Deep Purple - Stormbringer (1974)

Begin jaren '80 stond Burn bij de fans te boek als het betere album van de twee die Deep Purple opnam in de bezetting Blackmore - Coverdale - Hughes en als ik het puntengemiddelde van MuMe zie, wordt dat bevestigd. Beide albums stammen uit 1974; de eerste uit februari, de laatste uit november.

Toch heeft Stormbringer tegenwoordig mijn voorkeur. In tegenstelling tot Burn landt dit vier decennia later beter. David Coverdale vindt vaker de lagere regionen van zijn stem en de funkinvloeden zijn verminderd, zodat de composities mij vaker pakken.

Kant 1 begint met het slepend-rockende titelnummer, met zijn opvallende groove. Het is meteen raak, maar ook in de blues van Love Don't Mean a Thing en Holy Man heb ik nauwelijks last van de stem van Glenn Hughes, het laatste nummer op zijn stem geschreven. De twee nummers klinken met Lords toetsen bijna als werk van Steely Dan, wat ook geldt voor Hold On. Tegelijkertijd geeft deze vergelijking aan dat Purple voor het derde achtereenvolgende album lichter klinkt. Doordat het minder funkgeïnjecteerd is, haak ik aan.

Op kant 2 eerst Lady Double Dealer, het enige nummer dat ik vroeger naast het titellied wel kon waarderen omdat het uptempo is. Dan funk in You Can't Do It Right in de stijl die Hughes goed ligt terwijl Jon Lords solo op een nieuwe proto-synthesizer speelt: Deep Purple was er vooral om te vernieuwen, zo hadden Lord en Blackmore indertijd bepaald.
In het vriendelijk rockende High Ball Shooter beroert hij dan toch zijn Hammondorgel, met de prachtige gitaarlijnen van Gypsy en het akoestische Soldier of Fortune is het Blackmore die zijn talent tentoonspreidt. Met die twee nummers een onverwacht sterke finish van de plaat.

In 2009 werd het album 35 en kreeg het een Anniversary Edition. Logischerwijs niet verzorgd door de vertrokken Roger Glover, maar door diens opvolger Glenn Hughes. Diens extra's bieden echter nauwelijks tot geen nieuwe inzichten, al valt me wel op dat hij zijn eigen stem wat prominenter in de mix zet. Maar geen outtakes, jams of andere onbekende zijwegen die soms verrassende inzichten bieden in de totstandkoming van een Purple, of het moet de instrumentale versie van High Ball Shooter zijn. En quadrofonische audioboxen bezit ik niet...