Biomechanical - Cannibalised (2008)

Herrie! dat is het woord dat deze cd typeert. Maar wel van de goeie soort. Voor wie houdt van thrash op zijn Strapping Young Lad's, met hysterische zang, samples en symphonische geluiden op de achtergrond en meer van dat soort. Dit is zo hard, dat je er even voor moet gaan zitten. Maar dan heb je ook wat...

Dat gaan we dan eens proberen...

Compleet op hol geslagen Strapping Young lad met een krijsende Rob Halford-kloon als zanger. Zo zou je dit album kunnen omschrijven. Overtuigend qua bruutheid, maar ik mis interessante opbouw en structuur in de songs. Het vorige album was wat dat betreft beter. Maar wat een intense orkaan van geluid! Dat is ook wel wat waard.

Wat een kut-productie... maar wát vet... werkelijk een stortvloed van Episch orkestwerk, demonische gitaren, een ongekend helse stem, die door die vage productie des te meer als een geheel (stortvloed) klinken
Er zit trouwens ook een verhaal achter, al zou je dat niet denken, staat een heel interessant Interview in de laatste Aardschok hierover.

Ghehe blijkt dat ik dus gewoon een verkeerde download heb, ik moet dit dus duidelijk eens op (origineel) cd gaan checken want hoewel die download kutkwaliteit bood was het nog steeds ge-wel-dig.

Wat een bak herrie! Ontzettend over-the-top en dat maakt het net zo gaaf, maar ik weet niet of ik dat heel lang uit kan staan
Een luisterbeurt overrompelde me wel, maar overtuigde me niet helemaal. Slow the Potion is het absolute hoogtepunt van het album, als je even bang bent dat het een tandje lager gaat, komt er meteen een ontzettend brute riff over

3,5*

Het is geen slecht album, echt niet.
Maar de productie had beter gekunnen, het mocht net wat minder chaotisch, meer groove erin.
Zoals de voorgang Empires of the World. Al met al een gemiddeld album.
Goed voor 3 sterren.

Na wat luisterbeurten moet ik concluderen dat ik nog meer luisterbeurten nodig heb. Ik kan nu al een 4* geven, want deze geluidseruptie is meer dan subliem. Sommige nummers zitten echt op een bijna geestesziek intense manier in elkaar. De productie zorgt er hier mijnsinziens niet voor dat het niet goed hoorbaar is, maar dat je er goed voor moet gaan zitten, en dat kan ik enkel aanmoedigen want zo word de houdbaarheidsdatum ook flink opgerekt, op een positieve manier dan.

Opgefokt en hysterisch, onwijs goed! Jammer van de matige produktie, die was op de voorganger stukken beter. Mmaar wat wil je met Andy Sneap aan het roer.

Ik ben nu zodanig bijgedraaid over dit album dat ik Biomechanical wel wil bestempelen als behorend tot de top 3 moderne thrashbands. De productie is compleet anders dan bij het gemiddelde moderne metalalbum, veel minder 'spierbal-effect' maar veel meer overrompelend. Double bass word ingezet niet om de non-kwaliteit van te drummer te verstoppen, maar om de muziek nog een extra adrenalineboost mee te geven. De zanger schreeuwt als een bezetene, en knijpt er daarbij op een 300 km/u nog wel eens een melodieuze zanglijn uit. Ook dat is een ingrediënt wat dit album zo wegblazend maakt. En dan heb ik het nog niet over de soms ijskoude sfeer, de achterliggende thematiek, de dolgedraaide ritmes en het keiharde thrashriff- en solowerk.

Ik denk dat een Devin Townsend het geluid van hun volgende album maar eens onder handen moet nemen

Wat mij betreft is dit geluid echt het ultieme wat ze kunnen bereiken. Geen Devin Townsend kan daar wat aan verbeteren.
Door de "ruis" waaruit de muziek vrij vaak bestaat word de orkestbegeleiding een achtergrondrol gegeven zodat die, samen met een hoop andere elementen een stuk moeilijker te doorgronden is. Bovendien staat alles perfect en vol dynamiek (voor zover daar sprake van is) in de mix. Niks aan doen!

Erg vermoeiend om hier naar te luisteren. Ik kan hier niet zoveel mee helaas.

Inderdaad heel vermoeiend, matige productie ook. Ik heb geen hekel aan progressive metal maar dit is wat te technisch en een overvloed aan geluid, daardoor heb ik het na een paar nummers wel gehoord.

