Bryan Adams - Waking Up the Neighbours (1991)

Van het weekend had ik hem weer eens in de discman, maar wat een ellende inderdaad. Ooit mijn favoriete BA-album, wat een lekkere nummers allemaal! Ja, toegegeven, het leek wel wat op elkaar allemaal, maar het waren toch lekkere nummers?

Ahum... een paar nummers bij elkaar kunnen er best mee door, maar het album heeft een véél te grote bak nummers die allemaal op diezelfde al te gelikte gitaarmuur, datzelfde Ooh Yeah!! en diezelfde onbenullige tienerteksten van een laat-dertiger eindigen. Hey Honey I'm Packin' You In!, Not guilty, Vanishing, House arrest, There will never be another tonight, All I want is you, Depend on me, If you wanna leave me (can I come too), Touch the hand... kun jij ze nog uit elkaar houden?

Verder was Everything I do natuurlijk wel een kaskraker... en natuurlijk kwam daar de inspiratie om in latere jaren nog veel meer (en steeds zoutelozer) ballads te gaan maken en natuurlijk: als je in die tijd al veel radio luisterde, kun je hem waarschijnlijk nooit meer horen, maar tussen de middelmaat van de rest is het stiekem nog wel een van de betere nummers. Ik verlaag dit album nu van 3* naar 2* (nog verder zakken in één keer is ook wat overdreven), maar ik durf bijna te verdedigen dat zelfs 18 til I die minder slecht is... nodeloos op te merken dat Reckless en Into the fire sowieso een stuk meer te bieden hebben.

Het album, of beter gezegd de single, die de carrière van Bryan Adams in sneltreinvaart zette.

(Everything I Do) I Do It For You stond wekenlang, wat zeg ik … maandenlang, aan de top van de hitlijsten. Ik heb het het succes van deze single nooit zo goed begrepen. Persoonlijk vind ik Heaven in alle opzichten beter, mooier en als het daar dan toch over gaat…romantischer. Maar het was de aanzet voor de nieuwe Bryan Adams, die stevige gitaren steeds vaker zou inruilen voor tedere liefdesliedjes.

Eigenlijk vind ik deze plaat in z’n geheel minder overtuigend dan z’n voorgangers.

Waking Up The Neighbours brengt Bryan Adams volgens het bekende recept, alleen zijn de ingrediënten deze keer minder vers. De rocksongs hebben nog steeds voldoende volume, maar ik mis de refreins met hoog meebrulgehalte. Bovendien klinkt dit schijfje een stuk gelikter.

Is Your Mama Gonna Miss You opent de plaat, maar is niet de knaller die pakweg One Night Love Affair wél is. Bij Hey Honey – I’m Packin’You In! van hetzelfde laken een pak. En zo gaat het voort.

Gelukkig zijn er positieve uitschieters. Thought I’d Died And Gone To Heaven knipoogt met lekkere synths en “uit volle borst’’ backing vocals nog eens naar de jaren ’80.

Do I Have To Say The Words is één van de weinige nummers met een melodie die écht blijft hangen. Can’t Stop This Thing We Started ontrekt zich ook de malaise.

Maar voor de rest is het middelmatigheid troef, of het moet Al I Want Is You zijn dat nog iets van een blijvertje heeft. Het rockt allemaal wel, maar ik mis die onstuimigheid van weleer.

Een ander minpunt is de lengte. Past Reckless moeiteloos op één kant van een cassettebandje. Waking Up The Neighbours is met 15 songs veel te lang. Een euvel dat je begin jaren ’90 (toen de CD de LP had verdreven) wel vaker tegenkwam.

NB Hebben Acda & De Munnik niet stiekumpjes de songtitel If You Wanna Leave Me (Can I Come Too) gekaapt?