Hear 'N Aid - Hear 'N Aid (1986)

Aardige verzameling. En nog wel voor het goede doel.

In navolging van Bob Geldof, Hear 'N Aid. Toch wel leuk om die bende bij elkaar te zien en de solo in het nummer duurt lekker lang.

http://nl.youtube.com/watch?v=MAbZQymAEqE

Paul Shortino, Geoff Tate, Yngwie Malmsteen, Rob Halford.... en nog een tig aantal andere grootheden uit het Metal wereldje. Bijelkaar gebracht door Ronnie James Dio.

Leuke verzamelaar in ieder geval beter dan USA for Africa.

Ofschoon het destijds een goed doel was en het weinig memorabel nummer beter is dan dat onding van USA for Africa, toch één kanttekening: bijna drie minuten gitaarsolo's na elkaar is teveel van het goede. Dan vind ik de singleversie beter. Toch een mooie actie van de heren muzikanten, de andere nummers al dan niet in (bestaande) (live-)versies zijn aardig, maar ook niet meer dan dat.

De singleversie bevat een hele vervelende overgang tussen de twee overgebleven delen.
De solo maakt juist het redelijke standaard nummer geweldig. Net als de vocalisten kwamen gitaristen, die in de jaren 80 wat in de melk te brokkelen hadden, bijna allemaal opdraven om hun kunstje te vertonen. De af en toe van schema veranderende slaggitaren geven de solo iets dramatisch. Vooral George Lynch steelt de show met zijn fantastische vingervlugge werk. Hij is ook vaak aan het woord in de solo, trouwens.

Verontschuldigingen vooraf voor de jongere luisteraars, maar ik vergelijk die volledige versie met een gangbang, elke gitarist levert zijn "kwakje" af en volgende aub. Het nummer is een standaardnummer maar dat vind ik nog zeer vergeeflijk, het moet geld opbrengen voor het goede doel en dan past geen ingewikkeld nummer, maar die lange versie is voor mij een marteling voor het oor. Elkeen luistert naar muziek met haar / zijn beleving zeker? Ik heb ook het één en het ander gezien op wiki, maar of dat allemaal waar is. Ik ga nog eens mijn oude Aardschokken uit de kast halen. Ik herinner me nog dat vele van de live-nummers verre van exclusief zijn voor deze plaat, kwestie van auteursrechten zeker?

Haha, deze geweldige, doch walgelijk smerige vergelijking heeft mij mijn luisterplezier gedeeltelijk ontnomen.

2 maal

1st solo: Craig Goldie/Eddie Ojeda
2nd solo: Vivian Campbell/Brad Gillis
3rd solo: Neal Schon/George Lynch
4th solo: Yngwie Malmsteen/Vivian Campbell
5th solo: George Lynch/Carlos Cavazo
6th solo: Brad Gillis/Craig Goldie/Donald "Buck Dharma" Roeser



Dat kan je niet menen.. die solo's zijn fenomenaal.. tillen het hele nummer naar een hoger plan. Vind het nummer zelf (op het iets te simpele refrein na) ook zeer goed, dat akkoordenschema waar Jimmy Bain en Vivian Campbell mee op de proppen komen.. echt heel pakkend. Mooi intro ook.

De rest van het album is niet heel bijzonder, jammer dat ze geen echt moeilijk verkrijgbare tracks erop hebben gezet.

Die solo's zijn niet helemaal compleet zo.

Ik dacht dat het zo was:

Goldy/Ojeda/Goldy/Ojeda
Campbell/Gillis/Campbell
Schon/Lynch/Schon
Malmsteen/Campbell/Malmsteen
Lynch/Cavazo/Lynch
Gillis/Goldy
Roeser
Smith/Murray
Roeser

Maar je punt is duidelijk: George Lynch is niet veel vaker aan de snaar dan de anderen. Wel smaakmaker imo.

GENIAAL!!!!!!

Had 't nog nooit gezien. Grappig dat bandlid Vivian Campbell, later spelend in Def Leppard, nog een centrale rol speelt in dit gebeuren, aangezien uncle Ronnie jaren later zijn bloed wel kon drinken.


YouTube - Ronnie James Dio Slams Vivian Campbell as he signs autograph

'And now you're playin' for WHO? Def fuckin Who?'

