Stereolab - Transient Random-Noise Bursts with Announcements (1993)

Veel te weinig stemmen en nog geeneens een bericht...
Evenwichtig album en in mijn opzicht het beste was Stereolab te bieden heeft. Een band die een eigen geluid creëert door invloeden van o.a. The Velvet Underground, Kraftwerk, Brian Eno en Sonic Youth in de mixer te gooien, en daar een geweldige cocktail van maken.
Jenny Ondioline

jah nog geen berichten hier....vreemd (nou ja, nu twee in iedergeval)
ik heb verder niks toe te voegen aan het verhaal van Flum, fijne plaat, zoals eigenlijk elke van stereolab.

Ken wel de 'bekendere' emperor tomato ketchup en dots and loops,
maar deze klinkt ook zeker niet verkeerd. Binnenkort aanschaffen dan maar.
(en flum, wanneer ga je zelf stemmen. )

Potverdorie, wat is Crest een geweldig nummer zeg. Eén van mijn favorieten van Stereolab.

zó net mijn eerste ervaring met stereolab achter de rug..
stond al lang op het programma.
en ik moet zeggen, dit album is zo goed als de titel doet vermoeden.
denk Sister Ray en Spacemen 3, maar euforischer. en een nr. van 18min. dat de titel Jenny Ondioline meekregen heeft.. wow.

User itchy had deze hoes lange tijd als avatar en ik zie nou pas wat het voorstelt. Ga de plaat zo weer eens draaien.

Daarom is het mijn avatar niet meer. Op klein formaat werkt ie niet

Nee inderdaad, ik dacht altijd dat het een wegspringende haas was ofzo iets.

Wat stelt het voor dan? Ik zie het ook op groot formaat niet.

Draaitafel element die aan het begin v/d plaat staat.

Transient Random-Noise Bursts with Announcements (ik moest in ieder geval één keer in mijn leven de hele titel getikt hebben) begint de laatste tijd uit te groeien tot mijn favoriete Stereolab-plaat. Weet nog niet helemaal waarom, maar het klinkt allemaal wat speelser en ook iets gruiziger dan de platen hierna.

Stereolab is echt een groep naar mijn hart.

Ik dacht altijd dat het een of ander luchtschip was

Hoe geweldig je een baslijn van een nummer kan omzetten(neu's fur immer) naar 20 minuten van de beste proto-krautrock ooit.

Weinig aan toe te voegen. Fantastische plaat.

Ik schrok me de t!$*ing bij het midden van Golden Ball

De muziek is erg goed, maar de zang geeft mij hetzelfde gevoel als wanneer iemand met zijn nagels op een schoolbord krast. Ik kan er echt heel slecht tegen.

Wel gaaf om Neu! hier terug te horen.

Kwam hier helaas nog niet zo lang geleden mee in aanraking. Waar ben ik geweest, onder welke steen heb ik gelegen? In ieder geval haal ik de schade nu in. Fijne instrumentaties, heerlijke stem, pulserende verslavende ritmes, overstuurde orgels. Fantastisch. Ik hoor ook wat post rock elementen. Ben nu ook de overige albums aan het luisteren. Wat is er in de jaren 90 toch veel goede muziek gemaakt...

Stereolab, dat is een groep naar mijn hart geworden. Dan te bedenken dat ik een aantal jaren geleden de band maar flauwtjes vond en ze links heb laten liggen. Stereolab bewandelt 2 paden tegelijk, een been maakt passen in onschuldige en aanstekelijke melodieën, terwijl het andere ledemaat voet zet in innovatieve, haast avant-gardistische composities. Daarbij vertrouwt de sound nadrukkelijk op een elektronische trukendoos en de dromerige Franstalige vocalen van Laetitia Sadier.

Het resultaat is uitgesproken, spectaculair en fleurig. En dan waren ze op dit album ook nog zo behaaglijk onstuimig. Stereolab maakt er op dit album een surrealistisch luisterspel van. Ze brengen je onder narcose met de hypnotiserende melodieën, maar schudden je vervolgens abrupt wakker met een plotselinge wending of een schurende gitaarpartij. Opener Tone Burst begint jangle poppy, maar eindigt in een orkaan van tsjilpende gitaren. Pack Yr Romantic Mind heeft haast lounge-achtige proporties, maar ook dit nummer kent kort-maar-krachtige dynamische passages. 2 prachtige nummers overigens.

Maar de sfeer wordt ook gezet door kleine toevoegingen. Zoals op Golden Ball, als halverwege het nummer heel even de naald op de plaat lijkt over te slaan, maar als de muziek terugkeert zit er een minimale verandering in de klanken van de muziek. Of hoe op analogue Rock de stem van Sadier verwerven wordt met een tintelende synthesizer lijn. Slimme manieren om de luisteraar subtiel te desoriënteren.

Halverwege het album worden we geconfronteerd met Jenny Ondioline, een uitputtingsslag van jewelste, maar een muzikale reis als geen ander. Stereolab verdient het hier om het woord ‘Transient’ in de albumtitel te mogen plakken.

Een excentrieke release met durf. Naar mijn o zo bescheiden mening is Transient Random-Noise Bursts essentieel luistervoer voor elke open minded muziekliefhebber.

Jenny Ondioline is geweldig! Het middenstuk zou een floorfiller van jewelste moeten zijn...

