Boogiepop Phantom (2001)

Soundtracks liggen me by default niet zo. Het is belangrijker dat een soundtrack goed bij de beelden past, dan dat de nummers afzonderlijk hun werk dienen te doen. Dikwijls klinken de nummers "stand alone" dan een beetje te vlak, uitgezonderd een paar natuurlijk. Kenji Kawai is zo'n man die een CD en een film gestalte kan geven. Al helemaal moeilijk wordt het bij een soundtrack van een serie, Boogiepop Phantom is de uitzondering die de regel bevestigt.

Al moet gezegd dat de muziek in de serie op een iets andere manier werkt. De soundtrack komt wat smoother, kalmer en rustiger over. Waar sommige nummers in de serie extra bewerkt waren om venijniger te klinken, is het overall gevoel van de OST dat van een wat donkerder loungy-dnb album (dit is een 2CD OST trouwens). De OST opent goed met "Flare - Happy End", een lekker warm en chill nummer. Schattige melodietjes, bells, brave basslines en een lekkere wave op de achtergrond. "SiLC - In Heaven" doet er nog een schepje bovenop, met een waarlijk engelachtige voice sample en hemelse waves. "Penalty Taker" brengt wat meer uptempo muziek, met heel wat dnb invloeden. "Delirious" volgt die lijn, alleen is dit nummer heel wat grittier en dirtier. Zware, duistere vette samples met een leuke voice track erover.

Hoogtepunten op CD 2 zijn "Torso" en "Snow Cost", twee zeer uiteenlopende nummers. "Torso" begint met een echt heerlijk schreeuwerige wave, die lekker z'n tijd neemt om te settlen, en gooit er dan een stevig stukje dnb overheen. Prachtige dancetrack, en meteen zo'n beetje het hardste nummer van het album. "Snow Coast" contrasteert hier hevig mee, en brengt een gelijkaardige sfeer als "In Heaven" op CD1. Lekkere hemelse chill muziek. The odd track op dit hele album is "Unstability", een echt upgefucked nummer, dat klinkt alsof de CD iets te vaak blijft haperen. Verder wel een zeer leuk experiment, maar tussen al de warmere nummers klinkt het een beetje vreemd.

Lekker warm album dus, met een leuke mix van downtempo/lounge elementen met drum 'n bass. Heb deze echt grijs gedraaid, en hij blijft het zeer goed doen. 4.5*

Voor diegene de reeks willen zijn, uiterst donkere en geniale serie die Lain ruimschoots overtreft. Gewoon met Nederlandse ondertitels te verkrijgen.

Het nieuwste album van de week. Hij begint heel erg mooi, precies hoe ik hoopte dat dit zou klinken (voor zover je realistische verwachtingen kunt hebben op basis van een titel en een cover). Een heerlijk frisse, dromerige, zachte track. Echt extreem mooi, en tevens de reden dat ik me momenteel in meer werk van Flare aan het verdiepen ben. Dit niveau word de rest van het album jammer genoeg niet meer gehaald. Aan de ene kant zijn er de wat meer lounge-achtige nummers als In Heaven (fijn, jammer van de ietwat kazige vocalen), Gataway (mooi sfeertje), A Furrow Dub (lekker dromerig en licht) en Pone (zelfde verhaal). Deze zijn allemaal warm en sfeervol, perfect chill-materiaal. Aan de andere kant heb je de wat meer breaks-gerichte tracks als Penalty Taker, Delirious en Torso. Deze varieren van betrekkelijk saai tot lelijk. Ietwat wisselende kwaliteit dus, wat je ook kunt verwachten van een soundtrack met veel verschillende artiesten. Het overwegende gevoel is wel positief, ik maak er een krappe 3,5* van door de flinke uitschieters. Leuke en originele keuze Onderhond, al was het misschien niet het beste idee om een dubbel CD uit te kiezen nu het topic een beetje in het slop begint te raken.

Ach ja, 't is iets langer dan een CD verzamelaar, niet meteen echt twee volle CDs. Had er eigenlijk ook niet bij stilgestaan

Ik heb nog maar de eerste 2 nummers geluisterd, maar het bevalt me wel. Een beetje te zoet, wat je wel vaker bij dit soort Anime-reeksen/serie's hoort. (kan nu niet verder luisteren vanwege veilige modus )


Daar moet ik achterna gaan

Eindelijk aan toe gekomen om hem te beluisteren *Schaam*. Ik zij dat Happy End en In Heaven te zoet waren. Dit was een beetje verkeerde woordkeus. Maar Happy Ending is wel iets te steriel. In Heaven bevalt me meer, hoewel die piano-lkanken wel erg gladjes aandoen. De zang is wel aardig, maar niet helemaal mijn smaak. Die drum is dan weer wel een goede toevoeging.

