Emerson, Lake & Palmer - Works, Vol. 1 (1977)

Moeilijke plaat om te beoordelen: ambitieus maar ook breedsprakig, chaotisch maar ook gevarieerd, melodieus maar ook ongestructureerd, intelligent maar ook banaal... het doet me eigenlijk vaak aan Umma gumma denken. Kant 1 is om te beginnen een vrij behoorlijk pianoconcert waar je je niet echt aan buil aan kan vallen dankzij Emersons mooie pianopartijen. De plaatkant van Greg Lake (en van Pete Sinfield en zijn propvolle teksten) wisselt zoete ballades af met de cynische dronkemanswijsheid van Hallowed be thy name. Carl Palmer toont in ieder geval meer ambitie dan Nick Mason, en dankzij zijn lekkere drumwerk en de grote variatie in composities en muziekstijlen ben ik door zíjn plaatkant eigenlijk het meest verrast. Toch bevalt de groepskant me het beste, met Fanfare for the common man dat ondanks z'n enorme lengte toch steeds boeiend blijft en Pirates dat profiteert van een mooi gedetailleerde tekst van Pete Sinfield en sterke (zij het soms iets te nadrukkelijke) zang van Lake. Het is, kortom, een zootje, maar een sympathiek zootje; ik zou het voor geen der vijf voorafgaande platen willen inruilen, maar ik kan het ook niet echt slecht vinden. (Beluisterd via de remaster uit 2017, zonder bonustracks maar met een mooi gedetailleerd boekje inclusief commentaren van Lake en Palmer.)