Electric Light Orchestra - Zoom (2001)

Er staat ELO op de hoes maar het is natuurlijk Jeff Lynne solo. Des alniettemin een goede plaat waarin de ELO sfeer wel helemaal aanwezig is, alleen waar zijn de (voor ELO zo karakteristieke) violen gebleven??

Ik draai 'm op dit moment en ik hoor zowaar violen op "In my own time". Heb dus niets gezegd over ontbrekende violen. Gelijk mijn stem even verhogen naar 4*

De gelijknamige dvd kan ik u trouwens ook warm aanbevelen! Voor 10 euri te koop in de betere platenzaak

Van dit album (blind gekocht in de aanbieding) had ik veel meer verwacht. De typische ELO sound is behoorlijk verdwenen helaas (inderdaad: de klassieke violen). Staat bijna ongebruikt in de kast naast wereldalbums als Eldorado, New world record en Out of the blue. 2,5

Niet zo goed als de ELO albums van weleer, maar om zoiets te evenaren is natuurlijk onmogelijk.
Ookal lijken sommige nummers niets, andere zijn toch wel de moeite waard, zoals Moment in Paradise, Alright en Lonesome Lullaby.

Naar mijn bescheiden mening komt Lynne met Zoom toch wel heel dicht in de buurt van de hoogtijdagen van ELO. Deze plaat past in het rijtje Eldorado, Face the music, New World Record en Out of the Blue en is beter dan bijvoorbeeld Time.

Precies .

die violen zijn cello's

Cello's, violen, whatever. Het klinkt in ieder geval geweldig

Nee, Jeff klinkt nauwelijks beter dan ELO Part II. Live kwam Richard Tandy de band versterken, evenals vrouwlief Rosie Vela. Wel beter dan Balance of Power, maar niet echt top.

uitstekende come back van Mister ELO Jeff lynne. We vergeten alles vanaf discovery tm balance of power en gaan op oude voet verder. klasse

[quote="Janz]Deze plaat past in het rijtje Eldorado, Face the music, New World Record en Out of the Blue en is beter dan bijvoorbeeld Time.[/quote]

Huh? Wordt Time hier niet erg onderschat/underrated?

als dit de come back van elo moet voorstellen , hadden ze er beter mee op gehouden in de jaren 80 na out of the blue , want dit stinkt

en nog iets , het enige dat echt goed is aan deze plaat is de hoes , ik begrijp echt niet hoe elo fans , ten tijde van el dorado , face , out of ... en zelfs new wold record dit een goeie plaat kunnen vinden , er is niks aan

Opener Alright klinkt aardig en rockt. Moment in Paradise doet ons hopen op een aardige comeback, maar daarna zakt de pudding geheel in elkaar.
Hoe een grote ELO fan ik ook ben, dit is SARMA-MUZAK (Voor Nederlanders : ALBERT HEIN-MUZAK dus ! ), deze plaat had echt niet gehoeven, rommel van de ergste soort, helaas.
Want als je geen gedenkwaardige melodieën weet te schrijven, nummers die mensen op hun fiets nog eens nafluiten, tja, dan zit je niet goed.
Jeff Lynne heeft ooit een soloplaat gemaakt onder zijn eigen naam, en die is stukken sterker dan deze misser.
Helaas betaalde ik dit gedrocht de volle pot omdat ik te veel vertrouwen had in Jeff Lynne, verwachtte minstens iets van het niveau van de seventies-ELO en kwam bedrogen en ontgoocheld uit ! Hij staat mooi te wezen op de plank, want de hoes is zéér geslaagd natuurlijk !
ik kan helaas hier niet meer dan anderhalve ster voor geven (voor tracks 1 en 2 dus) 1.5 !

Eigenlijk een soloproject van Jeff Lynne onder de naam ELO, maar het kan mij niet echt bekoren, ook niet na meerdere beluisteringen. De geluid klinkt mij wat steriel en ik mis de magie van weleer, mede door het ontbreken van die klassieke violen op vele nummers die de vroegere ELO-songs zo herkenbaar maakten. De songs weten ook niet bij te blijven op enkele uitzonderingen na zoals "Moment in Paradise" en "Ordinary Dream".

