Bryan Adams - Cuts Like a Knife (1983)

eerste album dat ik ooit van hem kocht, na het horen van enkele nummers op het toen pas op de kabel te bekijken RTL. Tenminste nog niet zo melig als latere albums. Maar ja hier is ie nog jong ook .

Niet zo melig als zijn latere albums ? Nou, ik ben het met je eens aangaande het huidige werk van hem. Maar je hebt waarschijnlijk nog niet naar 'Reckless' en 'Into the fire' omgekeken waar hij een partij rockmuziek ter gehore brengt zoals goede rockmuziek gemaakt dient te worden.
Dit album heeft voor mij geen uitspringers. Ik vind het een lekker (eighties-) rockalbum, dat wel.

straight from the heart en het titelnummer zijn 2 van mijn favorite nummers van deze man. de rest van het album is ook zeer goed. maar natuurlijk niet zo goed als reckless

Sterk album van een artiest die ooit een goede songschrijver was, de voorganger, dit album, Reckless en Into the Fire vind ik nog steeds erg de moeite waard, alleen jammer dat je bijna moet kokhalzen van de naam tegenwoordig. Hoewel zijn Unplugged plaat ook wel goed te pruimen is.

Was destijds als 12 jarig jochie benieuwd naar Bryan Adams daar hij wat nummers mede had gecomponeerd voor en met KISS, oa Down on your Knees (Killers) en War Machine (Creatures of the Night) en dus deze plaat maar eens gekocht en beviel erg goed, vooral I'm Ready, Cuts Like a Knife, de ballads (die toen nog gewoon mooie songs waren) Straight from the Heart en The Best Was Yet to Come, ook het afgekeurde KISS nummer Don't Leave Me Lonely (geschreven met Eric Carr) is erg prettig.

In zijn beginperiode was Bryan Adams nog een echte rocker die fris van lever was en degelijke rock bracht met passie, sinds de jaren '90 echter werd hij steeds meliger.
Zijn hese, warme en gloedvolle stem komt hier volledig tot zijn recht, net als in het volgende album "Reckless". Het is gewoon een lekker stevig en vrolijk rockalbum met sterke songs als "The Only One", "This time", "Straight from the Heart" en het titelnummer.

Wisselend album van deze Canadees. Het niveau is niet over de hele linie goed, wat mij betreft althans. Sterke songs zoals de eerste twee tracks en het titelnummer worden afgewisseld met bijv. 'Let Him Know' en daar ben ik persoonlijk nou niet zo kapot van. Opvolger 'Reckless' had wat dat betreft meer alle 10 raak!

Alleen door deze 3 al een aanrader: Straight from the Heart, Cuts Like a Knife en I'm Ready.

zalige cd!

Het eerste album van Adams wat er wat mij betreft echt toe doet. Enkel Let him know en What's it gonna be vind ik matig. De rest mag er absoluut zijn! Hier de enige echte versie van I'm ready (voor mij) en verder prima nummers als het titelnummer, Take me back, Don't leave me lonely, The only one, This time en de prachtige ballads Straight from the heart en The best was yet to come.

"Cuts Like a Knife" is het eerste album van Bryan Adams dat er echt toe doet. Het is zijn derde plaat en hij heeft met de titeltrack een megahit te pakken. "Cuts Like a Knife" staat vol met recht-toe-recht-aan rock & roll zoals we Bryan Adams eigenlijk kennen. Zijn warme hese stem is herkenbaar uit duizenden en samen met gitarist Keith Scott knallen er aanstekelijke riffs uit de speakers. Er staan maar een paar wat mindere composities op deze plaat, maar over het algemeen is dit een typische jaren 80 rockplaat. Niks aan de hand, spelen en lol hebben.

Maakte hij ze nu nog maar zo...

Een prille Bryan Adams, net voor z'n echte doorbraak met Reckless, waar de hits niet aan te slepen waren.
Cuts Like A Knige verschilt in benadering niet zo heel veel van die kaskraker. Adams rockt lekker, en neemt hier en daar wat gas terug met van die typerende ballads( straight from the heart.)
The Only One en de titeltack maken mij wel vrolijk. Lekkere niets aan de hand rock, en die strot van Adams doet het wel heel erg lekker in dat soort songs.
Maar hier ligt het cliche al lichtelijk op de loer. Reckless was rijper, maar ook meer bedacht, terwijl Into The Fire een veel volwassener artiest liet horen met zelfs maatschappelijk kritische teksten.
Na die plaat ontwikkelde hij zich eigenlijk nooit meer. Zonder ooit een echte slechte plaat te maken trouwens. Maar de evolutie betreft Bryan Adams was snel ten einde.
Deze plaat is lekker, voor die tijd zelfs lekker puur, en achteraf gezien 1 van zijn sympatiekste albums.

Met wat mij betreft de enige echte versie van I'm ready!

