José James - The Dreamer (2008)

Dames en Heren muziekliefhebbers! Ik wil bij deze even uw aller aandacht. Laat uw kloppende muziekhart betoveren, laat het overnemen en vervullen met trots en enthousiasme. Want hier is José James!!!

Zang en jazz, dan hoor je snel de term easylistening voorbij komen. Maar nee hoor, deze man zingt de jazz, de echte jazz. Bijna achteloos, maar o zo talentvol en muzikaal bezingt deze man de liedjes. Het raakt je, verbaast je en laat je genieten. Vocaal, muzikaal en tekstueel is dit debuut van ongekend topniveau.

Het is heel simpel:
- Schaf dit (blindelings) aan, zet het op, sluit uw ogen en laat u meevoeren.

Ik ben absoluut niet vertrouwd met vocale jazz, en het nogal dandyeske uiterlijk van José James deed me een halve r&b-set verwachten met wat flauwe solo’s en afgezaagde arrangementen. Niets blijkt echter minder waar: het ware genie van James blijkt juist uit zijn intieme en eigenzinnige composities, die nu eens hun inspiratie puren uit de blues, maar een andere keer moeilijker harmonieën opzoeken die het ook voor de vocalist zelf een uitdaging maken om niet vals te zingen. Opener ‘The Dreamer’ is bijvoorbeeld een gevoelig lied dat opborrelt uit de onderbuik, waarin James zijn stem perfect meester is en de noten stuk voor stuk perfect plaatst waar ze moeten komen.

Een grote verdienste gaat echter ook naar de band die José James rond zich heeft verzameld. Doorheen het album horen we prachtige solo’s van trompet (Omar Abdulkarim), gitaar (Gal Ben Haim) en vooral piano (oa. Nori Ochiai), die zijn op zich al rijke universum nog extra in de verf weten te zetten.
Bovendien zorgen zij er mede voor dat het album geen cyclisch gegeven wordt (zoals zo vaak bij vocale jazz), maar dat het blijft pulseren en een steeds zwoeler en intiemer spectrum van de jazz bestrijkt. Meesterlijk!

Bijgevolg klinkt ‘The Dreamer’ nergens als een in scène gezette “one man”-show, maar juist voortdurend als een gezellige babbel op vertrouwelijke voet. En daar hou ik wel van…