Electric Light Orchestra - Zoom (2001)

Dit soort albums vind ik altijd erg lastig, zeker als de band in kwestie er minstens flink wat jaren tussenuit geweest is. Ik vraag me ook altijd een beetje af voor wie het gemaakt wordt; jezelf? de fans? de kassa die nog minstens eenmaal moet rinkelen? Dat gevoel overheerst bij Zoom ook. Net als vele reünie(?)platen is de vertrouwde sound in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik herken hier niets van ELO in op de zanger na wellicht. Dertien songs op een schijfje gekwakt met waarschijnlijk nog een paar bonustracks voor de trouwe fans die nog de moeite hebben genomen om naar de platenzaak te gaan. Typisch eigentijdse artwork (lelijke, digitale 2000-hoes) erop gekwakt en waarschijnlijk nog een wereldtour.

TJa, het zijn liedjes die erop staan, maar het oude vuur is allang weg. Er is geen moeite gedaan om iets oprechts te brengen. Dat hoor ik verrassend genoeg nog wel op A Long Time Gone. Ook weemoed is een emotie waar iets mee gedaan kan worden. Het is de zoveelste band die als een nachtkaars uitgegaan is. Ik probeer me altijd een beetje voor te stellen hoe ELO anno 1971 gereageerd zou hebben als je ze dit album had laten horen.

Eindstand:
1. On The Third Day
2. Time
3. The Electric Light Orchestra
4. Secret Messages
5. Face The Music
6. Electric Light Orchestra II
7. Discovery
8. Eldorado
9. Out Of The Blue
10. A New World Record
11. Zoom
12. Balance Of Power

Allereerst: wat een lekkere gitaarsound! ELO heeft het nooit heel erg gehad van de gitaren en meer van de strijkers/toetsen, maar opener Alright zet de toon daarmee al meteen lekker. Zorgt ervoor dat het album bij vlagen ook een Toto/Tom Petty-vibe heeft, maar dat is voor mij absoluut geen probleem. State Of Mind geeft nog een klein stukje Traveling Wilburies (en een Ghostbusters intro-vibe) mee, Ordinary Dream heeft een lekker dromerige vibe met goed gitaarwerk en Melting In The Sun is ook fijn. Klassiekers/zo goed als vroegah is het nergens, maar het gaat op de achtergrond prima door.

Bijzonder is Zoom niet, maar slecht kan ik het met geen mogelijkheid noemen. Je zou kunnen zeggen dat de noodzaak een beetje ontbreekt, maar ik vind het alsnog een sympathieke plaat van een sympathieke band.

Eindstand:
1. Time 4.5*
2. Electric Light Orchestra II 4*
3. Out Of The Blue 4*
4. Face The Music 4*
5. The Electric Light Orchestra 4*
6. Secret Messages 4*
7. A New World Record 3,5*
8. El Dorado 3,5*
9. On the Third Day 3,5*
10. Zoom 3,5*
11. Discovery 3*
12. Balance Of Power 3*
Gemiddelde: 3,71*

Tijd om hier weer eens op terug te blikken. In huis: de originele CD, tweemaal zelfs, en de remaster-heruitgave op het Frontier-label uit 2013, met de twee wat ongepaste bonustracks.
Die laatste klinkt een fractie frisser en voller, al moet je voor de verschillen diep in de speaker kruipen.
Een beetje gruizig klinkt het toch wel. Alsof de analoge VU-meters een stukje in het rood uitsloegen bij de mix. Nu denk ik dat niets toevallig gebeurt op de albums van ELO en zó en niet anders moet het dus wel bedoeld zijn door Jeff. Ook niet toevallig is de lengte van de nummers, allemaal rond de behapbare drieënhalve minuut. Een nieuwe benadering van songs.

Het album was matig succesvol, maar dat is hierboven al beschreven, dus direct door naar de nummers:
Alright komt zwaar ronkend binnen, met dat heerlijke gitaarwerk. En hoewel de essentie van de tekst positief is, hoor je het leed eraan af. Het leven is geen lolletje, doorvechten dus.
Moment in Paradise : geweldig nummer, het verbaast me zeer dat dit geen hitsingle werd.
State of Mind : een rocker rechttoe rechtaan. Een beetje simpel.
Just for Love : beatlesque. Mooi dus.
Stranger on a Quiet Street : hier ben ik ook enthousiast over. Heerlijke rocker, in lijn met de krachtige opener Alright.

In My Own Town ; zoiets was al eens gedaan op Secret Messages (1983): nostalgische blues.
Je kunt niet zeggen dat het allemaal hetzelfde is op dit album, zoals Easy Money bewijst.
It Really Doesn't Matter zit geraffineerd in elkaar, maar maakt niet heel veel indruk.
Een beetje When I Was a Boy (2015) horen we hier alvast in Ordinary Dream, met nostalgische ELO-strijkjes.

Zwelgen in nostalgie in A Long Time Gone: een prachtsong. Wat zit het ook hier weer gedegen in elkaar!
Nu mijn favoriet: Melting in the Sun . Dit vraagt om luid afspelen, dus als je buren niet thuis zijn.
Koortjes, gitaren, en heerlijk sentiment. Lynne zet hier zijn beste stem op.

Dan nog twee ouderwetse rockers om het af te leren: All She Wanted en Lonesome Lullaby. Hoor ik Tom Petty? Ja, die invloed is er wel degelijk. En dan is de plaat ten einde. Tenminste, de originele versie.
De toegevoegde tracks One Day en Turn to Stone in de live versie mogen er wel zijn, maar hebben met het concept van Zoom niets te maken. Al is de laatste track ook in 2001 opgenomen bij de Zoom-tour.

Tja, die tour. Daar zullen we het maar niet meer over hebben. Dit was toch echt de laatste échte ELO, al was het meer dan duidelijk een soloproject geworden van Jeff Lynne. De inspiratie, hier op Zoom nog volop voorradig, bleek het grote probleem op de meer of minder glorieuze comeback albums van Jeff Lynne's ELO: Alone in the Universe (2015) en From Out of Nowhere (2019).

Het originele Zoom is tweedehands nog wel voor een pittig bedrag te krijgen, maar beter is dan voor een redelijker prijs de box original album classics aan te schaffen met naast Zoom, Armchair Theatre, Long Wave, Mr. Blue Sky en Live. In kartonnen hoesjes weliswaar, maar daar is overheen te komen.