoon tot stand te laten komen, daar kan ik niet bij. Maar Jarrett doet het op meerdere soloplaten, waarvan deze box mijn favoriet is. Is het jazz? Is het klassiek? Is het barroom-piano? Het komt allemaal langs, tegelijk en door elkaar. Waanzin!