Dole - The Speed of Hope (1986)

Deze bands hoor ik er allemaal echt niet in hoor. Opposition misschien een beetje, maar The Sound niet en The Names al zeker niet.

En geproduceerd door Adrian Borland of niet, ik vind 't toch maar vrij slappe, inspiratieloze kost dit.

De 2 openingsnummers, A Day en Third Man kunnen er nog mee door, maar
de rest... --> 2,5*

Ik heb dit album ook met twee verschillende hoezen. Bijzonder matig album, ik begrijp nog steeds niet dat Borland zich hier voor heeft laten lenen. Misschien voor de pegels, maar ook hij heeft dit niet boven de middenmaat uitgekregen. Het is allemaal te bedacht en vooral de baspartijen werken enorm op mijn irritatie sensor, 30.000 keer hetzelfde riedeltje bij elk nummer. Zang is ook matig met die zeurende patronen, doet mij soms wat denken aan The Essence, maar The Sound en The Opposition hoor ik hier absoluut niet in. De deluxe cd heb ik hier ook staan, die moet ik ook maar eens verpatsen als die zoveel geld oplevert.

Dit album had ik wat ondergewaardeerd door de typische 'Big Music' productie (jawel die holle drums die over alles heen mokeren en die echo op de zang), ook al zat Arian Borland achter de knoppen.
De band zelf twijfelt ook te zeer tussen dromerige new wave en toegevingen aan een breder publiek (zo'n 'Come On' in A Day).
Voor mij begint het album met de tegenvallende single Slumberland (klinkend als The Stranglers in Always The Sun). Ook de nieuwe versie van The Dream valt tegen, de melancholieke wave van de debut-EP ingeruild voor opzwepende wavepop dat het origineel niet weet te evenaren.
Vanaf dan wordt het album beter met pakkende, sfeervolle nummers en hoogtepunten Maybe Tomorrow, Satellite, Rumroad (de tweede single van het album) en I Say. A Day vind ik minder en Third Man heeft naast een mooi refrein te veel last van de Grote Productie van midden jaren '80.