Weinig succesvolle comebackplaat van E.L.O.
Tuurlijk is de groep niemand minder dan Jeff Lynne. Zijn exmaatjes, afgezien van Richard Tandy , hebben het voorgoed verbruid na de oprichting van E.L.O part II.
Op deze plaat kiest Lynne duidelijk voor een simpeler en puurder geluid.
Tevergeefs is het wachten op de bombast van welleer. Neemt niet weg dat de plaat dan ook gelijk niet meer om aan te horen is.
De 1.5'en die ik tegenkom vind ik dan ook niet terecht , al respecteer ik een ieder zijn mening.
Het is een redelijke plaat met een stel lekkere songs. Verre van schokkend , maar Lonesome Lullaby , Allright , Easy Money , Ordinairy Dream en Moment In Paradise mogen er zijn.
Ik waardeer de ambachtelijke insteek van Lynne. Maar ik vermoed dat men wat meer verwacht had van een album onder de E.L.O vlag.
Ook een tour kon daar weinig aan veranderen , want die werd al snel gecancelt wegens geringe belangstelling.
Zo gaan die dingen.

Kundig gemaakte plaat, maar een klassieke ELO is het niet.
Een pazr momenten laten je rechtop zitten en is er de ELO-magie, maar voor de rest is het voornamelijk een (over-)geproducceerde rockplaat.

In Zoom vinden we weer wat van het vakmanschap van Jeff Lynne terug, maar toch blijft het toch allemaal niet echt hangen.
Als liefhebber was het leuk om weer eens wat nieuws van de man te horen, maar echt vaak heb ik Zoom niet meer uit de kast getrokken. In tegenstelling tot wat ouder werk.

Een beetje vlees noch vis. Niet slecht en ook weer niet geweldig. Eigenlijk het Lynne deuntje dat je zeker niet te veel moet afspelen, want dan gaat het gauw vervelen. Best vakkundig in elkaar gezet met wat lekkere swingnummers, Melting In The Sun, Easy Money. Verder klinkt het allemaal wel, na een paar jaar "stof happen" in de kast. Leuk , lekker, blij dat ik 'm weer eens beluister, maar als hij afgelopen is leg ik hem weer in kast om er over tijd er weer eens uit te halen. Wanneer? Ik zou het niet weten!

Ik heb dan ook gekozen voor de livedvd Zoom . Hier speelt Lynne met een veel minder bombastische vernieuwde E.L.O (al is Richard Tandy wel van de partij ) een handjevol nieuwe tracks en verder veel goud van oud .
Een sobere registratie , maar wel erg goed .

"Zoom (2001)" is beslist geen "vlees noch vis" album. Ik ken albums die dat predikaat wel verdienen (een goed verstaander...... ) maar "Zoom (2001)" behoort zeker NIET tot die categorie. Ik vind dat E.L.O (lees Jeff Lynne) met "Zoom (2001)" een puik album heeft gemaakt. Bij mij thuis ligt "Zoom (2001)" dus niet op een vergeten plek . En wat Bikkel2 hierboven schrijft: de gelijknamige DVD Zoom is het bekijken ook meer dan waard.

Hans, ik 3.5* nog niet zo slecht beoordeeld. Het enige wat ik, persoonlijk, vind, ELO veel draaien is gewoon iets teveel van hetzelfde. Dan ga ik 'm saai vinden . Dus: doseren. Hetzelfde geldt ook voor Armchair Theatre van Jeff Lynne.

Inderdaad meer een solo album van Jeff Lynne, maar ik vind het zo slecht nog niet. Geen topalbum, en ook niet boeiend genoeg om erg regelmatig te beluisteren, maar het steekt allemaal best degelijk in elkaar.

Mijn favoriet is 'All She Wanted' (waarop George Harrison slide gitaar speelt, evenals op 'A Long Time Gone').

Ik geef Stijn gelijk, zo slecht is het nu ook weer niet.

Waarom zou een band in 2001, 15 jaar na z'n laatste project, opnieuw moeten klinken als in 1975?

En laten we eerlijk zijn: Jeff Lynne is altijd al ELO geweest, sinds het opstappen van Roy Wood in 1972. De overige muzikanten hebben muzikaal nooit enige potten kunnen breken, vocaal ook al niet (het drama ELO part 2 !) en alle nummers werden geschreven door Lynne, de productie ook door hem gedaan.

Dus Zoom omschrijven als een solo-album van Jeff Lynne: ik vind het prima, dat was al zo sinds het tweede Electric Light orchestra album uit 1973. De evolutie van de band was de evolutie en de vindingrijkheid van Lynne.

Zoom kent geen zwaar thematische aanpak meer van zaken, het is eigenlijk meer een popalbum met losstaande rocksongs. Niet onaardig gedaan, Lynne is nog steeds prima bij stem (Moment in paradise, State of mind) en wie altijd van E.L.O. heeft gehouden kan er mijns inziens dan ook geen buil aan vallen.

Stiekem zou ik het helemaal niet erg vinden, als er weer eens een nieuw album zou verschijnen.

