Adele - 19 (2008)

Dat alle critici en beter oplettend publiek al een tijdje erg letten op Adele is niet echt verwonderlijk. Of het nu je muziek is of niet: je voelt gewoon dat dit groot gaat worden. Waarom? Heel simpel! Dit soort muziek ligt momenteel goed in de markt, het alternatieve publiek kan er mee thuis komen en hun libelle-lezende moeders kunnen goede klanten zijn om dit album zo rond de kerst kado te doen (als Adele inmiddels is doorgebroken naar het grote publiek).
De naam Amy Winehouse wordt genoemd vanwege het stemgeluid. Dat kan, maar echt helemaal er op lijken doet ze nu ook weer niet (alhoewel ook ik die vergelijking niet uit de weg zal gaan). Qua muziek is die vergelijking niet helemaal terecht, tenzij je het genre erg breed gaat nemen en ja dan past ze er goed tussen, want zoals gezegd is dit soort muziek nu eenmaal 'in' momenteel.
En laten we eerlijk zijn: opener Daydreamer zet al uitstekend de toon voor dit album. Toegankelijk en toch met ietwat scherpe randjes om al te popie-jopie-top 40 te zijn.
Best For Last bevat wat meer soul en dan inderdaad wel van het soort zoals Corrine Bailey Rae heeft wat ik al las.
Vocaal vind ik dit zeker voor een 19-jarige erg goed. Natuurlijk is het niet vernieuwend en zullen velen hun neus er voor op gaan halen, maar het mens heeft wel een strot waar je u tegen zegt zonder dat het vocale acrobatiek gaat worden die je gaat irriteren. Het blijft nog puur en geeft niet dat 'kijk mij eens even zingen' gevoel.
Het is een gelikte deun die toch niet echt overkomt als gelikt (snapt u hem?!) en dat is de kracht van Adele.
Chasing Pavements is op single verschenen en mag voor velen niet onbekend meer zijn. Is het dan wel dan is er altijd nog een video-link beschikbaar. Het is een relaxed, poppy soul nummertje dat door een combinatie van factoren (stem, pakkend refrein) toch wel degelijk een sterk nummer is.
Cold Shoulder krijgt een dikke lading strijkers mee en swingt uitstekend. Als je goed luistert moet je misschien constateren dat het nummer niet eens zo heel sterk is op bepaalde momenten, maar er zijn genoeg grappige wendingen en passages in gestopt waardoor het niet in de categorie zwak valt maar juist daarbuiten: gewoon een heerlijk nummer en hier lijkt haar stem inderdaad best wat op die van Amy (toch wel). Voor mij zelfs een favoriet van dit album.
Crazy For You is geen Madonna-cover. Het is wel een gestript bluesy liedje waar Adele's stem goed uit de verf komt en alle ruimte krijgt. En prima rustpuntje.
Melt My Heart To Stone is misschien wel zo'n nummer waar obsessed naar verwijst als zijnde 'net-niet'. Voor mij persoonlijk is het net-wel, maar het is voorlopig nog wel één van de minder opvallende songs op 19.
First Love is een lieflijk liedje met minimale klokkenspel-begeleiding en het rauwe stemgeluid geeft het een apart tegenwicht waardoor je een bijzonder liedje te horen krijgt.
Right As Rain bevat weer een flinke portie soul en doet daardoor gelijk weer wat sterker denken aan Amy. Geen slecht nummer, maar vooralsnog kabbelt het iets te snel voorbij.
Op Make You Feel My Love krijgt de piano een hoofdrol. Ik ben wel een piano-liefhebber en dat merk ik dan wel weer aan deze ballad. Voor een aantal mensen misschien wat te emo of klef, voor mij simpelweg zwijmelen en als het onvermijdelijke strijkers ensemble gaat inzetten ben ik verkocht. Goedkoop sentiment? lekker boeiend; laat mij maar.
Jazzy is My Same en jazzy/bluesy gaat het 3 minuten voort. Na alle gezwijmel van daarnet een leuk momentje 'hallo we gaan nog even door hoor'.
Tired is een mengeling van modern en oud en doet het album weer helemaal opleven en voorzien van een flinke warme gloed. Het is wat grootser en ook in die setting blijft Adele goed overeind.
Afsluiter Hometown Glory is ook al wat langer bekend en behoort zeker weten tot de toppers van dit debuut-album. Het nummer heeft alles in zich om groots te worden en vooral groots te blijven. Alle positieve elementen van dit album verenigen zich in dit ene nummer.
Waren er dan ook slechte elementen? Voor mij persoonlijk niet echt. Het enige commentaar is misschien dat we het allemaal al eens gehoord hebben. Als tegencommentaar zeg ik dan maar dat dit wel uitstekend gedaan is en voor een 19-jarige gaat al helemaal op dat we misschien nog een hoop te verwachten mogen hebben in de toekomst mits Adele er met haar koppie bij weet te blijven en niet afzakt naar Amy Winehouse-niveau.
Nu 'in' bij mensen die goede toegankelijke muziek kunnen waarderen, over 11 maanden ook 'in' bij jouw libelle-lezende moeder. Let op mijn woorden

