Hear 'N Aid - Hear 'N Aid (1986)

"Ze zingen allemaal hetzelfde!" vond een vriendin van mij, maar ik was apetrots op dit initiatief. Hear 'n Aid, een woordspeling op het Engelse woord voor gehoorapparaat, legde Hans van den Heuvel uit in Oor. Een initiatief van de hardrock- en metalwereld die in zowel de Britse en Amerikaanse versies van Live Aid volkomen waren genegeerd. Ik was geen singlekoper, maar deze kocht ik in het platenwinkeltje in het dorp.

Het was een initiatief van Ronnie James Dio, die samen met groepsmaatjes Jimmy Bain en Vivian Campbell de single Stars schreef, waarop hij na maandenlange voorbereidingen in mei 1985 een keur aan zangers en sologitaristen (geen vrouwen, dit was 1985) verzamelde om kleur te geven aan de basistrack die door Dio (de groep) was ingespeeld.
Op de B-zijde speelt Dio's toetsenist Claude Schnell het thema op elektrische piano, terwijl een audiodocumentaire over de bijeenkomst klinkt. Na allerlei logistieke en andere voorbereidingen uiteindelijk in het voorjaar van 1986 verschenen, in Nederland in mei #12.

Dat nummer ontbreekt op de elpee, die aftrapt met de 12"-versie van Stars. Eindeloze solo's, ik kon en kan er volop van genieten. Daarbij snap ik wel dat voor een ongeoefend oor het merendeel van de zangers hetzelfde klinkt...
Enkele artiesten die ontbraken bij de opnamen in Californië (bijvoorbeeld vanwege tourverplichtingen) leverden alsnog hun bijdrage via een nummer op het vinyl: Accept, Motörhead, Rush, Kiss, de allang overleden en begraven Jimi Hendrix en Scorpions. Van de artiesten die er wél bij waren leverden Dio (uiteraard) en Y&T nog een nummer.
De opnamen van Stars vonden plaats onder leiding van meneer Dio, hetgeen ter promotie te zien was in een 'Behind the scenes documentary', tegenwoordig makkelijk te vinden op YouTube.
Hear 'n Aid was ook één van de laatste wapenfeiten van gitarist Vivian Campbell met Dio; korte tijd later zou hij de groep verlaten.

Pas enkele jaren geleden kwam ik er dankzij serie Better Call Saul achter dat bij dit project ook een nepzanger aanwezig was, namelijk de frontman van Spinal Tap David St. Hubbins, oftewel acteur Michael McKean. In de serie speelde hij Chuck McGill. En zo kom je via wellicht de beste serie ooit terug bij dit sympathieke project. Meer over de metalparodie van Spinal Tap vind je hierboven bij de berichten van Mssr Renard en Zagato.

Nog altijd een leuk hebbedingetje voor de liefhebber van de zware genres, mede omdat het een aardige dwarsdoorsnede van het toenmalige wereldje bevat. Alleen de groepsfoto al is iconisch.