Keith Jarrett - Sun Bear Concerts (1978)

Deze platencollectie is je reinste waanzin! Had ooit eens de "Tokyo Encore" gehoord, en was er zodanig high van geworden ( en dat voor iemand die nooit smoort ), dat ik direct was beginnen zoeken naar de hele boxset. Ik heb de boxset ondertussen al pakweg 4 en een half jaar, en ik ben nog steeds niet helemaal bekomen van de absoluut onnavolgbare overdosis aan talent die hier tentoon wordt gespreidt. Absolute wereldklasse, en zal ongetwijfeld niet snel overtroffen worden... Dat ik fan ben van Keith Jarrett, en dan voornamelijk zijn Solo concerten, dat zullen we geweten hebben, maar dit... dit is echt onwaarschijnlijk. Een muzikaal wonder, en mijn persoonlijke Bijbel!

Zoals de zuiderburen zouden zeggen: Amai, wat schoon! Ik was in de veronderstelling dat ik op een gegeven moment wel genoeg van Jarrett's livemuziek had gehoord. Zijn soloconcerten zijn vrijwel altijd prachtig; zeker, maar na een paar live-albums moet je toch eens door met het leven, nietwaar? Nog genoeg moois elders in de muziekwereld. Nou, dat is dus onjuist. Enkel zijn concert in Kyoto pas een keer of twee kunnen horen en ik ben er best verzot op geraakt. Doet hij nu in wezen veel anders dan hij op andere soloconcerten uit die tijd deed? Eigenlijk, zonder veel research te doen naar de subtiliteiten, niet, maar mooi is het toch iedere keer weer. Het is een magiër die ik eigenlijk - per abuis! - te weinig opzet als ik verlegen ben om jazzmuziek of piano-concertos. Hoewel ik weet wat ik kan verwachten, ben ik zeer benieuwd naar de volgende concerten op dit verzamelwerk. Blij dat ik er, ondanks de lange afspeelduur, aan ben begonnen. Al zal ik mijn tijd wel nemen. Ben benieuwd naar de verschillen onderling deze concerten. Tot zover wat van mijn gedachtescheten.

Geschreven in de album top 100 van...:

Keith Jarrett is een man waaraan het makkelijk is een hekel te hebben. Een wat verwaande kwast, vol van zichzelf, moeilijk voor anderen, kreetjes slakend tijdens ellenlange soloimprovisaties. En ik doe mijn best... maar wat daar tegenover staat vergeeft vaak alles. Niet al zijn werk is even geslaagd. Maar op Sun Bear Concerts, zes-en-een-half uur aan concertmateriaal van een Japanse tournee in 1976, moet je met een loep zoeken naar de mindere momenten, en die zijn er ook niet. Hoe het mogelijk is om zonder vooropgezet plan achter een piano te gaan zitten en de muziek vervolgens ter plekke gewoon tot stand te laten komen, daar kan ik niet bij. Maar Jarrett doet het op meerdere soloplaten, waarvan deze box mijn favoriet is. Is het jazz? Is het klassiek? Is het barroom-piano? Het komt allemaal langs, tegelijk en door elkaar. Waanzin!