Matige productie? Ik vind het er goed bij passen. Wat voor sound zou je hier liever bij hebben, als ik vragen mag?

Ik vind het dof en mat klinken, toch is dit niet mijn grootste probleem met dit album, ik mis emotie en sfeer, het oeverloze gebeuk gaat me op een gegeven moment tegenstaan.

Mat vind ik het niet klinken, wel overdreven bombastisch. Naast dat dit soort Thrash me niet zo weet te boeien is het vooral de zang waardoor het voor mij echt overkill wordt. Damn, die zang is wel heel kut eigenlijk. Een stem zit hier niet ik, ik ga dit niet afluisteren.

Eerste indruk: Vreemde combinatie, soms lijkt het alsof ik naar een trash album aan het luisteren ben in een cinema zaal met mijn walkman, en waanhopig probeer op te boksen tegen de soundtrack van de draaiende film, die door de krachtige dolby installatie mijn headphone speakertjes komt overstemmen, of dit niet genoeg is, lijkt het soms wel of ook Bruce Dickinson er absoluut nog iets tussen/over wil schreeuwen!! Nu begrijp ik de term "extreme metal".

Kan iemand mij vertellen hoeveel luisterbeurten dit album nodig heeft om hier iets dat een beetje weg heeft van songs, of enige structuur, in te kunnen onderscheiden?

...volharding is een schoone deugd...

Twee? Het hangt er vooral vanaf wat je gewend bent. Als je vaker luistert naar Strapping Young Lad en dergelijke 'herrie' (alles is relatief), dan zal dit een eitje zijn.

Voor mij is dit album op dit moment gewoon een duidelijk geheel, met onderscheidbare songs, waarin de structuren makkelijk te ontrafelen zijn. Dat heeft mij, zeg twee á drie luisterbeurten gekost. Maar wat bennerd zegt, ik luister dergelijk lawaai zowat dagelijks. Dat zal schelen.

Ik moet toegeven dat ik bij mijn eerste luisterbeurt ondertussen ook nog met andere dingen bezig was, en niet met de hoofdtelefoon en neus in het tekstboekje analyserend zat te luisteren. Uit ervaring weet ik dat dat een wereld van verschil maakt.

Ik moest bij mijn eerste indruk toch ook even denken (ook al bij enkele eerder voorgestelde albums) aan de commentaar van mijn ouders +20 jaar geleden bij mijn Kreator en soortgelijke albums. Misschien moet goede Metal voor de jeugd toch nog altijd een beetje irritant zijn voor de wat oudere (ouders)...

Dat is ook wel een beetje zo. Maar het kan noch een stuk erger hoor. hier hóór je de instrumenten tenminste nog

De nummers 3 en 4 vind ik best goed de rest doet me helemaal niks, 3 en4 zitten toffe solo's in en doen me wel een beetje aan jaren 80 thrash/speed metal denken. Eindoordeel is 2,5

Af en toe lekkere thrash. Met wat meer structuur en songs zou ik er ook nog van kunnen genieten. Af en toe doet het mij denken aan Dark Angel, maar die spelen toch een paar klassen hoger.

Bezig met eerste luisterbeurt, denk ik, en wat een druk album: alles lijkt als het ware tegelijkertijd te gebeuren. In The Unseen ontwaar ik zowaar een catchy song. Nummer vier begint Breathing Silence begint gelukkig akoestisch, want ik denk niet dat ik song vier zou gehaald hebben. Dit heeft een aantal luisterbeurten nodig, hoor ik al iemand denken. Ik geef het alleszins niet op, dus meer nieuws volgt. Het is momenteel een beetje een te grote maaltijd om in één keer te verorberen, waar staan mijn Tupperware potjes?

Nog een paar keren geprobeerd, je weet wel, op cd gebrand en 's avonds in de zetel beluisteren met een tekstvel erbij. Ik bewonder wel de intensiteit van dit album en het blijft een heel zware rit voor mij om uit te zitten. Mijn voornaamste probleem is en blijft de zang en de overintensiteit. Ik hoor aardige ideeën maar door een overkill worden de songs als het ware door zichzelf weggedrukt. The Unseen blijf ik een goed nummer vinden, maar de rest wil maar niet in mijn geheugen blijven plakken. Waarom moeten die gitaren ook altijd zo laag mogelijk gestemd worden? Update binnen een goed jaar!

Ik zal binnenkort eens een poging wagen!