Bryan Adams - Waking Up the Neighbours (1991)

Dit was dus het begin van het einde...

Van het weekend had ik hem weer eens in de discman, maar wat een ellende inderdaad. Ooit mijn favoriete BA-album, wat een lekkere nummers allemaal! Ja, toegegeven, het leek wel wat op elkaar allemaal, maar het waren toch lekkere nummers?

Ahum... een paar nummers bij elkaar kunnen er best mee door, maar het album heeft een véél te grote bak nummers die allemaal op diezelfde al te gelikte gitaarmuur, datzelfde Ooh Yeah!! en diezelfde onbenullige tienerteksten van een laat-dertiger eindigen. Hey Honey I'm Packin' You In!, Not guilty, Vanishing, House arrest, There will never be another tonight, All I want is you, Depend on me, If you wanna leave me (can I come too), Touch the hand... kun jij ze nog uit elkaar houden?

Verder was Everything I do natuurlijk wel een kaskraker... en natuurlijk kwam daar de inspiratie om in latere jaren nog veel meer (en steeds zoutelozer) ballads te gaan maken en natuurlijk: als je in die tijd al veel radio luisterde, kun je hem waarschijnlijk nooit meer horen, maar tussen de middelmaat van de rest is het stiekem nog wel een van de betere nummers. Ik verlaag dit album nu van 3* naar 2* (nog verder zakken in één keer is ook wat overdreven), maar ik durf bijna te verdedigen dat zelfs 18 til I die minder slecht is... nodeloos op te merken dat Reckless en Into the fire sowieso een stuk meer te bieden hebben.

Dit is m.i. best een aardig plaatje, hoewel ik 'm minder goed vind dan Reckless. Waking Up... is het prototype van een overgeproduceerd en bombastisch klinkend album dat goed verkocht. Sommige songs lijken op elkaar, vind ik jammer.

Ik moet overigens wel toegeven dat er nogal wat sterke nummers op staan, zoals Can't Stop this Thing, Thought I Died... en House Arrest (maar luister dan niet naar de songteksten ) etc. Sommige songs vind ik erg matig (Do I Have to Say the Words, Hey Honey en de laatste 3 songs van het album) en over de gehele linie is dit album niet echt overtuigend. Het is erg gelikt en commercieel, maar het verkocht wel enorm. De hand van Mutt Lange als producer is duidelijk hoorbaar, dit werd opnieuw een millionseller. Eerder flikte hij dat al met o.a. AC/DC, Foreigner, The Cars en Def Leppard. Ik ken weinig succesvollere producers.

Kortom, een leuk plaatje maar niet wereldschokkend. Ik geef 'm een score van 3,5.

redelijk rockplaatje inderdaad..zo jammer van everything (vreselijk nummer).
wel een voldoende
3.0

Bijna 75 minuten van die bombast is echt te veel van het goed. Had Bryan e.e.a. nu beperkt tot 45 minuten dan was de plaat misschien nog te pruimen geweest.

Plaatje is wel erg wisselvallig, de nummers na House Arrest spreken mij allen niet aan. Te veel van hetzelfde... Ik heb het plaatje wat meer luisterbeurten gegeven en kom tot de conclusie dat eigenlijk alleen House Arrest, Can't Stop..., Is Your Mama... en Not Guilty aardige songs zijn.

Tekstueel is het 0,5 punt waard (bijna alle songs zijn in dat opzicht tenenkrommend), maar de zojuist genoemde songs zijn naar mijn mening nog wel acceptabel. Meer dan 3 sterren kan ik er echter niet voor geven.

Drie sterren heet bij mij al 'bovengemiddeld' . Ik wil overigens Don't drop that bomb on me nog wel even noemen. Vind ik zeker een heel aardig nummer dat ook ruimschoots boven de rest uitstijgt. Voor het geheel: 1½*

Voor mij de laatste Adamsrecord waar ik wat in vinden kon. Het echte rockwerk lijkt hij op dit album al was los te laten, en dat vind ik jammer daar hij mijns inziens net zo lekker op weg was. Desniettemin vind ik dit een zeer relaxte plaat. Wil niet in cliches vallen maar ik kom er niet onderuit dat ik 'Everything i do....' een prachtige song vind. En er staan nog wel een paar relaxte op.
Alles wat hij hierna heeft gedaan is voor mij verwaarloosbaar. Zonde, maar het is niet anders.

