Flash and the Pan - Flash and the Pan (1978)

Hey, St. Peter is het enige nummer dat ik ken. Geweldige plaat!

Zeer behoorlijke plaat. Hey St. Peter was de hitsingle (geweldig nummer), maar Lady Killer en And the band played...." zijjn van hetzelfde niveau. Ik heb het album op vinyl in een totaal andere hoes (staat een dame met een kraai op).

Is dit uit ''79'' ? Hey St. Peter met als B-kantje Walking In The Rain verscheen als single al in 1977.

Zie hier wat Rinus hierboven bedoelt – zo ken ik deze hoes eveneens. Leuke plaat dit, al dreigt af en toe de verveling toe te slaan vanwege die "processed" praatzang van George Young, maar met name de kleurrijke toetsen en de erg leuke melodieën houden me toch bij de les. Naast de single (met die geweldige pianosolo) is The African shuffle mijn favoriet vanwege dat briljante intro-loopje. Walking in the rain kwam twee jaar later op Grace Jones' Nightclubbing terecht, en ik meen me te herinneren dat ik ook ooit ergens een cover van Man in the middle heb gehoord, maar daar kan ik niets meer over terugvinden. (Wellicht wel bekend bij iedereen hier, maar de twee leiders van deze band –Harry Vanda en George Young– waren ook de drijvende krachten achter de Australische Easybeats, makers van de ultieme popsingle Friday on my mind.)
 

Lady killer is overigens in 1984 heel verdienstelijk door Herman Brood gecoverd. Lekker nummer!!

Dit album had ik indertijd op cassette en raakte bij mij naderhand in de vergetelheid. Ook omdat er op Spotify nauwelijks iets van F&theP te vinden is.
Enfin na ca. 35 jaar hoor ik dit album terug en ben ik toch wel aangenaam verrast. Wat een mooie arrangementen en melodieën; Een onderschatte band, die meer in huis had, dan wat wereldhits.

Helemaal mee eens. Ik was deze band bijna vergeten totdat ik deze plaat tegenkwam en helemaal beluisterde. Het openingsnummer kende ik natuurlijk al, maar ook het wat duistere 'Down among the dead man' kan me bekoren. Prima, gevarieerde muziek met die typerende zang. Zwaar onderschat.

De hoes met de vrouw met die raaf is kennelijk de Europese editie, bovenstaande afbeelding is de originele versie uit Australië. Zelf heb ik een derde variant, de Amerikaanse LP met die frisbees op het strand en de paddenstoelwolk op de achtergrond. Die symboliseert de vernietiging van California, zoals bezongen in het gelijknamige nummer op de LP. Deze hoesafbeelding keerde later ook terug op de meeste CD-uitgaven (ik heb zelf de Repertoire-versie). Ik vind die Amerikaanse hoes ook het meest bij de muziek passen: het klinkt als upbeat fun, maar de teksten zijn ronduit vaag en weird.

Een bijzondere plaat van een bijzonder bandje met een bijzondere ontstaansgeschiedenis. Harry van den Berg (later Harry Vanda) werd geboren en groeide op in Den Haag voordat zijn gezin in de ijskoude winter van 1962/1963 - waarin ik geboren werd, maar dit terzijde - naar Australië emigreerde. Daar ontmoette hij een andere immigrant, de uit Schotland afkomstige George Young, de oudere broer van Angus en Malcolm Young van AC/DC. Die band zouden ze later ook produceren, nadat ze eerst met de Easybeats een van de eerste Australische wereldhits hadden gescoord met Friday on my mind (1966). Tussentijds hielpen ze ook de Australische zanger John Paul Young (geen familie) aan een paar wereldhits, zoals Standing in the rain en de evergreen Love is in the air.

Deze eersteling van hun studioproject Flash & the Pan verscheen eind '78, nadat Hey St. Peter al in 1976 was verschenen en in de zomer van 1977 een top-tien hit werd in Nederland en België. Veel van hun singles scoorden wel in Australië, maar in de VS zou 'Peter' hun enige bescheiden hit blijven (#76), en dat gebeurde pas in 1979.

