The Gutter Twins - Saturnalia (2008)
mijn stem
214 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Sub Pop
-
The Stations (4:34)
-
God's Children (4:57)
-
All Misery / Flowers (4:23)
-
The Body (3:03)
-
Idle Hands (4:37)
-
Circle the Fringes (5:24)
-
Who Will Lead Us? (3:49)
-
Seven Stories Underground (3:22)
-
I Was in Love with You (4:26)
-
Bête Noire (3:50)
-
Each to Each (4:49)
-
Front Street (5:23)
0
geplaatst: 20 augustus 2008, 17:21 uur
Aardige stem, maar daar houdt het bij op. Weinig verrassend en weinig vernieuwend. Zoutloze rock met een groot gemis aan wat frisse pit.
1,5*
1,5*
0
geplaatst: 14 maart 2011, 23:28 uur
Het meest duistere album van Greg Dulli.
Zo zwart als de doorrookte longen van Mark Lanegan.
Normaal haalt Lanegan het beste bij iemand naar boven.
In een ondergeschikte rol.
Hier is het vooral slechtheid.
Als een duivel op Dulli’s schouder.
Eigent hij regelmatig zich de zangpartijen toe.
Al vanaf The Stations is het duidelijk.
Geen gemakkelijke kost.
Je proeft het verdriet.
Openbaring van een verteerde ziel.
Weinig ruimte voor gevoeligheid.
Gitaarakkoorden als geweersalvo’s in God’s Children.
Afstraffing voor geuite emotie.
Lanegan is heerser hier.
Dwingt Dulli naar de achtergrond.
In The Body onderneemt hij een poging om naar het geluid van Afghan Whigs terug te grijpen.
Waardoor hij vervolgens bij Idle Hands weer op het matje geroepen wordt.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.
Echter nooit verwacht dat Lanegan de leidersrol zo goed kan vervullen.
Zijn schuchtere houding bij optredens doet het tegenovergestelde vermoeden.
De demonen zijn ontwaakt.
Zonder Saturnalia zou Dynamite Steps van The Twilight Singers anders geklonken hebben.
Dulli die weer wankelend in het leven staat.
Opgeroepen door dit project.
Zijn drang tot kwetsbaarheid is weder gekeerd.
Ik verwacht dan ook geen tweede The Gutter Twins album meer.
Dit zou teveel blijvende littekens achterlaten.
Het hart zou dood bloeden.
Nu wordt het echter gezalfd door een flinke lading whisky.
Zo zwart als de doorrookte longen van Mark Lanegan.
Normaal haalt Lanegan het beste bij iemand naar boven.
In een ondergeschikte rol.
Hier is het vooral slechtheid.
Als een duivel op Dulli’s schouder.
Eigent hij regelmatig zich de zangpartijen toe.
Al vanaf The Stations is het duidelijk.
Geen gemakkelijke kost.
Je proeft het verdriet.
Openbaring van een verteerde ziel.
Weinig ruimte voor gevoeligheid.
Gitaarakkoorden als geweersalvo’s in God’s Children.
Afstraffing voor geuite emotie.
Lanegan is heerser hier.
Dwingt Dulli naar de achtergrond.
In The Body onderneemt hij een poging om naar het geluid van Afghan Whigs terug te grijpen.
Waardoor hij vervolgens bij Idle Hands weer op het matje geroepen wordt.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.
Echter nooit verwacht dat Lanegan de leidersrol zo goed kan vervullen.
Zijn schuchtere houding bij optredens doet het tegenovergestelde vermoeden.
De demonen zijn ontwaakt.
Zonder Saturnalia zou Dynamite Steps van The Twilight Singers anders geklonken hebben.
Dulli die weer wankelend in het leven staat.
Opgeroepen door dit project.
Zijn drang tot kwetsbaarheid is weder gekeerd.
Ik verwacht dan ook geen tweede The Gutter Twins album meer.
Dit zou teveel blijvende littekens achterlaten.
Het hart zou dood bloeden.
Nu wordt het echter gezalfd door een flinke lading whisky.
* denotes required fields.