Met dit derde album wordt Bryan Adams pas echt goed.
In feite is deze net zo goed als de doorbraakplaat Reckless. Alleen heeft die een wat beter geluid, te danken aan de meester Bob Clearmountain die op deze plaat nog niet alle vingers in de pap had.
Verder eens met vielip. Er staan allemaal goede nummers op, enkel What's It Gonna Be en Let Him Know zijn enigszins mindere nummers.
Kant 1 is gewoon helemaal goed met The Only One, This Time en vooral Straight To The Heart en Cuts Like A Knife.
Met verder inderdaad de echte versie van I'm Ready.
Ook het rustige The Best Was Yet To Come en Don't Leave Me Lonely zijn OK.
Het wordt tijd dat dat ik mijn LP (een Joegoslavische persing notabene met serieuze dropouts) eens ga vervangen.
4 sterren gewoon.

Vandaag op de zomermarkt 1 dorp verder de CD hiervan kunnen kopen voor 1 Euro

Uitstekend album van Adams . Je hoort de opmars al naar een artiest die stadions gaat vullen. Het breedgeorienteerde rock geluid begint hier al vorm te krijgen . Prima liedjes die live met meer power werden gespeeld. Ook is Adams duidelijk gegroeid als songwriter. De titelsong is een lekkere stamper die ik vaak nog opzet. Grote gebaren , klein hartje . Adams had de wereld aan zijn voeten . 4 sterren

Ik had Reckless en Into the Fire al beluisterd en die vond ik fantastisch, dus ik vond het jammer om veelal te lezen dat ik dan de enige twee echt goede Bryan Adams albums al achter de rug had. Ik heb echter begrepen van enkele medegebruikers hier dat er toch nog enkele albums voor en na zijn grootste periode de moeite waard zijn en ik ben begonnen met Cuts Like a Knife.

Wat blijkt? Er is geen woord aan gelogen. Akkoord, Reckless en Into the Fire zijn net iets scherper, grootser en pakkender. Het is duidelijk dat die twee albums hem doorgetrokken hebben naar de top. Toch heb ik heel erg genoten van Cuts Like a Knife. Je hoort wel degelijk dat hij dichtbij een doorbraak is en het is niet moeilijk voor te stellen dat hij nummers van dit album mee zal nemen naar arena's en stadions. Het titelnummer is daar natuurlijk een uitstekend voorbeeld van, maar ook de opener, The Only One, is - net als bij de twee vervolgalbums - een sterke track. Zó belangrijk, want het maakt net het verschil of je rechtop gaat zitten voor de rest van het album of al onderuitzakt.

Nee, het album barst niet van de uitschieters, maar tegelijkertijd vind ik het zeer moeilijk om een minder nummer aan te wijzen. Het is lekkere pop-rock met uitstekend gitaar- en ritmewerk afgewisseld met een enkel rustmomentje; de kenmerkende sound waar hij ook bij de vervolgplaten aan vasthoudt. Het luistert naar mijn mening opnieuw erg lekker weg.

4*

In mijn jeugdjaren maakte Adams echt verschrikkelijke muziek in mijn ogen. Dan heb ik het over de jaren 90. Mijn zus draaide het tot vervelends toe helemaal plat. Als ik dan thuis kwam moest ik dat vreselijke gejank( want dat was het in mijn ogen toen) weer aanhoren. En dan vond ik het nodig om ff tegengas te geven met stevige portie Iron Maiden en dat soort werk. Jaren later ontdekte ik dat hij in de jaren tachtig dus wel degelijk leuke platen heeft gemaakt. Reckless en into the fire bijvoorbeeld. Maar ook deze vind ik eigenlijk gewoon en degelijke plaat. Cuts like a knife, the onley one en don,t leave me lonley zijn heerlijke nummers. Maar ook de ballad straight from the heart mag er zijn. De rest van de plaat luistert ook gewoon lekker makkelijk weg en is nergens storend. Afgelopen November kwam de beste man naar de ziggo dome, me zus zou gaan met een vriendin. Helaas moest die toen afzeggen door en COVID besmetting, toen kreeg ik de vraag : wil jij met mij mee? Dacht ach waarom ook niet. Nou heb en prima avond gehad. Veel oud stevig werk, en een Adams met en strot in top conditie. Tja van vroeger ergenis er van krijgen naar jaren later er naar een concert van gaan. Het leven kan verrassend lopen

Ben een jaar of wat terug voor het laatst naar een concert van de beste man geweest. En ik stond echt versteld hoe goed zijn stem nog was! Blief me echt van de sokken. Dat verwacht je niet echt bij iemand met zo'n schuurpapieren stem geluid. Ik althans niet. Weergaloos concert trouwens. Zo lang hij maar nummers van voor 1992 speelt valt er meer dan genoeg te genieten.

Jaa dat verbaasde mij ook. Geweldig bij stem. Leuke was dat hij ook gewoon publiek afging, en een verzoekje of 5 deed. Dacht eerst dat het ingestudeerd zou zijn want je kan nooit checken wat de mensen vooraan roepen. Maar heb toen setlisten gezien van shows daarna , maar zat wel degelijk groot verschil in kwa nummers.