Buggles - The Age of Plastic (1980)

I Love You (miss robot) daarnet gehoord in de mixtape van Shameboy op Stu Bru. Klinkt erg mooi. Zal dit plaatje maar 'ns zoeken

Nooit geweten dat Trevor Horn die Elton John was van Buggles, dacht altijd dat hij die andere was.

Die andere is dus Geoff Downes die hier na samen met Horn toe zou treden tot Yes voor 1 album, Drama, om daarna met Steve How van Yes, John Wetton (ex-King Crimson) en Carl Palmer (ex-ELP) de band Asia te beginnen. En dat is eigenlijk ook altijd zijn band gebleven.

een HEERLIJKE plaat, echt waar, ik dacht altijd dat dit een one hit wonder bandje was, maar echt elk ander nummer zit op hetzelfde niveau als Video Killed The Radio Star. Typische jaren tachtig pop, en ik vind het geweldig. Bijvoorbeeld een nummer als Elstree

Eén van de beste platen ooit gemaakt, zonder twijfel. Revolutionair qua instrumenten en sound maar nostalgisch en melancholisch qua teksten. Ook in electronische muziek kan emotie zitten. Bedankt, Trevor en Geoff!

En ik als kid maar denken dat Video Killed The Radio Star door Kermit de Kikker gezongen werd.

Elstree, remember me
I had a part in a b-movie

Ook een van mijn favorieten. Er is vorig jaar in Japan een SHM-CD in mini-replica LP sleeve uitgebracht met nog eens 6 extra bonustracks, waaronder 2 versies van Elstree. Die release is tot mijn spijt volledig langs mij heen gegaan, anders had ik daar dolgraag de hand opgelegd. Die Japanners maken vaak leuke hebbedingetjes, maar de oplages zijn meestal beperkt. Zo ook bij deze. In no-time gedelete en nu alleen tegen forse prijzen op Ebay nog te krijgen .

Leuk popalbum dat me niet zelden aan APP doet denken. Video killed the radiostar is natuurlijk een leuke popnummer, maar de rest van dit album doet daar nauwelijks voor onder. Af en toe vind ik het zelfs licht symfonisch aanvoelen. Eigenlijk nog helemaal niet zo gek dat de buggles later bij Yes Het album Drama maakten.

Eigenlijk had ik verwacht dit synthesizer album van Trevor Horn hoger te beoordelen, maar nu ik het na lange tijd weer eens luister, vallen een aantal liedjes mij toch tegen. Ze klinken gedateerd en zijn toch wat minder dan de wel goede nummers op album. Soms klinkt het daarom te eentonig.
Minder vind ik Kid Dynamo, I Love You, Clean Clean & Astrobody. Goed tot geweldig vind ik Johnny on the Monorail, Elstree, Living in the Plastic Age en last but not least de niet stuk te draaien supersingle Video Killed The Radio Star. Al zetten ze dat briljant nummer op alle 80's compilaties, ik ga 'm niet skippen.

Het klinkt vreselijk gedateerd, een beetje goedkoop hier en daar, wat over de top en soms weer wat simpel. Maar aan de andere kant wat is dit album toch vreselijk aanstekelijk. Een unieke combi tussen de symfo toetsenist Geoffrey Downes en ultieme pop "met een randje" producer Trevor Horn.

Er is daarna nog een latere, qua verpakking eenvoudigere, versie van die SHM cd uitgebracht. Niet in mini lp hoes maar in normale cd doos. En die heeft ook alle bonustracks zoals gemeld en is ook nog wel te krijgen tegen aardige prijs.

Ik zie dit album altijd als de zonnige, variant van Ultravox's Vienna.

Er staat 1980 vermeld, maar de plaat is nog helemaal een product van eind jaren '70. De nummers werden geschreven in de periode 1977-79 en de eindmix kwam nog voor kerst 1979 tot stand. Thema is wel heel duidelijk: de moderne tijd. Je kunt dus wel gerust van een conceptplaat spreken. Die moderne tijd zorgt voor spanning. Het normale leven wordt beheerst door robot, beeldscherm, monorail en plastic, heel veel plastic. En omdat plastic synthetisch is, is ook het geluid vooral synth, vervormde, gerobotiseerde zang, strak en schoon. Maar juist door deze aanpak roept het emotie op. De mens in de mangel van de moderne tijd is nog steeds een mens. Gelukkig maar.