Ik had commercieel gezien wat meer verwacht van deze plaat , temeer omdat het onder de E.L.O vlag is uitgebracht .
Maar ook de tournee die volgde werd slecht bezocht en halverwege afgebroken .
Conclussie ; E.L.O is voor een groot deel iets uit het verleden en men draait er kennelijk niet echt meer voor warm ( misschien te lang uit de picture geweest .)

Ik betwijfel dan ook of Lynne het nog aandurft om met iets nieuws te komen . De introverte brit is geen publiciteitsgeile superster en ik vrees dan ook dat hij op de achtergrond meer zijn stek heeft gevonden in de loop der tijd .

Dat laatste is zeker waar, hij is een begenadigd producer. Jammer dat hij inderdaad niet zo kickt op het supersterrendom.

Tja. ELO wordt nog steeds genoemd als de allerbeste band bij iedereen die het niet in het openbaar durft toe te geven en de cd's schijnen ook erg veel te worden gedraaid.

Dat is uiteraard nog iets anders dan kopen maar het zijn cijfers die Lynne tot tevredenheid zouden moeten stemmen. Internationaal is er overigens toch ook heel wat waardering voor Zoom.

'Zoom' Is toch niet de grote ELO comeback geworden waar op was gehoopt. De reden ligt volgens mij in het feit dat dit helemaal geen ELO plaat is maar een solo plaat van Jeff Lynne. Het geluid ligt ver af van zijn ELO platen, maar qua sound, sfeer en productie heel dicht bij zijn solo plaat Armchair Theatre. Waarschijnlijk om kopers te trekken heeft hij de naam ELO weer uit de kast gehaald, maar het truukje mislukte en de plaat ging geruisloos de uitverkoopbakken in. Leuke historisch feitje is dat Beatles Ringo en George op deze plaat te horen zijn.

Maar, met alle respect, wie heeft er binnen het ELO collectief, anders dan Lynne, enige invloed op de sound van ELO gehad?

Iedereen deed braaf wat Lynne zei, iedereen speelde wat hij had geschreven en de opnames klonken zoals hij als producer het wilde. Viel er eens een muzikant (of een hele groep) af, niemand die het merkte.

Armchair theatre klinkt inderdaad anders omdat Lynne op dat moment ook daadwerkelijk iets anders wilde, iets wilde coveren enzovoorts, wat normaal niet kon bij een ELO plaat.

Maar als op Zoom (weer geheel geschreven, bespeeld en geproduceerd door Jeff Lynne) genoteerd had gestaan dat alle oude trouwe ELO gedienden weer hadden meegedaan, het zou niet van invloed zijn geweest op het geheel, in muzikale zin.

In tegenstelling tot andere voormalige bandleden die meenden de naam E.L.O Part II te mogen gebruiken , is er inderdaad maar 1 man die de naam E.L.O ten alle tijden mag gebruiken . En dat is Jeff Lynne natuurlijk . Ook al heeft de muziek op Zoom weinig raakvlakken met de vroegere sound , hij is de bedenker en creatieve motor geweest . Dus mijn zegen heeft ie .

De drummer Bev Bevan is een aasgier trouwens . Heeft ook geprobeerd The Move weer nieuw leven in te blazen . De creatief leider Roy Wood ( ook eventjes E.L.O trouwens) was daar ook allerminst blij mee , en die had trouwens ook geen zin meer .
Bevan is een man die waarschijnlijk nooit echt creatief is geweest in alle bedenksels van beide bands , maar probeert er wel lekker een slaatje uit te slaan . Zowel Wood als Lynne willen niets meer met hem te maken hebben . Terecht !

Er is inderdaad maar één man verantwoordelijk voor het geluid van ELO, en dat is Jeff Lynne. Een geluid vol van bombast, cello's, violen etc etc, dat karakteriseerde het oorspronkelijke ELO geluid. Dat geluid is juist hetgeen ontbreekt op Zoom. Zoom is vrij sober en basic van aard. Het is een liedjes plaat met een productie die ver van ELO afstaat. Zoom is op dezelfde wijze geproduceerd als hij met platen van o.a Tom Petty en Roy Orbinson deed.
Jeff Lynne mag de naam ELO natuurlijk gebruiken, het is zijn kind. Maar met de band en het geluid die ELO faam bracht heeft Zoom niets meer te maken. Vandaar waarschijnlijk dat de vele ELO fans van toen deze plaat massaal hebben genegeerd, de herkenning ontbrak.
Sindsdien nooit meer een plaat van ELO uitgekomen.

what a bummer , alright en in my own time gaan nog , maar de rest is verre van goed !