D'Angelo - Brown Sugar (1995)

Geen favoriete tracks hier, een winner van begin tot einde. 10 songs die met veel liefde in elkaar geknutseld zijn, dat hoor je gewoon. Niet teveel poespas, gewoon pure soul.

Ongelooflijk wat een album toch. Vooral heerlijk in de late uurtjes inderdaad. En wat al eerder is gezegd het is niet echt van dat standaard geslijm, dus bij het beluisteren van dit album heb ik zeker niet zoiets van 'wat klinkt dit weer eens afgezaagd'. Wat ik bij behoorlijk wat soul/r&b artiesten eigenlijk wel heb. De teksten gaan eigenlijk allemaal over liefde maar D'Angelo brengt ze met ontzettend veel soul en originaliteit. Het hele album heeft echt een lekker sfeertje en het is zeker niet zo dat de nummers echt op elkaar lijken en dat is de kracht. Misschien in het begin wel een beetje zo maar na een paar keer draaien niet meer (althans bij mij).
En ik vind het ook even leuk om mijn top 10 van het album hier even neer te gooien .

01 Smooth
02 Lady
03 Brown Sugar
04 When We Get By
05 Jonz In My Bonz
06 Me And Those Dreamy Eyes Of Mine
07 Shit Damn Motherfucker
08 Cruisin'
09 Alright
10 Higher

Oh ja en 5 ster!

Music was made for love,
Cruisin' is made for love,
I love it when we're cruisin together

...


Ik mis me meisje ....

Naar het volle pond! Geen enkele mindere track. Geen enkel minder moment. Een en al prachtige soul! Weergaloos. Ik ga even mijn top10 heroverwegen...

Wat een heerlijk album. Ik heb toch wel een grote favoriet: Cruisin', een heerlijke beat en goede teksten. Normaal ben ik niet zo'n r&b luisteraar, maar D'Angelo is daar de grote uitzondering op. Dit is niet te vergelijken met alle top50 cheap-ass r&b van dit moment.

soul...

Is de user wel serieus te nemen, met Alain Clark in zijn top 10? Of niet Reijersen.

Ik moet binnenkort ook maar eens aan dit album beginnen, sowieso een kleine schande dat ik dat nog niet gedaan heb.

Je kunt dit album best als R&B beschouwen als je niet weet dat het genre 'neo-soul' ook bestaat. Een mix van soul en R&B dus... en daar kan je dit zeker aan koppelen.

haha:P het is lang geleden dat ik mn top 10 heb aangepast:P maar ik zal um snel even aanpassen.

Je kunt hem ook methal noemen als je niet weet dat er nog andere genres bestaan..


Zonder gein; tis inderdaad wel een begrijpelijk foutje.

En Rob: Zeker schande dat je deze plaat nog niet kent!

Bedankt voor het begrip van mijn beginners-foutje(A). Al vind ik wel dat je de letterlijke vertaling van R&B best wel breed kan nemen. In principe is Soul een mix van r&b en nog meer andere stijlen.

Ja, tloopt allemaal niet zo nauw, tis alleen dat R&B vaak nare associaties oproept en dat is zonde bij zo'n parel van een plaat als dit. En eigenlijk is het helemaal geen fout want neo-soul valt officieel weer onder R&B. Persoonlijk vind ik het wel een groot verschil, want hét verschil tussen de twee dingen is de soul zelf; hier zit soul in, en in R&B platen niet.
Maar tis allemaal nuance-gelul. Laten we alle goede R&B gewoon Soul noemen .
Vind het iig leuk dat je dit waardeert. Overigens ben ik een keer bij een Alain Clark optreden belandt en dat was zeer goed te pruimen, dus ook dat is zo erg nog niet .

Voor mij is ook dit - net zozeer als de meeste R&B van nu - veel te zoet en gladjes.

@Niek: ik ben het 100 % met je eens dat R&B vaak nare associaties oproept, die te gladde strak geproduceerde pop-plaatjes van Timbaland bijv.

Heb je nog een goede Soul tip voor mij, als leek?

Wat doet het er toe. Ik label muziek nooit. Ik vind het mooi of ik vind het niet mooi, zo simpel is het.

Sebbers, muziek uit de jaren '90 van: D'Angelo, Maxwell, Finley Quaye, Rahsaan Patterson, Angie Stone, Blackstreet, Erykah Badu, Babyface, Adriana Evans, India.Arie, Jill Scott, Joe en R. Kelly kan ik aanraden.

Geweldig hoe deze man met zijn stem de hoogte in kan gaan, alleen dat al maakt dit tot een plezier om te beluisteren. Brown Sugar heb ik nu een paar keer aangehoord en ik vind het wederom een sterk album van D'Angelo. Naast het feit dat zijn stem verslavend werkt en mij ook echt weet te raken, helpen ook de producties een handje mee. Toch denk ik dat ik Voodoo nog net wat liever hoor, misschien wel omdat Brown Sugar net wat minder hip is.