Zo modern als deze plaat in 1980 geklonken moet hebben, zo redelijk gedateerd is dat nu. De analoge synthesizergeluiden roepen eerder weemoed op dan een idee van de toekomst. De tijd gaat snel. Zeker begin jaren '80 moest de grote digitaliseringsgolf in de muziekindustrie nog komen. Zo werd opvolger Adventures in Modern Recording van bijna twee jaar later al een veel strakkere en geluidstechnisch meer opzienbarende plaat. Maar toch, het begon hier. Visitekaarte van de talentvolle Trevor Horn, want de meeste ideeën kwamen ongetwijfeld van hem.

Mooiste nummers:
Het weemoedige Elstree, de beste song op het album!
Astroboy (And the Proles on Parade) - hoor ik hier iets van 10 CC ? Ja toch zeker?
Clean, Clean; strakke new wave-rocker.
I Love You (Miss Robot) : geluidstechnisch erg goed.
(Living in) the Plastic Age; heerlijk spannend nummer, beetje bombast mag wel.

Ik sluit mij in mijn waardering aan bij Allmusic, die er vaak naast zit, maar nu even niet: 4,5 sterren!

Gedateerd? Vind ik wel meevallen. Misschien luister ik teveel naar jaren 80 synthesizers en drummachines. Album nog altijd fris en ja...Elstree is uitgesproken goed. Ook Technopop en Kid Dynamo zet je eerst op verkeerde been voordat de energie van het nummer spat. I Love You klinkt behoorlijk Daft Punk (bedoel ik als compliment). Heerlijk heerlijk album...alleen hoor ik het album nooit als 1 geheel, maar zet ik geregeld los nummer op.

Eigenlijk een sterker album dan ik had verwacht.
De Buggles braken eind "79" door met het olijke en eigenlijk ook wat melige Video Kills The Radio Star.
Het singeltje heb ik geloof ik nog ergens.
Het album links laten liggen toen.



The Age Of Plastic is een synthpop light album.
De nadruk op pop, maar zeer geraffineerd gemaakt.
Denk je soms met wat lullige muziek te maken te hebben, wordt je toch verrast met sterke wendingen en slimme melodielijnen.
Prima inventieve baspartijen van Horn, die trouwens best goed zingt, en het spel van Downes op keys/synths is eveneens creatief.
Ijzersterke opener ook, die gelijk tot het sterkste gerekend mag worden.
Een coherent catchy verloop is wat ik verder hoor en de 3 laatste tracks zijn zelfs heel goed.
Tikje gedateerd in de sounds, maar niet in de zin dat het irritant wordt.
Een vooral slim gemaakte plaat voor een groot publiek toch wel.
Groot was de verrassing dan ook dat het 2tal hetzelfde jaar deel uit gingen maken van Progreus Yes.
Op Drama zijn ze te horen en dat is lang geen slechte plaat - al wordt het wel gezien als een mislukkeling.
De samenwerking duurde kort.
Horn en Downes namen nog 1 Bugglesalbum op, daarna gingen ze uiteen.

Zal nog eens opnieuw luisteren, want deze cd had ik al snel afgeserveerd, maar misschien was dat toch te snel geoordeeld. Lees je stukjes altijd graag, bikkel2, en vaak instemmend, vandaar.

Dank je wel. Wie weet in de herkansing toch nog bevredigend.
Ben benieuwd.

Samen met bands als New Music vormde dit rond 1980 een klasse apart. Hip, nieuw, creatief en tegelijk met een klank vol heimwee. De kille megafoon-stem was geleend van Flash and the Pan, denk ik. Heel functioneel hier waar het gaat over vervreemding in de robotmaatschappij. We konden er toen nog om lachen, nu inmiddels realiteit aan het worden. Mensen zijn nummers, anoniem en o zo eenzaam in de plastic robotwereld met alleen maar schermpjes. Herkenbaar?

Fantastisch geproduceerd album met prachtig gevonden intro's en outro's.

Toch wel een uniek figuur die Trevor Horn.
Bepaald geen popster qua uiterlijk en peformance.
In die zin ging het ook mis met Yes live.
Horn kon de Jon Anderson stukken maar moeilijk brengen.
The Buggles, leuk project met veel inventiviteit.
Lastig denk ik voor de critici toendertijd.
Want was wat dit nu serieus of toch wat over de top en kitscherig?
Ik houd het ergens in het midden.
Geen klassieker, maar idd thematisch en in bepaalde opzichten muzikaal, zeker vooruitstrevend.