Ongeveer een jaar geleden kwam ik (helaas) pas met Stereolab in aanraking. Wat mij aantrekt is de psychedelische sfeer en daarnaast de productie die tegelijkertijd van fantastische kwaliteit is en soms toch ook bijna My Bloody Valentine gruizig en analoog. Er zijn momenten dat je denkt, ik ga eens naar mijn naald kijken of deze niet aan vervanging toe is. Het album opent met ‘Tone Burst’. Dit is wat mij betreft gelijk een van de sterkere en ook richtinggevende tracks. Het hele nummer zoekt langzaam naar een soort climax waarbij niet duidelijk is of de synthesizer of gitaren het gaan winnen. Prachtig einde. Na de opbouwende fijne herrie van de eerste 2 nummers is ‘Pack Yr Romantic Mind’ een heerlijk rustige variant. De bijna bossa nova sfeer gaat op prettige wijze samen met langzaam infiltrerende dreigende gitaren. De eenvoudige synthesizer loopjes die over de helft van het nummer worden toegevoegd zijn voor mij de kers op de taart. Dit vind ik het beste nummer van de plaat. ‘Golden Ball is een goede 2e en voor mij de groei song. Als de orgelachtige synthesizer geluiden aanzwellen tot een nerveus apocalyps, wacht je tot de platenspeler het niet meer kan bolwerken. En dan het overslaan in het nummer waarmee ook het nummer eindigt is een enorme fijne toevoeging. Met ‘Jenny Ondioline heb ik een haat/liefde verhouding (sorry). Het start met een heerlijke geluidsmuur waaruit een geweldig fijne melodie voortkomt met zo’n heerlijke vibe waarop je niet kunt stilzitten, maar come on, moet het echt 18 minuten duren? Dit terwijl het nummer na 7.30 minuten met een aanzwellende gitaar heel mooi lijkt te eindigen. Gelukkig bezit ik de vinyl editie waarbij de 7” versie van Jenny Ondiline is toegevoegd. Verder vind ik ‘Crest’ erg fijn en op deze editie staat ook het fantastische ‘French Disco’. Anyways, wat een heerlijke herrie!

Langzaam ben ik me door de catalogus van Stereolab aan het werken, in aanloop naar het optreden in Utrecht in november. Wat ik al dacht, wordt bewaarheid: het is right up my alley allemaal.
Begonnen bij Dots and Loops met ongelooflijk veel oorwurmen. Deze TRNBWA klinkt een stuk gruiziger en dat vind ik toch een minpunt. Het lijkt wel of met opzet de schoonheid van de songs wordt verstopt.
Desondanks ongelooflijk krachtige repetitieve soundscapes wederom: Our Trinitone Blast, Jenny en Crest. Prijsnummer is zonder twijfel Golden Ball. Alleen jammer dat de naald het telkens begeeft ....

Getypt in De top 100 van...

Weinig Engelse muziek in deze lijst merk ik nu, het is vooral een Amerikaans en West-Europees gebeuren. Ik heb gewoon niet zo veel met de UK: van Engelse humor ben ik geen fan, Britpop vind ik overwegend stom en thee met melk is niet te drinken. Nee, de tofste Engelse muziek vind ik van bands die afwijken van het Britpop-idioom. De acts op het Too Pure-label bijvoorbeeld vond ik tof. Of aan the Fall verwante bands, zoals Prolapse. Of cultheld Billy "We Hate the Fuckin' NME" Childish. Ohja en Schotse bands zijn per definitie beter dan Engelse, net als Belgische bands dat zijn dan Nederlandse. Ik ben echt niet te beroerd om dat laatste toe te gaven zo lang hun voetbal zo lachwekkend is.

Stereolab is zo'n Engelse band die volledig haar eigen ding doet. Vooral de eerste periode van die band vind ik erg tof maar na Emperor Tomato Ketchup werden ze me te neuzelig. Transient Random-Noise Bursts With Announcements (heerlijke titel) is het hoogtepunt van die eerste periode. De sound is helemaal tof: motorik-beats onder een Velvet Underground-gitaar en meerdere gierende, massieve orgels die alles compleet dichtplamuren en zang die dichtbij Franse zuchtmeisjesmuziek zit (en dat is niet gek gezien de roots van zangeres Laetitia Sadier die samen met hubby Tim Gane de zang doet, die deels ook in het Frans zijn). 

De nummers lopen uiteen van perfecte 3-minuten popliedjes (Our Trinitone Blast, I'm Going Out Of My Way, Analogue Rock) via het heel erg heerlijk easy-listening achtige Pack Yr Romantic Mind naar de 18 minuten durende monstrositeit Jenny Ondioline. Monotonie tot in extremis en toch verveelt het geen minuut. Trouwens wel het enige nummer waarin de gitaren de orgels overstemmen in plaats van andersom.

Ook erg leuk: de samples van The Conet Project die in Pause zitten verwerkt: mysterieuze stemmen op kortegolfradiostations die alleen maar nummers oplezen en waarvan men vermoedt dat dit in en na de koude oorlog voor spionagedoeleinden werd gebruikt. Erg boeiend om over te lezen, nog creepier om naar te luisteren.

Andere funfact: een Ondioline is een toetsinstrument dat klinkt als een viool, uitgevonden door Georges Jenny.

Aangekruist als favoriet:
1. Jenny Ondioline
2. Crest
3. Pack Yr Romantic Mind 

Iets te arty-farty voor mij, hoor er hier en daar wel de potentie in maar na enkele luisterbeurten nog niet overtuigd genoeg. Ga deze band nog niet volledig afschrijven maar voorlopig is dit zo'n band die maar niet wil binnenkomen.