Ik vind dit een verrassend veelzijdige plaat, met geweldige arrangementen. Die pianopartij in Hey St. Peter bijvoorbeeld, maar ook de vaak gesamplede ritmetrack van The African Shuffle. Of de kale synthesizerbegeleiding van het ietwat weirde Walking in the rain, dat later door Grace Jones werd gecoverd op haar succesalbum Nightclubbing. Volgens mij een nummer dat ook Lou Reed op het lijf geschreven zou zijn.

Kenmerkend voor Flash & the Pan is de metalige praatzang van George Young, die door een vocoder of een telefoon gehaald lijkt te zijn. Enerzijds vind ik dat het een beetje afbreuk doet aan het songmateriaal, maar anderszijds vind ik het wat toevoegen aan de soms macabere sfeer van de teksten op dit album.

In 1977 werd dit bestempeld als new wave en als piepjonge luisteraar van Hilversum 3 nam ik dat voetstoots aan. Maar new wave was eigenlijk het lichtere zusje van punk: korte liedjes met alternatieve inslag van jonge muzikanten. Zoals hierboven valt te lezen, is van dat laatste bepaald geen sprake.

En toch! Hey, St. Peter haalde in de warme zomer van 1977 niet alleen #7 in de Nationale Hitparade (augustus), het was ook het nummer dat in mijn persoonlijke top 15, wekelijks in een oude agenda van mijn vader genoteerd, Ma Baker van Boney M van de eerste plaats verdreef en daar vier weken bleef staan.
Flash and the Pan was lang een ééndagsvlieg, zeker voor een jonge tiener met slechts een radio-cassettespeler om muziek mee af te spelen. Van elpees had ik nog weinig benul en bovendien verscheen de bijbehorende titelloze langspeler hier pas twee jaar later, waarmee het momentum voorbij was voor een notering in de albumlijst. Het wekt de indruk dat de heren werden overvallen door dit succes.
Ik wist evenmin dat dit dezelfde mensen waren als de producers achter AC/DC en nóg een prille favoriet van me, John Paul Young. Pas zes jaar later volgde hun tweede hit, Waiting for a Train en toen was mijn smaak veranderd.

De voorbije dagen beluisterde ik het album op mijn reis door de albums achter mijn afspeellijst met punk en new wave. Mijn vorige station was overigens ook al een vreemde eend in die bijt, namelijk het debuut van The Rubinoos.
In tegenstelling tot die plaat maakten de "oude mannen" van Flash and the Pan muziek die wél passend is bij new wave. Sterker nog, met z'n nadruk op de nieuwste synthesizers van 1977 klinkt muziek die klinkt als een voorloper van bijvoorbeeld Tubeway Army/Gary Numan, The Human League, A Flock of Seagulls en Duran Duran. Is dit een trendsetter geweest? De eerste echte synthplaat in de new wave? In die termen las ik nooit over hen, wellicht dat anderen dit kunnen duiden?

De praatzang - is dat Harry Vanda of George Young? - maakt een sfeer die koeltjes is. Die wordt gecombineerd met enkele ijzersterke gezongen refreinen en pakkende, melodierijke toetsenpartijen met hun kristalheldere geluid. Het resultaat is een album dat op z'n sterkst is zolang het uptempo is.
Dat betekent dat ik de eerste vier nummers heerlijk vind, en vervolgens Lady Killer dat kant 2 opent. Iets verderop wordt ik gepakt door juweeltje Down Among the Dead Men dat warempel weg heeft van MacArthur Park, vooral in de schitterende versie van Donna Summer.

Deze moet ik maar eens op vinyl zien te scoren. En nu door naar de volgende plaat: single This Perfect Day van het eveneens Australische The Saints, te vinden op Eternally Yours.