Penalty Taker is wel lekker, maar ook hier zitten er weer van die steriele sample's door waar ik niet kapot van ben. Gateway begint met een piano, mwa, hadden ze niet hoeven doen. Een stevig dannummer, mwa, dit vind ik het minste nummer tot nu toe. Delirious
is dan wel weer leuk. Een donkere, hiphop-achtige sfeer, wat komt door de raps door het nummer. Ook die gitaar is een leuke toevoeging.

Stormy Soup begint dan weer erg steriel. Met een lichte drum door het nummer. Het doet denken aan een aquarium op een of andere manier. Boogiepop Me Up is weer zo'n nummer met een hiphop-feel. Lekker donker, met aan het begin van het nummer een rapper die "You know what" zegt. A Furrow Dub vind ik dan weer wat minder. Dat komt vooral door die toevoeging van die steriele eh, Xylofoon. De achtergrond-beat is dan weer erg Hiphoperig.

Torso begint als een heel vet, opzwepend nummer. Alleen die viool-achtige hoge peipjes doen me niks. Dan komt er een barslecht ratelstukje. Zo he, ze hadden zeker de moeite niet kunnen niemen om het wat leuker te laten klinken. Snow Coast is dan weer erg steriel, maar door de toevoeging van de drums nog wel genietbaar. Unstability is een erg moeilijke, vaag nummer. Bah, liever niet voor mij. Pone is dan weer zo'n steriel nummer, iel, ik kan daar echt niks mee. Het laatste nummer dan, Angel In The Dark vind ik ook niks. Die violen zijn erg goed, maar de rest klopt gewoon niet. Ook de mix van viool en tribal vind ik erg slecht gekozen.

Hij duurde wel erg lang, maar goed, dat is zo erg niet. wat me wel stoort is dat de meeste nummers te steriel en glad klinken. Ik zit een beetje te twijfelen tussen een 2,5* en 3*. Ik denk toch dat het een 2,5* wordt.

Ik had nog nooit van de serie Boogiepop Phantom gehoord en op Susumu Yokota na kende ik ook nog geen van deze artiesten. Wat me bij dit album te wachten stond was dus een complete verrassing.

Happy End is een warme opener met een beetje een 90's sound. Wel leuk voor even, maar halverwege gaat me dit toch wel erg vervelen. Het wordt het allemaal een beetje te loom dan, omdat het te lang doormoddert misschien.
In Heaven is erg mooi. Subtiele pianostukjes, onderhoudende beats en een zachte, haast fluisterende, vrouwenstem. Hier vliegen de 7 minuten om. Kan me ook voorstellen dat de beelden de kracht van dit nummer nog meer zouden versterken (en vice versa).

Na dit nummer zakt het tot en met A Furrow Dub toch wel erg in vind ik. Penalty Taker en Boogiepop Me Up zijn kale drum n bass nummers met lelijke voice samples en te veel focus op de (te) saaie beats. Precies de reden waarom ik niet van DnB houd.
Bij Delerious zijn de beats beduidend voller, maar ook hier breken de voice samples het nummer nogal. Daarnaast stelt ook Susumu Yokota teleur; saaie beats en erg(!) lelijke riedeltjes.

Torso en Snow Coast zijn wel weer mooi. Zit goede vaart in en het vloeit allemaal lekker voort (mooie beats ook bij Torso). Na deze tracks boeit de plaat me nauwelijks meer eigenlijk. Pone is nog wel aardig, maar ook niet meer dan dat.

Ik kan me voorstellen dat deze muziek anders uitpakt in combinatie met de beelden (of als je de serie kent), maar zo als electronic album vond ik het erg matig. Drie uit dertien nummers die wel goed zijn (In Heaven, Torso en Snow Coast) is voor mij toch echt te weinig.
2*

Allemaal geen slechte muziek, maar totaal niet mijn ding.
Zelfs Susumu Yokota kon me niet bevallen, waar ik juist vaak zijn muziek wel leuk vind.

Alleen nummer 11 en 12 vond ik wel aardig, maar niet meer dan dat.

Gewoon niet aan mij besteed.

Krappe 2 sterren (mede door die 2 nummers).

Kende nog geneen van de artiesten, en ik ben bang dat ik nu ook niet echt benieuwd ben geworden. Het klinkt opzich wel allemaal netjes, het is goed in elkaar gezet, maar het klinkt ook niet erg bijzonder. Er zitten geen platen bij die ik interresant of nieuw vind en ook geen platen die ik gewoon mooi vind zonder dat ze iets nieuws doen. Dus dan blijft er helaas niet zo veel over. Je kunt goed merken dat het een soundtrack is, en dan eentje van het soort dat vooral niet té veel opgemerkt moet worden tijdens het kijken, of althans, eentje die vooral bijdraagt aan de sfeer zonder echt memorabel te worden. Helaas, maar niet mijn smaak. 2*