Veel van hetzelfde, en soms wel erg gelikt, maar Bryan Adams heeft zich wat mij betreft wel bewezen, dit was 1 van mijn eerste cd'tjes en staat af en toe nog steeds op. Everything I do is geloof ik de best verkochte single ooit? Maar het beste nummer van de plaat vind ik "Thought I'd Died and Gone to Heaven". Grappige is dat ik hem in zijn ballads het meest "Bryan Adams"vindt, terwijl nummers als drop that bomb ook door Def Leppard of Kiss ofzo gemaakt zou kunnen zijn.

Dit was een van mijn eerste cd's .
Het is een leuk rockalbum maar zeker geen klassieker.
"Everything I do " vind ik wel heel erg mooi , maar je hoorde hem destijds veel te vaak.
Conclusie : 2,5 * voor een middelmatige rockalbum waar absoluut een hele mooie rockballad op staat .

Dat wás mijn eerste cd! Volgens mij is candle in the wind '97 van elton john de best verkochte single ooit; en was het daarvoor dreaming of a white christmas. Ik kan mij vergissen.

Jazeker, je hebt zonet ongeveer mijn favoriete nummers van de plaat opgesomd.
je hebt gelijk over het clichéaspect van de oh yeahs en de gelikte gitaar en de teksten zijn zonder meer lachwekkend, maar als ik luister naar de songs op zich zonder de originaliteit of de inhoud in vraag te stellen dan stel ik vast dat ik nog steeds hou van mijn eerste schijfje.
4*

dat kan natuurlijk, ik mag mijn oude Bon Jovi's ook nog graag horen... nouja, heel af en toe dan

ik ken geen enkel album van bon jovi, maar de nummers die ik ervan kennende, is de associatie terecht.

Toch een mindere plaat dan de twee voorgaande. Het commerciele kruipt er langzaam in. Ik vind persoonlijk "Do i have to say the words" een mooi nummer. "Everything..." is toendertijd helemaal doodgedraaid, maar het was een giga-hit.

Dit is toch best wel lekker hoor, (Def Leppard solo)

Staan een aantal heerlijke nummers op maar everything I do is 1 van de smerigste lovesongs ooit (en dan gelet op de misselijkmakendheid ervan.

Hierna nog unplugged en 18 till I die aangeschaft maar dit was het laatste normale album!!

Leg voor de grap dit album naast Adrenalized van Def Leppard en je hebt qua sound en songs opbouw een eeneiige tweeling te pakken. Met dank aan Mutt Lange.

Dan toch veel liever de Leppard ipv deze ideale schoonzoon, bweurgh!

Dit was de tegenreactie op 'Into the Fire'. Hij wilde weer een lekkere rock & roll plaat maken en zich ontdoen van zijn 'politieke' inslag waar hij met de voorganger voor de dag kwam. Én het werd een 'no-nonsense' plaat. De kritiek is echter dat het wel erg naar de succesformule van Def Leppard neigt. Daarbij is de plaat te lang en zijn sommige songs voor elkaar inwisselbaar met name op het einde. Toch is dit soms best genietbaar maar ik prefereer 'Into the Fire'.

Wel een goed album, maar minder dan zijn vroegere werk. De productie van Mutt Lange (Def Leppard, Foreigner) is hier al te duidelijk hoorbaar, het album klinkt wat meer bombastisch een tikkeltje gladder, al zijn de songs op zichzelf redelijk tot prima. Stevige rockers afgewisseld met ballades en het album werd een groot verkoopsucces vanwege "(Everything I Do) I Do It for You" dat een gigantische hit werd. Dit nummer mag ik nu nog steeds wel graag horen, maar helaas heeft Bryan Adams nadien steeds meliger kopieën gebracht van dat nummer om toch maar het succes van dat nummer te herhalen.

Het "Vanaf hier ging het slecht(er)"" ben ik het mee eens,
maar zijn toch wel goeie nummers op.
Misschien minder als Into the Fire en Reckless.
Maar Vanishing is een nummer waar ik persoonlijk iets mee heb.
De rest is .....eh ja ...
Maar het is niet slecht,3*

Nog een redelijk genietbaar album, geef deze niet-echt-fan toe, dit kon er best nog mee door. Ik vind dit dan ook zijn laatste nog-te-doene-plaat (lekker slecht Vlaams is dat).
Daarna liet ik de kelk genaamd Bryan Adams aan me voorbijgaan...

