Mötley Crüe - Dr. Feelgood (1989)

Gedrochten vind ik wat te ver gaan. Het niveau van bijv. Home sweet home halen beide in ieder geval bij lange na niet. Maar ja, dat is ook één van de mooiste ballads ooit vind ik dus dat is niet zo raar

Mooie album. Dr. Feelgood en Without You zijn mijn 2 lievelings nummer van dit album. Hiervoor geef ik 4 sterren.

Die plaat klinkt geweldig, het knalt echt uit je speakers, qua productie veruit het beste album van the Crue.
Toch haalt deze het bij mij niet bij Shout At The Devil en Too Fast For Love. Los van het feit dat de rauwere productie van bovengenoemde schijven mij meer bevalt, ligt het toch voornamelijk aan de songs. Dr. Feelgood, Kickstart en Don't Go Away zijn dé drie nummers waar het om draait maar de overige nummers vind ik heel stuk minder.
Veel nummers hebben strontvervelende refreintjes (S.O.S. als meest in het oor springende voorbeeld) en hebben meer weg van Poison nummers.
Het geheel wordt gered door het spetterende gitaarwerk en (nogmaals) de vette productie, maar afgezien van de drie eerder genoemde nummers is het middelmaat troef wat mij betreft.

3,5*

Ik vind nummers als het groovende Slice of your pie en Sticky sweet toch ook bepaald niet verkeerd hoor! En hoe zeikerig misschien ook maar S.O.S. vind ik echt geweldig!! Als ik dan mindere nummers op moet noemen dan zeg ik She goes down en Rattlesnake shake. Al vond ik het wel weer geweldig toen ze laatstgenoemde live speelden op de Lokerse feesten een paar jaar terug!

Toch had ik bij dit albumpje een sprankeltje hoop dat Mötley Crüe er eindelijk eens in slaagde om mij omver te blazen, en hoewel deze plaat inderdaad wel laat zien dat ze hier waarschijnlijk hun hoogtepunt hebben bereikt, met een aantal leuke vlammende platen en een fijne productie, vond ik dit album in het geheel toch wel wat tegen vallen, en kan ik nu wel zo langzamerhand met veel zekerheid zeggen dat Mötley Crüe waarschijnlijk niet mijn band gaat worden, en ik er zeker geen fan van ben.

Uiteraard met nummers als 'Kickstart My Hearth' en 'Dr. Feelgood' weet de band wel weer door te slaan, en klinken veel nummers op het album in het algemeen een stuk beter dan wat ze hiervoor hebben laten horen. Toch had ik er stukken meer van verwacht, en is deze verwachting niet in gegaan, en vond ik Mötley Crüe weer een moeilijke zit, wat waarschijnlijk nog een moeilijke marathon gaat worden nu we nog een paar albums moeten.

Voorlopige tussenstand:

01. Shout at the Devil
02. Dr. Feelgood
03. Girls, Girls, Girls
04. Too Fast for Love
05. Theatre of Pain

Same here. Een totaal overated bandje. Die vooral in Noord Amerika op handen gedragen werden. Dit zou hun klassieker dan moeten zijn. Ik kan er niet meer van maken dan een zeer middelmatige plaat.
In mijn ogen hebben ze maar 1 echt goede plaat gemaakt. En dat is de opvolger van deze.

Hun slechtste album uit de jaren 80. Ik kan hier niets mee.
Alleen 10 en 11 zijn te pruimen.

Als ik de reacties zo overzie dan lijkt dit plaatje uit twee kampen te bestaan, de lovers en de haters. Ik behoor duidelijk tot de eerste categorie. Hoewel er zeker wel aan te merken is op dit schijfje; de refreintjes zijn wel erg cheesy en Neil blijf ik een matige zanger vinden. Echter als het geheel zo lekker wordt geserveerd als dit plaatje ben ik om. Heerlijk catchy, bij vlagen swingt het materiaal als een malle en overal doorheen jagende gitaarsolo's (hallo Dr. Feeldgood). Het titelnummer is een uitstekende binnenkomer, na een fijn opwarmertje te hebben gehad. Het swingende Slice of Your Pie is heerlijke sleaze rock met een vleugje southern rock, voor een dergelijke song ga je voor de bijl. Rattlesnake Shake zelfde laken het pak, dat de teksten een puberaal niveau hebben, het deert mij niet. Kickstart wederom een prima song, wat een bak energie. Without You is degelijk maar niet meer dan dat, Vince ontbeert de subtiliteit en variatie om een dergelijke song voor het voetstuk te brengen, desalniettemin vanuit instrumentaal oogpunt best aardig. Sticky Sweet swingt wederom als een malle, wederom goed gedaan. Hierna is de fut er wel wat uit maar dat mag de pret niet drukken.
Conclusie; een brok energie, een fraaie productie, een rits uitstekende songs en de ritmesectie maakt overuren, wat wil je nog meer in dit genre.

Deze plaats is net zoals de meiden die backstage komen: Glibberig.

Dit was de eerste lp die ik zelf kocht, op basis van de clips voor het titelnummer en Kickstart my heart. De rest viel nogal tegen en al snel vond ik interessantere bands om mijn zakgeld aan uit te geven. Toch, uit nostalgische overwegingen, een ruimte voldoende.

Nadat ik de 2 vorige 2 albums niet geluisterd heb omdat er geen metaltag bij stond, is dit weer een fijne hereniging met de easy sleaze na Shout at the Devil.
Kickstart en Feelgood zijn mijn 2 favo nummers, dus dit album zal altijd boven de middenmoot blijven drijven.
Ik denk trouwens ook dat ik geen verdere albums van Crue ga tegenkomen. Deels vanwege de ontbrekende metaltags, wat ik tegenwoordig best terecht vind na hier en daar wat nummers te luisteren van de andere albums, deels vanwege het feit dat ze buiten de hits mij persoonlijk weinig spannends te bieden hebben.
Het was leuk, kort en krachtig.

1. Dr. Feelgood
2. Shout at the Devil

Dat einde van Slice of your Pie is wel heel duidelijk gepikt van de Beatles (She's So Heavy). Maar omdat het zo duidelijk is en op Shout at the Devil een Beatles cover staat zal het als eerbetoon opgevat moeten worden veronderstel ik.