menu

Buggles - The Age of Plastic (1980)

mijn stem
3,54 (95)
95 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Electronic / Pop
Label: Island

  1. (Living in) the Plastic Age (5:13)
  2. Video Killed the Radio Star (4:13)
  3. Kid Dynamo (3:29)
  4. I Love You (Miss Robot) (4:58)
  5. Clean, Clean (3:53)
  6. Elstree (4:29)
  7. Astroboy (And the Proles on Parade) (4:41)
  8. Johnny on the Monorail (5:28)
  9. Island * (3:33)
  10. Technopop * (3:50)
  11. Johnny on the Monorail [A Very Different Version] * (3:49)
  12. Video Killed the Radio Star [Single Version] * (3:25)
  13. Kid Dynamo [Single Version] * (3:29)
  14. (Living in) the Plastic Age [Single Version] * (3:51)
  15. Clean, Clean [12" Version] * (5:15)
  16. Elstree [Single Version] * (4:06)
  17. Elstree [Special DJ Edit Version] * (3:36)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 36:24 (1:11:18)
zoeken in:
avatar van bone machine
bone machine (crew)
I Love You (miss robot) daarnet gehoord in de mixtape van Shameboy op Stu Bru. Klinkt erg mooi. Zal dit plaatje maar 'ns zoeken

avatar van deric raven
3,0
Nooit geweten dat Trevor Horn die Elton John was van Buggles, dacht altijd dat hij die andere was.

avatar van ChrisX
deric raven schreef:
Nooit geweten dat Trevor Horn die Elton John was van Buggles, dacht altijd dat hij die andere was.


Die andere is dus Geoff Downes die hier na samen met Horn toe zou treden tot Yes voor 1 album, Drama, om daarna met Steve How van Yes, John Wetton (ex-King Crimson) en Carl Palmer (ex-ELP) de band Asia te beginnen. En dat is eigenlijk ook altijd zijn band gebleven.

JanBetonde2e
een HEERLIJKE plaat, echt waar, ik dacht altijd dat dit een one hit wonder bandje was, maar echt elk ander nummer zit op hetzelfde niveau als Video Killed The Radio Star. Typische jaren tachtig pop, en ik vind het geweldig. Bijvoorbeeld een nummer als Elstree

avatar van WeZet
4,5
Eén van de beste platen ooit gemaakt, zonder twijfel. Revolutionair qua instrumenten en sound maar nostalgisch en melancholisch qua teksten. Ook in electronische muziek kan emotie zitten. Bedankt, Trevor en Geoff!

En ik als kid maar denken dat Video Killed The Radio Star door Kermit de Kikker gezongen werd.

avatar van Edwin
4,5
JanBetonde2e schreef:
Bijvoorbeeld een nummer als Elstree


Elstree, remember me
I had a part in a b-movie

Ook een van mijn favorieten. Er is vorig jaar in Japan een SHM-CD in mini-replica LP sleeve uitgebracht met nog eens 6 extra bonustracks, waaronder 2 versies van Elstree. Die release is tot mijn spijt volledig langs mij heen gegaan, anders had ik daar dolgraag de hand opgelegd. Die Japanners maken vaak leuke hebbedingetjes, maar de oplages zijn meestal beperkt. Zo ook bij deze. In no-time gedelete en nu alleen tegen forse prijzen op Ebay nog te krijgen .

Misterfool
Leuk popalbum dat me niet zelden aan APP doet denken. Video killed the radiostar is natuurlijk een leuke popnummer, maar de rest van dit album doet daar nauwelijks voor onder. Af en toe vind ik het zelfs licht symfonisch aanvoelen. Eigenlijk nog helemaal niet zo gek dat de buggles later bij Yes Het album Drama maakten.

avatar van west
3,5
Eigenlijk had ik verwacht dit synthesizer album van Trevor Horn hoger te beoordelen, maar nu ik het na lange tijd weer eens luister, vallen een aantal liedjes mij toch tegen. Ze klinken gedateerd en zijn toch wat minder dan de wel goede nummers op album. Soms klinkt het daarom te eentonig.
Minder vind ik Kid Dynamo, I Love You, Clean Clean & Astrobody. Goed tot geweldig vind ik Johnny on the Monorail, Elstree, Living in the Plastic Age en last but not least de niet stuk te draaien supersingle Video Killed The Radio Star. Al zetten ze dat briljant nummer op alle 80's compilaties, ik ga 'm niet skippen.

avatar van vigil
4,0
Het klinkt vreselijk gedateerd, een beetje goedkoop hier en daar, wat over de top en soms weer wat simpel. Maar aan de andere kant wat is dit album toch vreselijk aanstekelijk. Een unieke combi tussen de symfo toetsenist Geoffrey Downes en ultieme pop "met een randje" producer Trevor Horn.

avatar van ChrisX
Edwin schreef:
(quote)


Elstree, remember me
I had a part in a b-movie

Ook een van mijn favorieten. Er is vorig jaar in Japan een SHM-CD in mini-replica LP sleeve uitgebracht met nog eens 6 extra bonustracks, waaronder 2 versies van Elstree. Die release is tot mijn spijt volledig langs mij heen gegaan, anders had ik daar dolgraag de hand opgelegd. Die Japanners maken vaak leuke hebbedingetjes, maar de oplages zijn meestal beperkt. Zo ook bij deze. In no-time gedelete en nu alleen tegen forse prijzen op Ebay nog te krijgen .