Dat ben ik met je eens. Trevor Horn lifte op het juiste moment mee op het succes van de synth-wave; Ultravox, New Music, OMD. Dat hing in de lucht. Maar het was een verschijnsel van korte duur en ook de Buggles waren geen lang leven beschoren.

Het woord gedateerd . Wat een onzin zeg! Alle muziek ouder dan tien jaar is gedateerd. Als ik het mooi vind dan is het voor mij gewoon muziek. En wat is gedateerd eigenlijk? Dan mag je ook geen Beatles , Stones , Zeppelin of Beethoven meer draaien. Want ja ..dat klinkt gedateerd. De muziek zit in je harde schijf van je hersens. En in mijn beleving zit er geen tht datum op. Dus laten we het woord gedateerd nooit meer gebruiken. Dank u wel. Oja goede plaat deze van The Buggles!

En wat dat "gedateerd" klinken betreft: heel veel bands doen vandaag de dag hun uiterste best om die klanken van weleer te reproduceren. Fabrikanten van synthesizers zijn na jaren enkel digitale synths gemaakt te hebben weer volop bezig met het produceren van oud-klinkende analoge synthesizers...
Dus: wat nou, gedateerd??

De term 'gedateerd' gebruik ik enkel als de tijdsgebondenheid storend is of nefast voor de kwaliteit. Zoals de oubollige schlagers/smartlappen of het gebruik van steriele synths en syndrums in vele AOR in de jaren '80. The Age of Plastic is weliswaar tijdsgebonden maar daarom niet gedateerd in die zin dat het nog steeds fris klinkt.

Blijft een erg leuke plaat dit. Heb me bij Dodax laten verleiden tot een high definition remastering 96KHz / 24-bit (limited edition) uitgave uit 2015 op CD en het geluid is om door een ringetje te halen! Staan 11 tracks op, waarvan dat rustpuntje Island nog altijd tot mijn favorieten behoort. Over de gehele linie een sterk album zonder inzakmomenten.

De uitgebrachte singles deden het slechts matig in de hitlijsten, maar dit album mag er zijn. Het heeft na al die jaren nog steeds niets aan kracht ingeboet. Opgeteld bij een gezonde portie nostalgie is dit een prachtige reis naar het einde van de seventies.

het is me nog niet gelukt om een tweede favoriet aan te wijzen, na video killed the radio star uiteraard. Die keuze zou zijn gevallen op Technopop, wat vast niet zal tellen, ik weet ook niet waar het vandaan komt. Losse single met clean clean als b-kantje? Dit nummer springt er voor mij persoonlijk bovenuit, lekker instrumentaal gedeelte en het doet de titel vast ook eer aan.

Ik had eigenlijk een vraag over de uitvoering van Bruce Woolley. Bij het doorzoeken heb ik gevonden dat het hier al door een gebruiker is uitgelegd. Ik had totaal geen weet van een andere uitvoering door iemand afkomstig uit exact hetzelfde jaar. Beide versies klinken mieters en iconisch, maar ik vond dat bovenal een bijzondere ontdekking na zoveel jaren.

Wat ben ik blij dat ik, noch bij mijn verandering van muzieksmaak, noch bij de opkomst van de cd, mijn LP s ooit heb verkocht (op een 50 tal na, zelfs daar heb ik spijt van).
Meer dan 40 jaar na aanschaf, en wellicht rond de 35 jaar na de laatste beluistering, leg ik deze schijf weer behoedzaam op de draaiplaat van mijn splinternieuwe Thorens.
En God, wat een mooi geluid!
Dit is fantastisch geproduceerd. Die paarden die plots voorbij draven op het einde van Elstree…

En ook de muziek kan me ook nog steeds enorm bekoren.
Met als absolute uitschieters de megahit Radio Star (die je nooit beu kan worden blijkbaar), Clean Clean en Elstree….. ELSTREE, het mooiste en meest melancholische nummer van begin jaren 80.
Maar misschien moet je daarin zijn opgegroeid om dit te vinden.
Tranen van de eerste tot de laatste noot, na zoveel jaar.

I had a part in a B-movie.
I played a man from history.