Ten eerste: Wat heeft Chasing Pavements een geweldig originele clip, fantastisch gedaan. Nou vind het ook één van de betere nummers op het album.
Het album op zich was wel een groeiertje voor mij, mijn stem stond namelijk eerst nog op een kleine 3 sterren en nu is het een dikke 3,5.
Adele heeft een mooie stem die voor het merendeel voor de mooie sfeer van het album zorgt. Tekstueel zit het allemaal goed in elkaar en ook muzikaal is het dik in orde.

Het eerste wat in mij opkomt als ik dit album beluister is: hoe kreeg (en krijgt) ze het voor elkaar om met dit album zo’n groot succes te scoren? Dit album klinkt zo stoffig, duf en saai. Er wordt niet geprobeerd om de “oude sound” te dupliceren, maar er wordt hier gewoon een extreem gedateerd album voorgeschoteld. Dit had men tien, twintig of vijftig jaar geleden ook kunnen maken. Daarnaast, al is het een onuitputtelijke discussie, heeft dit album naar mijn idee niks met soul te maken. Het is gewoon pop, met hier en daar een kleine knipoog naar een ander genre. Ook aan het repertoire zelf valt nogal wat aan te merken. Haast ieder nummer lijkt op elkaar, ze hebben veelal dezelfde structuur. De teksten zijn, hoewel in andere bewoording, ook veel van hetzelfde. Tot slot is haar stem ook behoorlijk zeikerig op bepaalde momenten, al komt dat voornamelijk door bepaalde techniekjes.

Wat overblijft is slechts één nummer dat echt de moeite waard is, en dat is Cold shower. Nagenoeg geen uitgerekte zangpartijen van Adele, een mooie tekst en een vlotte begeleiding (lekker ritmisch) zorgen ervoor dat dit wat mij betreft het hoogtepunt is op deze plaat; het valt qua stijl ook buiten het overige materiaal. Het lichtelijk bluesy Melt my heart to stone is ook nog wel te pruimen, al komt dat vooral door de mooie opbouw en instrumentatie. Tot slot noem ik Tired als laatste nummer dat ik de moeite waard vind, het creëert een apart sfeertje op dit album, en dat vind ik wel mooi. Voor de rest is de algehele sfeer wel erg deprimerend, ik heb dit album zo’n ongeveer 5 á 6 keer in z’n geheel beluisterd, maar word er na al die tijd nog steeds niet vrolijk van, integendeel! Vooral de grootste hit van dit album, Make you feel my love, heb ik van meet af aan een extreem zeikerig liedje gevonden.

Ik kan hier niet veel mee. Er zit weinig dynamiek in haar stem en in haar nummers. Ken je één van de nummers, dan ken je het hele album. Vrijwel alles is continu op de automatische piloot; en toch komt ze er mee weg! Dat is zeker bijzonder. Maar goed, in dit specifieke geval luister ik liever naar dood geproduceerde oppervlakkige pop, dan naar dit album. Deze begrafenis sfeer bevalt me gewoon niet.

ik vind dit album best goed van adele, maar het 2e album blijft beter en ook bij haar zie je de kwaliteiten groeien.

Een geweldige zangeres, die haar stem volkomen onder controle heeft. Waar 21 volstaat met radiohits, is 19 een heerlijk simpel album, met voornamelijk Adele´s stem en verder ( meestal ) enkel gitaar en/of piano. Enerzijds brengt dit haar stem goed tot haar recht, anderzijds is het repertoire wel erg vlak : de meeste liedjes zijn weinig boeiend, wat de cd meer een achtergrond-cd maakt. In 21 maakt Adele dit goed : Stem en persoonlijkheid zijn dan gegroeid en dat komt de luisterbaarheid van haar muziek zeker ten goede. Make You Feel My Love is wel een schitterend nummer. 3*

Fijn om naar te luisteren! Vanwege de immense populariteit heb ik lang gewacht deze zangeres te beluisteren (weet ook niet wat dat is, populariteit bij de massa is voor mij vaak een afknapper, daar 'de massa' over het algemeen niet zo'n goede smaak heeft). Adele is een schoolvoorbeeld van een artiest die er gekomen is zonder haar tieten te laten zien. Dat kan dus gewoon.