Er is daarna nog een latere, qua verpakking eenvoudigere, versie van die SHM cd uitgebracht. Niet in mini lp hoes maar in normale cd doos. En die heeft ook alle bonustracks zoals gemeld en is ook nog wel te krijgen tegen aardige prijs.

avatar van ChrisX
vigil schreef:
Het klinkt vreselijk gedateerd, een beetje goedkoop hier en daar, wat over de top en soms weer wat simpel. Maar aan de andere kant wat is dit album toch vreselijk aanstekelijk. Een unieke combi tussen de symfo toetsenist Geoffrey Downes en ultieme pop "met een randje" producer Trevor Horn.


Ik zie dit album altijd als de zonnige, variant van Ultravox's Vienna.

Fedde
Er staat 1980 vermeld, maar de plaat is nog helemaal een product van eind jaren '70. De nummers werden geschreven in de periode 1977-79 en de eindmix kwam nog voor kerst 1979 tot stand. Thema is wel heel duidelijk: de moderne tijd. Je kunt dus wel gerust van een conceptplaat spreken. Die moderne tijd zorgt voor spanning. Het normale leven wordt beheerst door robot, beeldscherm, monorail en plastic, heel veel plastic. En omdat plastic synthetisch is, is ook het geluid vooral synth, vervormde, gerobotiseerde zang, strak en schoon. Maar juist door deze aanpak roept het emotie op. De mens in de mangel van de moderne tijd is nog steeds een mens. Gelukkig maar.

Zo modern als deze plaat in 1980 geklonken moet hebben, zo redelijk gedateerd is dat nu. De analoge synthesizergeluiden roepen eerder weemoed op dan een idee van de toekomst. De tijd gaat snel. Zeker begin jaren '80 moest de grote digitaliseringsgolf in de muziekindustrie nog komen. Zo werd opvolger Adventures in Modern Recording van bijna twee jaar later al een veel strakkere en geluidstechnisch meer opzienbarende plaat. Maar toch, het begon hier. Visitekaarte van de talentvolle Trevor Horn, want de meeste ideeën kwamen ongetwijfeld van hem.

Mooiste nummers:
Het weemoedige Elstree, de beste song op het album!
Astroboy (And the Proles on Parade) - hoor ik hier iets van 10 CC ? Ja toch zeker?
Clean, Clean; strakke new wave-rocker.
I Love You (Miss Robot) : geluidstechnisch erg goed.
(Living in) the Plastic Age; heerlijk spannend nummer, beetje bombast mag wel.

Ik sluit mij in mijn waardering aan bij Allmusic, die er vaak naast zit, maar nu even niet: 4,5 sterren!

avatar van edje1969
4,0
Gedateerd? Vind ik wel meevallen. Misschien luister ik teveel naar jaren 80 synthesizers en drummachines. Album nog altijd fris en ja...Elstree is uitgesproken goed. Ook Technopop en Kid Dynamo zet je eerst op verkeerde been voordat de energie van het nummer spat. I Love You klinkt behoorlijk Daft Punk (bedoel ik als compliment). Heerlijk heerlijk album...alleen hoor ik het album nooit als 1 geheel, maar zet ik geregeld los nummer op.

avatar van bikkel2
4,0
Eigenlijk een sterker album dan ik had verwacht.
De Buggles braken eind "79" door met het olijke en eigenlijk ook wat melige Video Kills The Radio Star.
Het singeltje heb ik geloof ik nog ergens.
Het album links laten liggen toen.



The Age Of Plastic is een synthpop light album.
De nadruk op pop, maar zeer geraffineerd gemaakt.
Denk je soms met wat lullige muziek te maken te hebben, wordt je toch verrast met sterke wendingen en slimme melodielijnen.
Prima inventieve baspartijen van Horn, die trouwens best goed zingt, en het spel van Downes op keys/synths is eveneens creatief.
Ijzersterke opener ook, die gelijk tot het sterkste gerekend mag worden.
Een coherent catchy verloop is wat ik verder hoor en de 3 laatste tracks zijn zelfs heel goed.
Tikje gedateerd in de sounds, maar niet in de zin dat het irritant wordt.
Een vooral slim gemaakte plaat voor een groot publiek toch wel.
Groot was de verrassing dan ook dat het 2tal hetzelfde jaar deel uit gingen maken van Progreus Yes.
Op Drama zijn ze te horen en dat is lang geen slechte plaat - al wordt het wel gezien als een mislukkeling.
De samenwerking duurde kort.
Horn en Downes namen nog 1 Bugglesalbum op, daarna gingen ze uiteen.

