The Fatal Flowers - Pleasure Ground (1990)

Een Nederlandse rockplaat met een Echte Onvervalste Nederlandse Rock'n'roll-Stem, die had je toen nog niet zoveel. Blijft twintig jaar na dato nog steeds makkelijk overeind. Opmerkelijk ook hoe Richard Janssen dat ruige jasje probleemloos uit kan gooien om kwetsbaar te klinken op Better times en vooral ongrijpbaar melancholiek op Speed of life, met dat accordeon en dat klavecimbel één van de meest verdrietige nummers die ik ken (dat ene zielige gitaarnootje na het laatste refrein op 4'11!). Niet alles is even memorabel (van Funky Street word ik helemaal gek), maar als het hier raak is is het meteen ook goed raak, en daar gaat het toch om.

Eindelijk ook op Spotify deze.
Ik denk wel hun beste, in elk geval hun meest constante. Alleen Funky Street is minder.
Goed dat ze terug zijn.

Sterk laatste album van de Fatal flowers en alhoewel ik een lichte voorkeur heb voor hun eerdere,wat meer garage/roots achtige werk kan ik hier ook erg van genieten.
Pleasure ground klinkt wat meer Europees,bevat vernuftig gitaarwerk en swingt ook wat meer dan hun vorig materiaal.Daarnaast is zanger Richard Janssen hier prima op dreef.
Het niveau van de songs is constant en vrij hoog,uitschieters zitten er niet echt tussen en ook de productie is dik in orde.
Best jammer dat ze er hierna mee ophielden want na het weer eens beluisteren van Pleasure ground heb ik toch het gevoel dat de band nog wel meer moois had kunnen voortbrengen.
Ach ja in ieder geval een sterk slotakkoord met mooie songs als How Many Years,Speed of life,de titel song en Some day,met die leuke Too cut a long story short (Spandau ballet) overgang.