Goed! De hele plaat heeft een kalme sfeer over zich. Adele's stem heeft een scherp randje maar dat komt het geluid erg ten goede!

"Daydreamer" kende ik natuurlijk al, daar zijn we de laatste jaren min of meer mee dood gegooid. De andere nummers vond ik verrassend, met veel afwisseling.
"Cold Shoulder", "Melt My Heart to Stone", verschrikkelijk mooi gezongen! "Make You Feel My Love" is dan wel een Dylan-cover, maar dat geeft niets. Wát een uitvoering! Ach, eigenlijk is het niveau van de muziek over de hele CD wel redelijk gelijk.

Een verdiende 3,5*!

Met haar debuutalbum ”19” maakt Adele direct indruk. Haar stem is fantastisch en dat is op ieder liedje onmiddellijk hoorbaar. ”19” wordt dan ook gedragen door Adele’s geweldige vocalen. En daar knelt voor mij persoonlijk ook gelijk een beetje de schoen. Waar ik het vocaal goed vind, vind ik het muzikaal allemaal niet spannend en boeiend genoeg, althans niet over het gehele album gezien. Ik blijf luisteren, omdat de stem van Adele me pakt, anders had ik het album zeker voor het einde afgezet, of liedjes hebben geskipped. Dat maakt ”19” zeker geen slecht album. Sterker nog, het is een prima en sterk debuut. Alleen voor mij is de spanningsboog slechts gericht op een element, en niet zozeer op het geheel.

Adele Laurie Blue Adkins werd geboren op 5 mei 1988 en bijna 20 jaar later verscheen haar debuut album, namelijk op 28 januari 2008. In die periode waren er veel zangeressen die succesvol aan de weg timmerden, zoals Duffy, Amy Winehouse en Lily Allen. Allemaal zangeressen met een eigen geluid, in staat om zelf liedjes te schrijven en ze verwerkten ook veel persoonlijke ervaringen in de songs. Zo ook Adele op haar debuutalbum “19”. Het nummer slaat op de leeftijd die ze had toen het album gemaakt en uitgebracht werd. Bijna 44 minuten blanke soul, ook wel blue-eyed soul genoemd met veel aanwijzingen dat we het hier niet met een eendagsvlieg te maken hebben. Haar stem klinkt al geweldig, maar zou in de jaren die volgden alleen nog maar sterker worden. En dan de songs, 12 in totaal, waarvan 1 cover, “MAKE YOU FEEL MY LOVE” van Bob Dylan. Dit zou in Nederland haar eerste grote hit worden, het bereikte de top 3 van de Top 40. “CHASING PAVEMENTS”, met prachtige arrangementen, was de eerste top 10 hit in Nederland en is uitgegroeid tot een klassieker in haar oeuvre. De eerste 2 songs van “19”, “DAYDREAMS” en “BEST FOR LAST” zijn rustig van opzet, soms alleen een subtiel basgitaartje, “COLD SHOULDER” is een erg aanstekelijk liedje met een heerlijk (Amy Winehouse) ritme waarna het tempo weer omlaag gaat met “CRAZY FOR YOU”, “MELT MY HEART TO STONE” en “FIRST LOVE”. Winehouse komt ook in “RIGHT AS RAIN” voorbij, met het verschil dat de stem van Adele krachtig klinkt en een eigen geluid heeft. Het jazzy “MY SAME” is een smaakvolle wijziging van het geluid tot dan toe op “19”, “TIRED” is een weer zo’n aanstekelijk liedje met lekker ritme en mooi basgitaarwerk. Het album eindigt met “HOMETOWN GLORY”, de eerste single en tevens eerste Top 40 hit in Nederland. Een prachtig rustig nummer met mooi piano begeleiding, de orkestrale arrangementen zijn zeer smaakvol en Adele zingt waanzinnig goed en mooi. De persoonlijke teksten, prachtige melodieën en schitterende stem zorgden ervoor dat “19” en terecht groot succes werd met meer dan 6 en een half miljoen verkochte exemplaren. Daar gingen “21” (2011) en “25” (2015) ruimschoots overheen, maar dat doet niets af aan de status van dit album. Adele op haar best dat ze op de opvolgers alleen nog maar meer wist te perfectioneren. Misschien is “19” wel Adele op haar best, onbekend en puur!

19 jaar en met zo'n zelfzeker album komen is best wel sterk. Op de eerste plaats een album met leuke nummers met hier en daar het potentieel om een hit te worden. Vrij toegankelijk ook, het is tenslotte een echt popalbum. De echte Adele krijgen we hier nog niet te horen, maar als debuut is dit best wel een sterk begin.