D'Angelo is een van de weinige die zelfs van het woord Motherfucker iets moois kan maken.

Damn, wat een album! Misschien wel beter dan Voodoo, ik begin voorlopig met 4 sterren

Dit is niet echt mijn stijl muziek maar toch 2 echt prachtige nummers Lady zit een erg fijne bass line in en Brown Sugar

Misschien? Voodoo is een bagger album.

Hush... ga jij eens snel je mond spoelen

Brown Sugar blijft goed.
Jammer dat zijn hoogtepunten al jaren lang geleden zijn..

Neosoul een term die staat voor de vernieuwing van half de jaren 90 in de Soul. Klassieke "old-skool" soul vermengt met R&B. Marvin Gaye meets Prince met een 2Pac attitude zo kun je het geloof ik wel omschrijven dit debuut van D'Angelo.
Soul met een drijvende Funk vibe die de Neosoul definitief op de muzikale kaart zette.

Naar aanleiding van de nieuwe release deze ook maar eens opgezocht. Dit is gewoon meesterlijk! En dat zeg ik als liefhebber van rock, metal, klassiek en progrock Soul valt buiten mijn gewone luister-routine, dat mag duidelijk zijn. Mijn smaak is ontzettend breed, maar meestal val ik terug op de voor mij bekende stromingen. Nu maar eens van het bekende paadje afgeweken, en gelukkig maar.

Fantastische plaat, van start tot finish. Ik reken Prince overigens tot mijn 50 favoriete artiesten, dus zo heel vreemd is mijn waardering voor D'Angelo nu ook weer niet.

De eerste keren had ik wat moeite met dit album omdat het soms wel heel dicht tegen "R.Kelly-achtigen" aanschuurde. Inmiddels merk ik dat de stem van D'Angelo echt wat verder gaat dan die gladde jongens van de R&B.
De omschrijving van thelion is wel erg mooi.

Ik blijf het wel een iets te zoet album vinden, maar het songmateriaal en de sterke stem zorgen voor een goede score. Brown Sugar en Cruisin' zijn duidelijk favoriet.

Vanwege the 20th Anniversary is dit album net weer uitgebracht op 2LP. Er zijn 2 versies: één uit the USA op wit vinyl, serie Respect the Classics. Hiervan schijnt het geluid niet zo goed te zijn. En de Europese op 180 gram vinyl, serie Back to Black. Deze draait hier nu en klinkt echt prima. Wat een werkelijk fantastische bassen!

Alleen het artwork.... je krijgt 1 hoes met daarin de 2 LP's in goedkope open witte binnenhoezen, zonder verdere inlay. Maar goed: ik zou er als je vinylliefhebber bent, zeker voor gaan. Na 1x draaien op dit zware geremasterde vinyl verhoog ik mijn score met een halfje naar 5,0*. Net dat duwtje dat het nodig had. En hé: de overall score van Brown Sugar gaat hierdoor naar 4,0*.

Het enige wat ze vaak doen is volume boosten west

Ik ben toch niet gek, zou ik bijna zeggen FRIPI. De vermelde Mastering Engineer Herb Powers Jr, heeft ondanks dat hij zijn naam niet mee heeft, uitstekend werk verricht.

Ik weet wie hij is maar heeft hij hem nu weer gemastered? Of is het album via andere uitgever gereleased.

Niet eens met west. The back to black release vind ik juist niet zo goed klinken (maar dat geldt eigenlijk voor alle back to black releases ). De respect the classics release klinkt veel warmer en het geluid komt dichter bij het geluid van de cd uit 1995. Het witte vinyl is natuurlijk een beetje onzin, al begrijp ik wel dat mensen dat aantrekkelijk kunnen vinden.

Wat betreft de plaat: Mooi debuut van D'Angelo, de plaat laat goed horen wat een groot talent de man bezit. Hoewel de plaat alweer 20 (!) Jaar oud is, klink het geheel nergens gedateerd. Veel nummers zoals Brown Sugar, Alright, en vooral Cruisin' zijn echt geweldig. Cruisin' vind ik misschien nog beter dan het orgineel, tjonge wat een sound zet D'Angelo daar neer! Toch zijn er ook (iets) zwakkere broeders op de plaat te horen. SDM klinkt goed, maar ook wat kaal en had best een minuut korter gemogen. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Lady.

Brown Sugar is vooral in de late uurtjes zeer genietbaar en is een prachtige staalkaart van soul, hiphop, en wat jazz. Een meesterwerk als Voodoo is de plaat voor mij niet. Brown Sugar laat vooral het grote talent van D'Angelo zien en zijn liefde voor zware beats en bassen horen. Ook experimenteerde hij bij Brown sugar al met vintage opname technieken, iets wat hij voor Voodoo verder doortrok en op Black Messiah perfectioneerde.

Luister eens naar zijn drie albums achter elkaar, en hoor hoe hij zich muzikaal heeft ontwikkeld en haast zijn eigen muzikale universum heeft gecreëerd. D'Angelo een volstrekt uniek talent.