avatar van heartofsoul
3,0
Zal nog eens opnieuw luisteren, want deze cd had ik al snel afgeserveerd, maar misschien was dat toch te snel geoordeeld. Lees je stukjes altijd graag, bikkel2, en vaak instemmend, vandaar.

avatar van bikkel2
4,0
Dank je wel. Wie weet in de herkansing toch nog bevredigend.
Ben benieuwd.

avatar van Wandelaar
4,0
Samen met bands als New Music vormde dit rond 1980 een klasse apart. Hip, nieuw, creatief en tegelijk met een klank vol heimwee. De kille megafoon-stem was geleend van Flash and the Pan, denk ik. Heel functioneel hier waar het gaat over vervreemding in de robotmaatschappij. We konden er toen nog om lachen, nu inmiddels realiteit aan het worden. Mensen zijn nummers, anoniem en o zo eenzaam in de plastic robotwereld met alleen maar schermpjes. Herkenbaar?

Fantastisch geproduceerd album met prachtig gevonden intro's en outro's.

avatar van bikkel2
4,0
Toch wel een uniek figuur die Trevor Horn.
Bepaald geen popster qua uiterlijk en peformance.
In die zin ging het ook mis met Yes live.
Horn kon de Jon Anderson stukken maar moeilijk brengen.
The Buggles, leuk project met veel inventiviteit.
Lastig denk ik voor de critici toendertijd.
Want was wat dit nu serieus of toch wat over de top en kitscherig?
Ik houd het ergens in het midden.
Geen klassieker, maar idd thematisch en in bepaalde opzichten muzikaal, zeker vooruitstrevend.

avatar van Wandelaar
4,0
bikkel2 schreef:
Geen klassieker, maar idd thematisch en in bepaalde opzichten muzikaal, zeker vooruitstrevend.
Dat ben ik met je eens. Trevor Horn lifte op het juiste moment mee op het succes van de synth-wave; Ultravox, New Music, OMD. Dat hing in de lucht. Maar het was een verschijnsel van korte duur en ook de Buggles waren geen lang leven beschoren.

avatar van Pitchman
4,0
Het woord gedateerd . Wat een onzin zeg! Alle muziek ouder dan tien jaar is gedateerd. Als ik het mooi vind dan is het voor mij gewoon muziek. En wat is gedateerd eigenlijk? Dan mag je ook geen Beatles , Stones , Zeppelin of Beethoven meer draaien. Want ja ..dat klinkt gedateerd. De muziek zit in je harde schijf van je hersens. En in mijn beleving zit er geen tht datum op. Dus laten we het woord gedateerd nooit meer gebruiken. Dank u wel. Oja goede plaat deze van The Buggles!

avatar van Ceasar
5,0
Pitchman schreef:
Het woord gedateerd . Wat een onzin zeg! Alle muziek ouder dan tien jaar is gedateerd. Als ik het mooi vind dan is het voor mij gewoon muziek. En wat is gedateerd eigenlijk? Dan mag je ook geen Beatles , Stones , Zeppelin of Beethoven meer draaien. Want ja ..dat klinkt gedateerd. De muziek zit in je harde schijf van je hersens. En in mijn beleving zit er geen tht datum op. Dus laten we het woord gedateerd nooit meer gebruiken. Dank u wel. Oja goede plaat deze van The Buggles!


En wat dat "gedateerd" klinken betreft: heel veel bands doen vandaag de dag hun uiterste best om die klanken van weleer te reproduceren. Fabrikanten van synthesizers zijn na jaren enkel digitale synths gemaakt te hebben weer volop bezig met het produceren van oud-klinkende analoge synthesizers...
Dus: wat nou, gedateerd??

avatar van LucM
4,0
De term 'gedateerd' gebruik ik enkel als de tijdsgebondenheid storend is of nefast voor de kwaliteit. Zoals de oubollige schlagers/smartlappen of het gebruik van steriele synths en syndrums in vele AOR in de jaren '80. The Age of Plastic is weliswaar tijdsgebonden maar daarom niet gedateerd in die zin dat het nog steeds fris klinkt.

avatar van B.Robertson
4,0
B.Robertson (crew)
Blijft een erg leuke plaat dit. Heb me bij Dodax laten verleiden tot een high definition remastering 96KHz / 24-bit (limited edition) uitgave uit 2015 op CD en het geluid is om door een ringetje te halen! Staan 11 tracks op, waarvan dat rustpuntje Island nog altijd tot mijn favorieten behoort. Over de gehele linie een sterk album zonder inzakmomenten.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:24 uur

geplaatst: vandaag om 16:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.