Dexys Midnight Runners - Searching for the Young Soul Rebels (1980)

Je hebt van die platen waarvan je gewoon niet kunt uitstaan dat ze niet beter bekend zijn.Dit is er zo één.
Twaalf stemmen en vier reacties waren er voordat ik ergens in augustus in een berichtje informeerde of er nog iemand iets te melden had hierover; ook toen weer ijselijke stilte….
En dan ook nog een 1,5 er bij; onbegrijpelijk.

Aangewakkerd door het fantastisch inspirerende topic “ Ga dat album eens reviewen” , besloot ik niet af te wachten, maar gaf mezelf min of meer de opdracht deze plaat in ieder geval van één serieuzere recensie te voorzien.

We schrijven het jaar des heren anno 1980; het jaar

van “Sandinista” van the Clash,
van “Sound Affects” van the Jam,
van “I just can Stop It” van the Beat,
van “Is This Real” van de Wipers,
( to name but a few)
en van “Searching for the Young Soul Rebels” !!!

En nou niet meteen denken; oohh, Dexy’s Midnight Runners; ja dat ken ik wel; Come On Eileen, ja wel aardig….. deze plaat heeft daar eigenlijk niets mee te maken, behalve dat de zanger dezelfde is.

Dit is (Northern) Soul gemixt met punk, dit is het hetzelfde gevoel als de vier tijdloze albums die ik hierboven noemde. Dit is Sam and Dave go punk;

We horen wat klinkt als een radio die langs verschillende zenders op zoek is…….flarden muziek komen voorbij : 'Smoke on the Water', 'Holidays in the Sun' & 'Rat Race’ , ineens een stem die roept: "FOR GOD'S SAKE! - BURN IT DOWN!!!" En dan gaat een plaat van start die van begin tot eind spettert.
Zelden klonken blazers op een popplaat zo strak en heftig.
Natuurlijk staan er ook hoogtepunten op deze plaat :'Tell me when my Light turns Green' is misschien wel de klassieke Dexy’s song, en 'Let's Make This Precious'.

'The teams that meet in the Caffs' is een fantastische instrumental, 'Seven days too Long' geeft net een andere draai aan een Northern Soul stamper.
En dan zijn er die twee fantastische singles 'There there my Dear' en natuurlijk de #1 'Geno'.
Zonder zwakke momenten klinkt deze plaat lekker direct, alsof je vooraan staat bij een gig, met hier en daar al verwijzingen naar wat zou komen ( het erg Van Morrison-achtige “Too-Rey Ay ) is deze plaat een classic, een overdonderend debuut, eigenlijk een plaat die iedereen ………. Tja als dat eens waar was….

Ik weet ook niet precies wat er met die Kevin Rowland wel of niet mis is daar in z’n bovenkamertje, stom als die was om de bandleden van deze line-up vrij kort na het uitkomen van deze plaat te ontslaan.

Dondert niet; dit is een heftige plaat : dit is een prachtige plaat,
die uniek is in de samensmelting van stijlen, een Pig Bag komt nog het dichtse in de buurt, maar gewoon ook een lekker plezierige plaat, die eigenkijk behoorlijk tijdloos is.
Play it Loud en aan 1 stuk door, desnoods nog een keer daarna;
dit album verdient echt meer dan 12 lousy stemmetjes…………

Frits Spits in de Avondspits bombardeerde 'Geno' tot tip van de week (hoe noemde hij die tip ook alweer? Iemand?) en de rest is geschiedenis. Jarenlang is dit mijn favoriete album geweest, zelfs boven Pink Floyd. De orde der dingen is alweer enige tijd hersteld, maar ik kan kan nog steeds tranen in mijn ogen krijgen van 'I Couldn't Help It If I tried'. Er staart nagenoeg geen zwakke broeder op dit album, waarin blue-eyed soul en een punk attitude samen komen en het image van hoge laarzen en capuchonnen.

Kevin Rowlands stem moet je inderdaad trekken, maar op dit album past het allemaal. Het geluid van der radiozenders aan het begin. Dat bestaat niet meer in dit digitale tijdperk, het gezoem en geruis van de ether is vervangen door bits and bites. Daarna vallen de heerlijke toeters in, die niet meer weggaan tot aan het einde, waar de tweede single 'There, There, My Dear staat. Een gedicht en bijna echte tranen alles mag hier en komt tot zijn recht. Over the top? Ja zeker, maar op zo'n mooie manier is dat door niemand meer gedaan in de afgelopen 38 jaar.

Er volgde nog een paar obscure singles, waarna er violen opdoken op 'Liars A To E'. Wat er daarna gebeurde is, opnieuw, geschiedenis. Inclusief dat geweldige concert voor de VARA in Brouwershaven met het nog niet doorgebroken, maar geweldig leuke Doe Maar in het voorprogramma. 'Smoorverliefd' was net op de radio te horen.

Geno was mijn eerste kennismaking met Dexys Midnight Runners. Ik associeer het met de VARA-dinsdagen op Hilversum 3, waarbij het in april-mei 1980 in de Tipparade van Veronica stond, maar de MuMensen hierboven hebben gelijk: tevens steunplaat bij de Avondspits, vanaf 7 april om precies te zijn. Heerlijke blaaspop die me deed denken aan de skarevival van het jaar ervoor, ook al was dit witte soul.

Nu eens eindelijk het hele album gehoord en werd diverse malen heel vrolijk. Vooral de A-kant is fijn: nadat geluiden van het draaien langs diverse radiozenders is gehoord en enkele woorden in plat-Engels volgden, begint Burn It Down; een heerlijk vlot nummer met de pakkende stem van Kevin Rowland, wiens Engelse snik ik graag hoor. Met Tell Me when my Light Turns Green wordt het tempo iets hoger; bijzondere blaasharmonieeën klinken in de beste soultraditie. Het instrumentale The Teams that Meet in Caffs klinkt alsof ik in een film zit en single Geno (in hun eigen land #1!) blijft briljant met de diverse tempowisselingen, effectieve breaks en sterke melodielijn.
Op de B-kant wordt uptempo geklaagd dat voor een afwezig liefje Seven Days too Long is. De plaat sluit af met het sterke There There My Dear. Iemand die van ballades houdt, zou daaraan zowel I'm Just Lookin als I Couldn't Help it if I Tried kunnen toevoegen.

De sfeer is vrolijk en optimistisch, waarbij zelfs de grootste chagrijn vrolijk uit bed zou moeten springen. Enigszins vergelijkbaar met wat tijdgenoten Blues Brothers deden, maar meer nog lijkend op de band in de beste muziekfilm die ik ken, die over de Ierse groep The Commitments. Amerikaanse soul van niveau wordt overgoten met een dikke laag blauwe-ogen-Engels, waarmee een soort soulnewwave ontstaat. Lekker lenteplaatje, zeker nu op dit moment na een grauwe dag de zon doorbreekt.