Tsja, een easy listening compilatie, staan allemaal lekkere achtergrond nummertjes op. Wat ambient achtigs, tribal, drum n bass, etc. Op zich staan er best goede tracks tussen, maar ook zeer bedenkelijke. Er is eigenlijk niets bij wat echt ver boven het maaiveld uitsteekt. Redelijke doorsnee uit de dancescène. Audio Active nummer komt me trouwens erg bekend voor, maar ik weet zeker dat ik het van een andere artiest heb gehoord (kan het Adam F zijn?). Zeker een plaatje wat lekker wegdreunt in je auto of ergens op een zonovergoten terras. Niet echt iets wat ik zou uitkiezen om thuis op te zetten, ook iets te oud allemaal. 3*

Ik zou ook geen "zij" kiezen inderdaad. (sorry )

Een maandje later gun ik dit de tijd en het bevalt eigenlijk heel best. Bijna niks is slecht, het is best verfrissend en werkt zich goed naar voren toe als je er eigenlijk toch niet zo mee bezig bent. Hoewel de kwaliteit van de producties meestal niet erg ver gaat, is er wel een fijn positief geheel neergezet. Ook vind ik Rei Harakami - Pone echt een uitschieter, héél mooi muzikaal vind ik het, in tegenstelling tot de afzwakkende uitlatingen als ''wel aardig maar niet meer'' van anderen erover. Meteen het album Red Curb van die gast even opgezocht wat tot nu toe ook bevalt

De eerste nummers zijn overwegend positief, maar niet compleet overtuigend. De eerste (van de ervaren Ken Ishii) vind ik wel de beste, omdat het niet zo hemels probeert te klinken. Als je dat wil moet het echt helemaal goed zijn vind ik. 3.5* voor beide.

De track van Audio Active is een leuke nostalgische rave/drum 'n bass track. Uitstekend gedaan. De wat lagere kwaliteit van geluiden (zoals de electrische piano) ben ik wel gewend van de rave, dus is in dit nummer niet zo storend. 4*

Het nummer van Susumo Yokota is heel aardig. De beat maakt het wat middelmatig, maar als je naar de melodieën luistert hoor je Susumo's kracht wel. Wordt nog een fijn nummer uiteindelijk daardoor 3,75*

SiLC - Delirous gaat lekker een andere kant op, wat opgevoerd, opzich een goede opbouw voor een album. beats drummen best lekker weg. Stomme gitaar/vocalen natuurlijk, maar dat doet er niet zo toe, is namelijk geen type 'pretentieuze top 40 single'. 3*

AOA - Stormy Soup. Lekker standaard vultrackje op het eerste gehoor, niks mis mee in dit geval, zeker best aangenaam! Ook al is het niet zoeen opvallend nummer, eigenlijk is het erg coherent en bevat het uitstekende melodieën en wervelende geluiden. Dat het 9 minuten duurt, komt doordat de maker naar alle waarschijnlijkheid in een lekker trip wilde verkeren 4*

Lekkere afsluiter van disc 1, laat eens te meer de goede samenstelling van dit werkje zien.

Ming & FS - Boogiepop Me Up geeft een mooi energiek begin aan disc 2. Crispy beats. Zodra het doorgaat wordt duidelijk dat het niet mijn type nummer is. Te simpel voor me dit type drum 'n bass, te geestvernauwend, hoewel het nog een aardig nummer is. 2.5*

Sugar Plant - A Furrow Dub is prachtig, had een b-side kunnen zijn van Selected Ambient Works 1 (denk aan We Are The Music Makers) maar dan wel een echte b-side. Heerlijke jammende beat doet hier z'n intrede die past bij alle reverb/dub effecten. De twinkels zijn goed. Het geluid van het nummer als geheel klinkt wel wat overstuurd helaas, waardoor het iets minder aangenaam is dan het had kunnen zijn. 4*

Sadesper Record - Torso. Mooie geluiden hier hoor, lekkere beat. Heerlijk. Alleen vlak voor de 2 minuten gaat het mis met de wat domme geluiden die dan komen binnenvallen. Jammer, had veel meer ingezeten voor mij. Blijft nog meer dan aardig nu. 3.5*

Yoshihiro Sawasaki - Snow Coast. Lekker waaiend, maar ik wordt door de combinatie van wave//beat en lengte een beetje ongeduldig 3.25*

Hidenobu Ito - Unstability. Kloppende titel, vind het wel passen bij het nummer ervoor, dat ook een wat nerveus gevoel bij me opbracht. 3.25*

Rei Harakami - Pone. Haha lambf noemde het een steriel nummer. Vanuit een heel ander perspectief kan ik me daar misschien wat bij voorstellen, maar ik vind het juist erg frivool en fris. Dat de percussie wat goedkoop is vergeet je dan, de delay's erop zijn perfect. Dit is vergelijkbaar met het gevoel bij Ochre's A Midsummer Nice Dream (in mijn opinie). 4.5*

M.Y.K.N. - Angel in the Dark. 3.5*

Best fijne verzamelaar.

Pone is naast Happy End een flinke uitschieter inderdaad. Ik zal Red Curb ook eens uitproberen.