Pete Rock - NY's Finest (2008)

Ik kan er iig niet op wachten.

Gastartiesten beloven weinig goeds.

Raekwon, masta killah, papoose (akkoord veel brol gemaakt maar ook enkele top nummers)...?

We Roll met Jim Jones en Max B valt nog enigsinds mee qua raps. Ik verwacht er verder ook niet zoveel van, waarom weet ik eigenlijk niet.

Pete Rock vind ik toch 1 van de grote namen uit de hiphop, maar als ik deze tracklist zo zie weet ik het idd ook nog niet..
Ik ben benieuwd wat hij ervan heeft gemaakt

Bij voorbaat al een classic.

ik hoop het

Waar komt die stem vandaan? Is deze reeds gelekt? Ben wel benieuwd namelijk.

Nee, is nog niet gelekt (op een handjevol nummers en previews na). Stem kan dus weg .

Gelekt !!!
Eerste impressie: Meeste nummers zijn wel goed maar niet super
en het eerste nummer wordt compleet verpest door jim jones en Max B

Volledig te beluisteren op zijn myspace:

http://www.myspace.com/peterock

Oordeel na de eerste luisterbeurt:
Compleet gebrek aan sfeer, erg flauwe refreintjes, en de vetste line die ik gehoord heb is ook nog eens gejat. Jammer dit.

Dan kan ik je nu al melden dat het absoluut geen classic is of gaat worden. Bijzonder matige eerste indruk na een luisterbeurt.

Oordeel: oninteressante plaat in elk opzicht. Flauwe producties en bijzonder matige raps. Uitgebreide beoordeling volgt.

2*

Ik weet het niet hoor.Jim Jones en Max B?Jim heeft een van de saaiste flow allertijden en Max B is zeker weer ''On the hook''? Ik wordt echt dood ziek van die zingende Donald Duck

Wat dacht pete rock, laat ik alles waar ik goed in ben dit keer niet toepassen in dit album? Beetje jammer dit. Subtiliteit in muziek is goed, maar op dit album is het doorgeslagen waardoor de sfeervolle subtiliteit zo subtiel is, dat het niet meer opgemerkt wordt. Daardoor is dit een emotieloze plaat geworden.

Ik vind deze nieuwe Pete Rock dus wel écht te gek. Klinkt als een trip door de hoogtijdagen van hiphop in de jaren negentig. Ik vond Soul Survivor 2 juist een tegenvaller. Dit is Pete Rock zoals ik 'm graag hoor. Dikke samples door de filter van de sampler getrokken en ouderwetse trompetjes.

Zeker niet vernieuwend, wel een plaat om ouderwets je hoofd op te schudden.

Dieptepunt in de carriere van Pete Rock. Inspiratieloos, saai en overbodig zijn de woorden die het album het beste omschrijven.
De goede producties zijn op één hand te tellen en goede raps heb ik niet kunnen ontdekken.

Het meeste frapante is nog dat ik de tracks met de artiesten waar ik helemaal niets van verwachtte, namelijk Jim Jones, Max B en Rell, nog boven de rest vind uitsteken.

Schandalig slecht album.

1.5*

tip: zet je boxen eens harder en luister nog eens

Ik vind het ook helemaal niet zo slecht als hierboven wordt beschreven. Natuurlijk is dit niet het werk dat we van Pete verwachten, maar toch is dit geen slechte plaat en vind ik het meerendeel van de nummers best fijn om naar te luisteren.

Damn idd, Gekkenhuis, wat een verschrikkelijk album is dit. Die gepimpte beatjes...dit is toch helemaal Pete Rock niet? Ben er niet goed van...

Na het luisteren van het album ben ik ook weinig positief en moest ik denken aan Hi-Tek. Zijn laatste producer albums met allemaal gastartiesten waren ook matig tot slecht. Terwijl Hi-Tek daarvoor uitstekend werk heeft afgeleverd, hetzelfde geldt voor Pete Rock.

Wat een oersaaie plaat. Zal niet stemmen, want niet goed genoeg geluisterd. Een voldoende is het in ieder geval niet.

Mijn recensie over de plaat, ook hier te lezen:

Elk persoon die zich een beetje in de wereld van de hiphop heeft gewaand, kent Peter Phillips, oftewel Pete Rock. De producer uit Bronx is inmiddels een legende en heeft een grote lijst met producties op zijn naam staan. Nummers als The World Is Yours (Nas) en Don’t Curse (Heavy D & The Boys) zijn klassiekers die nooit vergeten zullen worden. Maar de meeste faam behaalde Pete Rock natuurlijk samen met rapper en maatje CL Smooth. Het duo bracht in de klassiekers Mecca And The Soul Brother (1992) en The Main Ingredient (1994) uit. De heerlijk soulvolle producties zorgden ervoor dat Pete Rock Soul Brother Number One werd genoemd. Ook solo heeft Pete een aantal gewaardeerde werkjes op zijn naam staan. Zo verscheen onder andere Soul Survivor in 1998, een album met een van de meest indrukwekkende gastlijsten aller tijden (met onder meer O.C., Prodigy, Common, Kool G Rap, Big Punisher en een aantal leden van Wu-Tang Clan hadden hun aandeel). Ook de soloplaten die volgden waren allen acceptabel. In 2007 werd bekend dat de superproducer opnieuw met een album ging komen in het begin van 2008. NY’s Finest werd de titel en moest vanzelfsprekend een ouderwetse New Yorkse hiphopplaat gaan worden. Gastartiesten als Lords Of The Underground en Raekwon gaven goede hoop, maar artiesten als Jim Jones en Max B zorgden voor lichte twijfel. Helaas kan noch een Pete Rock, noch een Raekwon en noch een Jim Jones ook maar iets bijzonders toevoegen aan NY’s Finest.