Ik kan even niet horen wat er gezegd wordt in het filmpje. Maar de carrière van Campbell is artistiek gezien wel een beetje in het slop geraakt. Ik kan mij voorstellen dat hij met Def Leppard wel wat centjes heeft kunnen verdienen, maar zo vlammen als hij bij Dio of in het nummer Stars deed, dat is er bij Leppard nooit bijgeweest.
Ik vind hem maar een marginale rol hebben bij Def Leppard.

weet je dit zeker? ik herken Smith en Murray helemaal niet terwijl ze toch een hele eigen stijl hebben

in dit filmpje spelen ze aan het einde hun (twin)solo, maar volgens werd dit niet gebruikt omdat het er niet echt tussen paste

Het duurt niet lang, maar ik pik ze er zo tussenuit. Het is precies dezelfde sound als de Powerslave sound.

ben toch wel benieuwd waar precies dan.. want ik lees zojuist dat hun gitaarpartijen alleen als achtergrond werden gebruikt in het laatste refrein, dus na de solo's...

In het boven vermeldde filmpje rond 4.58 mins. Als de heren ook in beeld zijn kun je ze ook vrij duidelijk horen. Het is, zoals gezegd, heel kort. En het kan zijn dat er wat gesneuveld is op de kniptafel. Daar heb ik geen weet van.
Maar ik hoor daar precies hetzelfde geluid als het Powerslave geluid.

Bij dat filmpje loopt beeld en geluid niet synchroon maar dat had je vast al door. Bij 4.58 zie je Murray/Smith dus al wel spelen maar hoor je ze nog niet. Pas die harmonie op het einde is van hun en die is gebruikt als achtergrond voor het (laatste) refrein. Er is dus geen echte Maiden solo gebruikt in het nummer. Die gierende solo op het laatst door het refrein heen is weer van Roeser, dus dan klopt jouw schema wel. Jouw schema loopt tot het einde van het nummer door en die van mij stopt bij het refrein, das het verschil.

Verder doet die gitaarpartij eerder aan het Somewhere In Time geluid denken, Powerslave was toen al 2 jaar oud he (1984).

Je brengt me wel aan het twijfelen. Dat filmpje hoor ik nu met geluid. Vanmiddag had ik geen geluid. Die harmony had ik overigens graag in de solo teruggehoord. Maar ja, ik kan Dio er niet meer op aanspreken. Geweldig materiaal overigens die docu. Nooit eerder gezien.
Die Roeser klinkt anders net als Adrian Smith in het origineel. Vandaar dat ik dat altijd heb gedacht.

Vooral de humor van de Spinal Tap knakkers is om te gieren.

Die zetten Yngwie >J< Malmsteen weer even mooi te kakken ja.

Ik heb deze ook ,konden we destijds toch iets doen voor de honger in afrika, ik weet nog dat de geluidskwaliteit niet echt super was..
toch een leuk nummer dat " stars"

Ik heb daarstraks de lp gekocht en zonet eens op de binnenhoes gekeken. Daar staat te lezen wie welke solo speelt. Geen Smtih of Murray.

I know. Het was al opgehelderd. De twin die op het einde onder het refrein (vrij zacht in de mix) te horen is, is van hen. Het was oorspronkelijk bedoeld voor de solo, maar heeft het niet gered. Het filmpje waar hierboven naar verwezen werd, laat dat goed zien en horen.

Initiatief van hardrockers om geld in te zamelen voor Afrika, in navolging van het bekende Live Aid wat door Bob Geldof werd georganiseerd.
Het nummer Stars, wat de kar moest trekken voor deze plaat, werd opgenomen op 20 en 21 mei 1985 en werd zowaar nog een hitje ook in Nederland, al was dat pas een jaar later, in mei 1986.
Ik vind het nog steeds een heerlijk meebrulbaar nummer, wat eenmaal weer gehoord, steeds weer in je kop blijft hangen.
Heb er ook het 7"-singeltje nog van.
Wie er allemaal gitaar speelt, wordt hierboven door diverse gebruikers uitgebreid beschreven.
Ook op de hoes van de LP staan alle namen, van iedereen die meedoet.

Voor de rest is deze LP gevuld met live-nummers van bekende groepen, waarbij ik die van Rush, The Scorpions en Y & T het beste vind.
Ook een studionummer van Jimi Hendrix, als vreemde eend in de bijt.

