The Press - Press Here (1981)

nederlandse feest, reggae band.

Helaas geen Cantara Pepe

Maastricht.
Eigenlijk gewoon The Walkers dus. Een voortzetting van.
Met wat meer feestmuziek dan voorheen en dus met de 2 leuke hits I'm Gonna Shoot The D.J. en Cantara Pepe.
En een fantastische hoes natuurlijk.
LP staat weer onder.

Ja, inderdaad met Cantara Pepe, matthijs . Na de twee door Dibbel genoemde hits was het succes voor The Press al weer voorbij en na 1984 ging de groep uiteindelijk toch maar weer door als The Walkers.

Yesss!

'I'm Gonna Shoot the Deejay' had ook zomaar een nummer van Ween geweest kunnen zijn.

Driemaal verbazing. Destijds in 1980 toen ik ontdekte dat dit Nederlands was. Plus recent toen ik hierboven las dat dit een vervolg was van de groep The Walkers uit Maastricht, waarvan ik slechts hun zomerse hit uit 1977 Ramona te Quiero ken, hier op tv.
Derde verbazing is van afgelopen week, onderweg in de auto - ben door familie-omstandigheden (te) veel op het asfalt - dat dit niet een skagroep was, maar dat meer genres klinken.

Ben bovendien op reis door de new wave van 1980. Binnen dat begrip kwam ik meer niet-wavers tegen die tóch die muziek maakten: het Australische Flash and the Pan, een project van producersduo Vanda & Young (Vanda van Nederlandse komaf) of de Britse Buggles, het duo met Trevor Horn en Geoff Downes, die spoedig daarna bij progrockgroep Yes terecht kwamen. In de ogen van punk en wave een muzikale tegenpool.

The Press slaagde er eveneens in om eigentijds te klinken. Op het pas in 1981 uitgebrachte Press Here klinkt eerst de ska van I'm Gonna Shoot the Deejay, een hit van begin augustus tot en met begin oktober 1980, in september op #15 piekend in de Nationale Hitparade. Ik plaatste het onmiddellijk in het rijtje The Specials, The Selecter, Madness... Knap gedaan. Toen Morrissey in 1986 bij The Smiths in Panic "Hang the dj" zong, verdacht ik hem bijna van jatwerk van The Press...

Lang niet alles is ska; ongeveer de helft valt onder die paraplu, het overige biedt kwaliteitspop. Doet soms denken aan 10CC of Buggles met kekke melodietjes en fijne arrangementen met afwisselend toetsen en blazers, ingebed in pop en reggae.
Crossing the Line is een stuwend nummer op een bedje van een Hammondorgel, dat meteen pakt. Soulblazers in het rockende Rescue Me, ska bij In the Quiet of the Night.
No Message (Wreath or Rose) bevat in de coupletten dat vleugje reggae in de sfeer van 10CC's Dreadlock Holiday en in het pompende refrein hoor ik Buggles terug, waarbij een saxofoon de boel verfraait. Op It Takes a Sherrif to Cry klinkt vrolijke reggae, kennelijk geïnspireerd door het sheriffliedje van Eric Clapton.

Kant 2: op streaming is de oorspronkelijke opener van de tweede helft als laatste geplaatst. Cantara Pepe heeft meer weg van de single van The Walkers die ik in de inleiding noemde dan van The Press: zomerse, vrolijke pop, in augustus '81 #8. Liever hoor ik de reggaepop van Gipsy Love en de melodie in poplied Alaskan Nights.
En zo gaat het maar door met kwaliteitsliedjes waarin slim wordt "gejat". Want probeer maar eens zoveel goede liedjes te schrijven! Write-off bevat uptempo ska, Boys Check Your Toys rockende pop met een vlammende Hammondsolo plus in één gitaarlijn een vleugje country (!) en Hit the Headline bevat ska/reggae.

Smakelijke kwaliteitspop in de mode van die tijd. Andere singles flopten, net als non-albumsingle Rub-a-Dub. Overigens wil Discogs de hoes van Press Here niet tonen, fijn dat MuMe daar niet moeilijk over doet. Al kun je je afvragen hoe grappig hij is...
In 1983 keerde The Press terug met album Don't Loose the Beat, (nog?) niet op MuMe te vinden en evenmin op streaming.

Op reis door new wave, ben ik in augustus 1980. Ik kwam van de Engelse Pauline Murray & The Invisible Girls en vervolg bij de Amerikanen van The Cars en hun Panorama.