Andreas Vollenweider - Caverna Magica (1983)

Wat een afgrijzelijke muzak is dit toch. 1* voor de moeite.

Een van de beste albums van Vollenweider vind ik zelf. Eigenlijk verteld de cover het verhaal, je loopt een grot in dwaalt hier rond, komt vanalles tegen en aan het einde van de grot spring je buiten het water in. Uiteraard met een hoop fantasie. Vooral het stukje met de huilende baby is gewoon erg mooi.

Weer een heel mooi album van deze harpist.

Andreas Vollenweider....een mond vol, maar weinig smaak. Dit kan aangenaam zijn als je de lift pakt in het ziekenhuis voor een afspraak van de 20 weken echo, maar zo nu ga ik er eens goed voor zitten muziek, neh dat niet. Tenzij ik boven op zolder in een vlammetje ga staren om de dagelijkse beslommeringen van mij af te laten glijden. Het is mat, fantasieloos en net genoeg om de konijnenkooi bij schoon te maken.
De cover is het mooiste gedeelte, dat de muzeik helaas niet waar kan maken. Als dit het beste is, dan is er weinig hoop voor de rest.
Edoch, dat is mijn beeld erbij, misschien ligt de harp mij gewoon niet, dat kan ook.

Niet helemaal mijn muziek, maar af en toe zijn de klanken die hij voortbrengt best wel om aan te horen.
Het is gewoon hele vriendelijke muziek.

Wat mij raakte waren de tracks Lunar Pond en Schajah Saretosh. Daarin hoorde ik klanken die ook ruimschoots voorhanden zijn op het album Vietnamese Traditional Musical Instruments en op Nguyȇn Lȇ - Tales from Vietnam.
Het instrument, bespeeld door Vollenweider, dat verantwoordelijk is voor de aparte Aziatische klanken, is de "Guzheng" of "Gu Cheng" een Chinese cither, waarvan ook de Vietnamese "Dàn tranh" is afgeleid.
http://en.wikipedia.org/wiki/File:Tuning_the_Guzheng.jpg

In Belladonna hoor je Corin Curschellas, die haar stem, qua buigingen, verrassend veel laat lijken op die van een Vietnamese zangeres.

Mijn vader luisterde dit wel eens. Vond het altijd wel leuk om te horen en heb zelf ook wel een liefde voor goed zweefwerk.

Maar nu ik het jaren later weer eens terughoor linkt dit toch wel heel simpel. Mijn kennismaking met dingen als Enigma, Future sound of London, Delerium, Boards of Canada, Aphex Twin en Massive Attack doet dit daar een beetje schraal bij afsteken. .

Het typische 80's sfeertje is dan wel weer leuk.

Tjezus ik schrik van het lage gemiddelde van deze plaat. Ik reken Caverna Magica tot het betere werk van Andreas. Boordevol met heerlijke effecten en muziekwendingen waarbij zijn harp centraal staat. Een genre op zich uitgevonden door deze geweldenaar. Vernieuwend voor de 80's aan een bron van inspiratie voor vele volgers.

Perfecte muziek voor de soundtrack van die film over zweverige huisvrouwen in de jaren 80 die nog niet bestaat, maar als ik eens tijd heb zal ik die film maar eens gaan maken.

Probleem is denk ik vooral dat dit nogal gedateerd klinkt. Het is een beetje door zijn eigen volgers in de schaduw gezet..

Vergelijk je het met albums als deze The Future Sound of London - Lifeforms (1994), deze Trentemøller - The Last Resort (2006) of deze Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992) dan blijft er weinig van over.

Daar ben ik het (gelukkig) niet mee eens. Ik weet niet wat 'gedateerd' precies inhoudt. Trentemoller is een totaal ander genre. Bij Andreas heeft de nadruk nooit op electronica gelegen. Hij introduceerde de harp als een instrument om popmuziek een bijzondere twist te geven en was daarin zeer vooruitstrevend. Bijzondere muziek met bijzondere effecten is voor mij tijdloos. By the way ik vind Trentemoller waanzinnig. Dat dan weer wel

Gedateerd betekent dat het ooit behoorlijk vernieuwend en indrukwekkend was maar dat het door de tand des tijds zijn kracht een beetje verloren is.

Een jazzy gitaartje, steeldrums en Oosterse invloeden toegevoegd aan de mix, maar het blijft allemaal angstwekkend dicht tegen muzak aanzitten. Op het einde van Huiziopochtli (pakkende songtitel, verwijst naar de Azteekse oorlogs- en zonnegod zoals iedereen wel zal weten) vindt er opeens een sfeerwisseling plaats die me overeind doet zitten, verder blijf ik ingedut. Eén album hiervan (de voorganger, Vollenweiders debuut) is in mijn collectie wel voldoende (en eigenlijk al teveel, vind ik in somberder buien).

Over smaak valt zeker te twisten. Dit was het eerste album van Andreas Vollenweider dat ik leerde kennen in 1983(?) Ik heb dit echt heel veel gedraaid en ik vind het nog steeds de moeite waard.