An All-Star Album For Famine Relief derhalve en een leuk inititatief.

Prima single op een verder vrij genietbaar album. Stars wordt door die solo's juist naar een hoger plan getild vind ik. Die docu heb ik nog ergens op dvd liggen. Ga 'm weer eens bekijken binnenkort. Mooi om al die toppers van toen met z'n allen bezig te zien. Ik heb volgens mij ook nog een docu over het Rock Aid Armenia project. Daar doet een all-star cast een versie van Smoke on the water. Ook erg leuk om te zien.

Stars opent sterk, lekker lange solo ook. Daarna is het doorbijten met Accept met een nummer van hun EP Kaizoku-Ban. Ik vind het niet één van hun betere nummers. On the Road van Motörhead staat op een maxi-single en werd later Built for Speed op Orgasmatron. (Dan wordt er een fatsoendelijk refrein gezongen, ipv. dat Lemmy nu "On the Road" roept). Heel wat beter te verteren dan Accept. Daarna wordt het nog mooier met Distant Early Warning van Rush. Komt dit niet van een video? Hierna mijn favoriete nummer: KISS - Heaven's on Fire. Deze uitvoering is voorzien van een waanzinnig gaaf intro van Paul Stanley. Het nummer wordt ook nog eens enigszins gerekt. Daarna allemaal leuke tracks van Jimi Hendrix - Can You See Me, Dio - Hungry for Heaven, Scorpions - The Zoo (van World Wide Live). Y & T - Go for the Throat is studio. Staat dit nog ergens anders op? Na Stars vind ik dus KISS, Motörhead en Rush de beste bijdragen hebben.

"Stars" is een behoorlijk tof nummer. Al die verschillende stijlen van de gitaristen en vocalisten worden prima verweven op dit mooi uitgesponnen nummer met die lekkere catchy melodielijn.
De overige nummers zijn ook prima.

Ik vroeg me bij een Dio-album af of dit ooit op CD verschenen was. Discogs heeft het antwoord: alleen als Japanse editie, in 1994. Zal dus wel zo'n heerlijk onvindbaar CD'tje zijn waar je veel te veel voor betaalt.

Hoeft voor mij niet per se, want ik vind de live-nummers aardig, maar op zich niet veel toevoegen aan de originelen, al lees ik hierboven dat sommigen er anders over denken. Ik houd het voor mijn Dio-collectie wel bij het 7 inch-singletje van Stars, want die versie doet me veel meer dan de 12 inch versie. Hoewel ik een liefhebber ben van gitaarsolo's, krijg ik bij de lange versie hetzelfde gevoel als Sir Spamalot hierboven beschrijft. De single stelt het eigenlijke nummer wat meer centraal, en zo hoort het.

Verder een lofwaardig initiatief van de hardrocktoppers van midden jaren tachtig. Mooi ook dat Dio aan het begin zingt 'Who cares for the children? I do', maar of de kinderen in Afrika een boodschap hebben aan de mededeling 'We're stars' waag ik te betwijfelen. Maar goed, als de financiele opbrengst ook maar iets heeft uitgericht ten goede van die kinderen, vind ik het al heel mooi.

Fijn ook dat ze de erven Hendrix zelfs nog hebben kunnen bewegen tot een bijdrage...

Bij mijn weten niet. En dat maakt deze LP/CD voor mij toch tot een bijzonder hebbedingetje, waar ik nog eens achteraan wil. Al zie ik op Discogs dat de studie-versie wel is toegevoegd aan een veel latere uitgave van de CD In Rock We Trust.

Wendy Dio had het de laatste jaren wel es in interviews over een propere release alsnog van dit album. Waarschijnlijk met bonus nummers. Ook zou het project zelf een tweede leven krijgen.

Het nummer verscheen voor het eerst als live-versie op Open Fire uit 1985. De studioversie kwam voor het eerst op deze LP. Volgens mij was het de bedoeling dat ie ook op Down For The Count kwam. Maar dat is niet gebeurd.

Leuk hoe het algoritme van Youtube mij deze voorschotelt en sorry Edwynn dat ik je 9 jaar later nog quote maar: wat een solo('s)! Ik mis eigenlijk alleen Jake E. Lee zo op het eerste gezicht (er missen er vast nog meer). Wel de lange uitvoering luisteren uiteraard.

De rest van het album stelt weinig voor.