Het grootste struikelblok van NY’s Finest is dat het album nergens gedurfd klinkt. Pete Rock maakt nog steeds gebruik van de bekende samples uit onder meer de soulwereld, maar overtuiging is er amper. Het lijkt alsof de producer, die zelf ook een aantal keren rapt, iedereen tevreden wil houden. Zo probeert Pete onder meer het geluid van de hedendaagse hiphop toe te voegen aan de compilatie. Dit lukt niet, waardoor een aantal nummers (Till I Retire, Best Believe) saai en vooral oninteressant klinkt.

Ook de vele simpele en slappe refreinen zorgen voor een leeg en koud gevoel tijdens het luisteren. En dat zagen de meeste liefhebbers totaal niet aankomen, aangezien Pete Rocks producties van de afgelopen jaren (voor acts als Ghostface Killah (Fishscale) en Talib Kweli (Eardrum)) allen overtuigend waren.

Een enkele keer, zoals op Bring Y’all Back en The Best Secret, krijg je wel het gevoel van een ouderwets geslaagde Pete Rock-productie, maar zelfs dan overheerst een net-niet gevoel. Het zit er dan wel in, maar het lijkt wel of de producer het risico gewoon niet durft te nemen. Het op safe spelen pakt in zijn geheel genomen bijzonder slecht uit, en geeft toch een heel klein beetje het gevoel dat Pete stiekem dacht aan een notering in de albumcharts.

Maar niet alleen Pete Rock faalt op deze plaat. Ook de gastrappers hebben er duidelijk weinig zin in, waardoor het oninteressante niet alleen instrumentaal maar ook qua raps naar voren komt. Inspiratie is er amper te vinden. Veteranen als Raekwon, Masta Killah, Redman, de mannen van Lords Of The Underground en Little Brother kunnen met een beetje enthousiasme normaliter een album rappend omhoog tillen, maar leveren hier vooral minimale inspanning. Het zegt genoeg dat de, met alle respect, zwakkere rappers als Jim Jones en Max B absoluut niet tot de mindere behoren. Het betreffende nummer (We Roll) behoort zelfs tot de beteren van de plaat. Ook een hongerige Papoose probeert er nog wat van te maken op afsluiter Comprehend, een uitblinker. Het is slechts een schrale troost, want over het algemeen klinkt NY’s Finest inspiratieloos en saai. Of Pete Rock in de toekomst nog plannen heeft voor een volgende soloplaat is niet bekend, maar als de man er geen zin meer in heeft, kan hij het beter gewoon laten.

mooi gezegd MJ... daar sluit ik me bij aan.. ik ga niet stemmen op dit album... maar na een paar luisterbeurten vind ik dit album echt geen voldoende waard... jammer...

Een laffe plaat van Pete. Meer kan ik er eigenlijk niet van maken en sluit me dus ook bij de bevindingen van MJ _Da_Man. Er is wel 1 track die er uitspringt, maar vreemd genoeg (of eigenlijk; alleszeggend) is dat geen hiphop-nummer. Ready Fe War is een heerlijk reggae nummer.
Nummers zoals Bring Y'all Back, Comprehend en Questions zijn enigszins nog redelijk, de rest is dikke bagger. 2*!

Ik vind die beats echt niet slecht van Pete Rock hierop, hij kan beter, dat moge duidelijk zijn.
Maar ik hoor hier en daar toch nog een geweldige productie, het nummer met Little Brother, die beat, heerlijk.

Ok, heb deze plaat nu meerdere keren geluisterd.

Pete Rock is voor mij 1 van de belangrijkste mensen uit de rapgeschiedenis en samen met C.L. Smooth heeft hij 2 ongelovelijke albums geproduceerd. Beide albums staan bij mij in de top 10 en zijn ware meesterwerken. De heerlijke producties van Pete en de relaxte flow van C.L. vind ik een legendarische combinatie.

Toen ik de tracklist van dit album las, schrok ik een beetje!!
Artiesten als ''Jim Jones'' en ''Max B'' werkten mee aan dit album en ik wist niet goed wat ik kon verwachten.
Toen ik het album voor het eerst kon beluisteren kwam dan ook gelijk het nummer met deze 2 artiesten aan bod en ik was gelijk teleur gesteld. De beat is helemaal niet slecht ofzo maar die ''Jim Jones'' is toch wel zo slecht. En over Max B ben ik ook niet te spreken. Een niet zo'n goede binnenkomer dus maar gelukkig komt daarna een song die al een stuk beter is. ''Till I Retire'' is best een lekkere song maar bij dit nummer wordt ook gelijk duidelijk dat Pete een andere weg is ingeslagen qua producties.
Hierna komt een nummer met de mannen van D-Block en jah inhoudelijk stelt het gewoon weinig voor ook al is de beat best leuk. Wat ik hierop mis is C.L. haha
Ook de opvolgende songs vind ik niet echt super maar echt slecht zijn ze ook weer niet. Allemaal wel lekker om te horen maar interresant wordt het nergens
''What i'm Talking About'' en ''Made Man'' zijn hier voorbeelden van

Dit album komt dus nooit in de buurt van zijn eerder verschenen werk. En dat vind ik erg jammer. Misschien dat hij op deze manier iets meer verkoopt !!
Daardoor is dit wel een standaard Hip-Hop album geworden en blinkt het nergens uit.
3,0*

je kan em nu al bijna overal 2dehands kopen, voorspeld in mij opzicht niet erg veel goeds

vondt dit album een beetje middle matig van pete rock...ik verwachte er zoveel meer van.