Weer van aviator veranderd, Farher McKenzie? Maar dit vind ik ook het laatst echt goede album van Bryan Adams, nadien werd het veel minder.

De laatste geslaagde plaat van Bryan, een duidelijke stijlbreuk met jaren '80! de rauwe, "kort en krachtige" rocksongs moesten de baan ruimen voor de tragere en gerekte melodieuze popsongs! Er stonden zeker nog leuke nummertjes op, het album is gedreven door de kaskraker Everything I do, maar bereikt af en toe zelfde pieken met can't stop this thing, en Drop than bomb
voor de rest was het inderdaad al stuk minder en voor mij ook al het begin van het einde! Niettemin is deze plaat niet gebuisd, daarvoor zijn er meer goede dan slechte nummertjes!

Wel een goede plaat, maar teveel nummers en de stempel van Mutt Lange drukt te zwaar op het album.

Het album, of beter gezegd de single, die de carrière van Bryan Adams in sneltreinvaart zette.

(Everything I Do) I Do It For You stond wekenlang, wat zeg ik … maandenlang, aan de top van de hitlijsten. Ik heb het het succes van deze single nooit zo goed begrepen. Persoonlijk vind ik Heaven in alle opzichten beter, mooier en als het daar dan toch over gaat…romantischer. Maar het was de aanzet voor de nieuwe Bryan Adams, die stevige gitaren steeds vaker zou inruilen voor tedere liefdesliedjes.

Eigenlijk vind ik deze plaat in z’n geheel minder overtuigend dan z’n voorgangers.

Waking Up The Neighbours brengt Bryan Adams volgens het bekende recept, alleen zijn de ingrediënten deze keer minder vers. De rocksongs hebben nog steeds voldoende volume, maar ik mis de refreins met hoog meebrulgehalte. Bovendien klinkt dit schijfje een stuk gelikter.

Is Your Mama Gonna Miss You opent de plaat, maar is niet de knaller die pakweg One Night Love Affair wél is. Bij Hey Honey – I’m Packin’You In! van hetzelfde laken een pak. En zo gaat het voort.

Gelukkig zijn er positieve uitschieters. Thought I’d Died And Gone To Heaven knipoogt met lekkere synths en “uit volle borst’’ backing vocals nog eens naar de jaren ’80.

Do I Have To Say The Words is één van de weinige nummers met een melodie die écht blijft hangen. Can’t Stop This Thing We Started ontrekt zich ook de malaise.

Maar voor de rest is het middelmatigheid troef, of het moet Al I Want Is You zijn dat nog iets van een blijvertje heeft. Het rockt allemaal wel, maar ik mis die onstuimigheid van weleer.

Een ander minpunt is de lengte. Past Reckless moeiteloos op één kant van een cassettebandje. Waking Up The Neighbours is met 15 songs veel te lang. Een euvel dat je begin jaren ’90 (toen de CD de LP had verdreven) wel vaker tegenkwam.

NB Hebben Acda & De Munnik niet stiekumpjes de songtitel If You Wanna Leave Me (Can I Come Too) gekaapt?

"(Everything I Do) I Do It for You" vind ik op zich wel aardig, maar zoals sebas zegt, erg overroepen. Bryan Adams heeft beslist betere nummers uitgebracht o.a. "Heaven".

dit is echt slechte muziek , geen songs wat luid gebrabbel , ik kan die vent niet meer horen , amai wat een poseur , hij heeft alles te danken aan zijn hitje ' summer of ... ' maar de koe zo uitmelken , nee geef mij maar ryan adams , die heeft ten minste echte ballen !!!

Ryan Adams (zonder de 'B' ervoor) vind ik ook beter. Zoals ik elders vermeld, in zijn beginperiode (jaren '80) was Bryan Adams nog een echte rocker met een sympathieke performance, een aantal sterke songs en een prima stemgeluid.
Met het gigantische succes van "(Everything I Do) I Do It for You" heeft hij voor veiligheid gekozen en zijn zijn albums nauwelijks meer interessant. Megasucces verstikt vaak de creativiteit.

Laatste goed cd, daarna werd het voor mij allemaal te poppy. Bryan Adams moet rockmuziek maken en niets anders.