Dit is natuurlijk een geweldig synthesizer album van het briljante en grappige Buggles. Ook mijn favoriet is Elstree, dit had een wereldhit moeten zijn in een rechtvaardige muziekwereld. Prachtig knap geconstrueerd album, geweldige synthesizer sound en de overall productie is fantastisch hoe kan het ook anders met zulke helden achter de knoppen en op toetsen. 5 dikke sterren voor dit geweldige album. Het album hierna was interessant maar wellicht wat te pretentieus en zonder echt goede singles. Deze klassieker koesteren dus!

De opvolger had Lenny en I am a camera als bescheiden hitsingles en is naar mijn idee minstens zo interessant. Maar dat blijft een kwestie van smaak. Toegegeven, destijds beschouwde ik het als lichtgewicht synthesizerpop, maar in de loop der jaren zijn beide albums in mijn achting gestegen. En natuurlijk had die grote hit van ze - niet voor niets het allereerste nummer dat op MTV werd getoond - een profetische titel. Dat zagen we zelfs in 1979 al een beetje aankomen. Persoonlijk heb ik hem te vaak gehoord. Mijn twee sterretjes gaan naar Elstree en Johnny and the monorail.

Op reis door de new wave van 1979 kom ik bij Buggles en Video Killed the Radio Star. Mijn vorige halte op deze tocht was het titelloze debuut van The Raincoats, een groep uit de Londense kraakwereld.
Daar sloeg ik een bruggetje naar dit The Age of Plastic met de woorden "Een randgevalletje, want vinden we daar wel new wave?" Het korte antwoord op die vraag: NEE. En toch.

Begin november 1979 zat ik gekluisterd aan de radio en hoorde hoe Video Killed the Radio Star de Nationale Hitparade betrad, halverwege die maand op #16 piekend. In oktober was het liedje in het VK #1 geworden. In diezelfde maanden had ik synthpop gehoord van Orchestral Manoeuvres in the Dark (Electricity, mei), Tubeway Army (Are 'Friends' Electric?, juli) en Gary Numan (Cars, september), al in 1977 al voorgegaan door de synthesizers van Giorgio Moroder (bij Donna Summers I Feel Love) en Jean-Michel Jarre.

Bij OMD en Tubeway Army/Gary Numan was het alternatiever dan bij de namen uit '77 en diezelfde aanpak klonk bij de Buggles. En dus was het new wave, vond ik. Ik weet niet meer of ik de videoclip heb gezien, maar die straalt dezelfde nieuwe aanpak uit.
Album The Age of Plastic doet conservatiever aan. Soms lieflijk als Alan Parson's Project: I Love You (Miss Robot), Elstree en Astroboy. Het semi-instrumentale Island doet aan 10CC denken.
Vaker is het pittiger. Behalve de hitsingle geldt dat voor opener The Plastic Age, Kid Dynamo, Clean, Clean en het fraaie Johnny on the Monorail. Bij de bonussen die in 2000 op cd verschenen staat het pakkende Technopop, met een saxofoon als horen we hier Spandau Ballet. Maar die moesten nog doorbreken.
Bovendien is The Age of Plastic in teksten vooruitziend. Leg bijvoorbeeld de ontwikkelingen van 2024 rond kunstmatige intelligentie eens naast de tekst in het eerste couplet van Video Killed the Radio Star: "They took the credit for your second symphony - Rewritten by machine on new technology".

In 1980 werd de kern van Buggles, Trevor Horn en Geoff Downes, onderdeel van Yes (!) bij het album Drama. Begin 1981 viel die groep uit elkaar en reeds datzelfde jaar verscheen de tweede Buggles, Adventures in Modern Recording genaamd.
Video Killed was in 1981 de eerste videoclip bij MTV, zoals deze minidocu vertelt. Trevor Horn kwam ik vervolgens tegen als producer van Yes' hitalbum 90125, Geoff Downes bij symfosupergroep Asia.

Als naam binnen de new wave is Buggles een over-de-randgeval. Maar wél één die bewees dat popliedjes en new wave zeer wel samengingen, al dan niet met synthesizers. Zie maar wat er in 1980 opdook aan namen zoals het debuut van Duran Duran of Ultravox' Vienna. Of de successen die The Stranglers zouden gaan behalen (Golden Brown!). Daarmee is Buggles wel degelijk relevant voor deze stroming, waarbij de term sowieso een containerbegrip is.

Laat ik nóg een randgeval in new wave aandoen: dat van Marianne Faithfull, een naam die al in 1964 opdook in de hitlijsten. Eveneens in november 1979 bracht zij Broken English uit, synthesizers omarmend.