Dexys Midnight Runners - Searching for the Young Soul Rebels (1980)

Ik dacht: Een mooie dag, de vogels fluiten in het struikgewas. Laten we blabla een plezier doen

Ik voorspel een 0,5

Ik vond Geno altijd wel een mooi nummer, heb ik nog op single geloof ik. Verder ken ik er te weinig van om te kunnen beoordelen.

Sorry om jullie teleur te stellen.
Deze plaat ken ik niet (volledig), dan kan/wil ik er dus ook geen stem op uitbrengen.

Zijn de meningen sinds 23 april 2004 veranderd of is deze plaat definitief in de vergetelheid geraakt?
Iemand?

Je hebt van die platen waarvan je gewoon niet kunt uitstaan dat ze niet beter bekend zijn.Dit is er zo één.
Twaalf stemmen en vier reacties waren er voordat ik ergens in augustus in een berichtje informeerde of er nog iemand iets te melden had hierover; ook toen weer ijselijke stilte….
En dan ook nog een 1,5 er bij; onbegrijpelijk.

Aangewakkerd door het fantastisch inspirerende topic “ Ga dat album eens reviewen” , besloot ik niet af te wachten, maar gaf mezelf min of meer de opdracht deze plaat in ieder geval van één serieuzere recensie te voorzien.

We schrijven het jaar des heren anno 1980; het jaar

van “Sandinista” van the Clash,
van “Sound Affects” van the Jam,
van “I just can Stop It” van the Beat,
van “Is This Real” van de Wipers,
( to name but a few)
en van “Searching for the Young Soul Rebels” !!!

En nou niet meteen denken; oohh, Dexy’s Midnight Runners; ja dat ken ik wel; Come On Eileen, ja wel aardig….. deze plaat heeft daar eigenlijk niets mee te maken, behalve dat de zanger dezelfde is.

Dit is (Northern) Soul gemixt met punk, dit is het hetzelfde gevoel als de vier tijdloze albums die ik hierboven noemde. Dit is Sam and Dave go punk;

We horen wat klinkt als een radio die langs verschillende zenders op zoek is…….flarden muziek komen voorbij : 'Smoke on the Water', 'Holidays in the Sun' & 'Rat Race’ , ineens een stem die roept: "FOR GOD'S SAKE! - BURN IT DOWN!!!" En dan gaat een plaat van start die van begin tot eind spettert.
Zelden klonken blazers op een popplaat zo strak en heftig.
Natuurlijk staan er ook hoogtepunten op deze plaat :'Tell me when my Light turns Green' is misschien wel de klassieke Dexy’s song, en 'Let's Make This Precious'.

'The teams that meet in the Caffs' is een fantastische instrumental, 'Seven days too Long' geeft net een andere draai aan een Northern Soul stamper.
En dan zijn er die twee fantastische singles 'There there my Dear' en natuurlijk de #1 'Geno'.
Zonder zwakke momenten klinkt deze plaat lekker direct, alsof je vooraan staat bij een gig, met hier en daar al verwijzingen naar wat zou komen ( het erg Van Morrison-achtige “Too-Rey Ay ) is deze plaat een classic, een overdonderend debuut, eigenlijk een plaat die iedereen ………. Tja als dat eens waar was….

Ik weet ook niet precies wat er met die Kevin Rowland wel of niet mis is daar in z’n bovenkamertje, stom als die was om de bandleden van deze line-up vrij kort na het uitkomen van deze plaat te ontslaan.

Dondert niet; dit is een heftige plaat : dit is een prachtige plaat,
die uniek is in de samensmelting van stijlen, een Pig Bag komt nog het dichtse in de buurt, maar gewoon ook een lekker plezierige plaat, die eigenkijk behoorlijk tijdloos is.
Play it Loud en aan 1 stuk door, desnoods nog een keer daarna;
dit album verdient echt meer dan 12 lousy stemmetjes…………

Oldfart je hebt gelijk...prachtige recensie!

1e draaibeurt ...en ik kan nu al een 4* geven.Ik vind dit beter klinken als "Too-Rey Ay.

Zomaar uit de uitverkoopbak gevist.... een echte verassing!

Mooie recensie staat hier van Oldfart voor dit dierbare album!

Jemig, wat heb ik hier veel op gedanst! De opening alleen al met de blazers na die radio (met stukje Sex Pistols), ik ging uit mijn dak!

Het beste van DMR, ongeëvenaard inderdaad.

Naar aanleiding van een saxofoon topic hier eens wat clipjes bijgevoegd!

saxofoon topic: waar, waar, waar ?

hier, hier, hier

Iemand een week of wat geleden noch gekeken naar de serie over het onstaan van de zwarte muziek in Engeland? En dan met name de aflevering met Dexy's er in?

Was heel informatief; onder andere de invloed van Geno Washington op vele artiesten en ook dus op Kevin Rowland.
Niet voor niets staat dus het nummer Geno op deze plaat:
een eerbetoon dus aan deze in de States geboren Soul zanger die nog steeds in Engeland in het feesten en partijen circuit de kost verdient.

Beregoed debuut, die album. Geno was een relatief bescheiden hitje in Nederland. Het volgende album zou dit album nog op alle fronten overtreffen.

Tja daar kun je natuurlijk van mening over verschillen; imho overtrof alleen één nummer van de opvolger de nummers van deze plaat, en dan nog alleen wat betreft de hitlijsten.

Wat je zegt; alleen wat betreft de hitlijsten!

Ik vind het muzikaal allemaal erg tof in elkaar zitten, maar de zanger staat me toch behoorlijk tegen. Desalniettemin is bijvoorbeeld het eerste nummer erg tof, maar bijvoorbeeld I'm Just Looking vind ik een ontieglijke draak.

Goeie blanke working class soul. Ben het hierna eigenlijk nooit meer tegengekomen...

Wat een ontzettend leuk debuut van die "Come On Eileen" gasten. Alleen "Thankfully Not Living in Yorkshire" vind ik een zwaktepuntje in een album met een constante hoge kwaliteit.

Geno is inderdaad een erg lekker nummertje, erg 1980!

Als groot fan van Come On Eileen (in de categorie 'Guilty Pleasures') besloot ik maar eens een album van dit bandje te gaan luisteren. Op advies van u, lieve mede-MuMeërs werd dat dit plaatje en niet degene waar Come On Eileen op staat. Ik moet zeggen: dit bevalt best! Aanstekelijke blanke knetterpopsoulpunk, een soort Solution avant la lettre, ik heb ze slechter gehoord!

I Couldn't Help If I Tried vind ik een schitterend nummer, verder ken ik dit album niet.
Maar ik maar eens naar op zoek!

Heerlijke plaat dit. Deed me de eerste luisterbeurt nog denken aan Bowie, Richard Hell en Robert Smith (de zang), Adam & the Ants, (muzikaal: de toeters en bellen, het manische, het typisch Britse), Sparks (het prettig gestoorde Thankfully Not Living...), The Pogues (al dat gefeest, de Ierse invloeden) en het doodse nachtsfeertje van Television's Marquee Moon (Couldn't Help It If I Tried). Langzamerhand verdwijnen deze associaties en klinken de Dexy's vooral als zichzelf. En wat een knallend geluid heeft deze band.

De verwijzing naar Robert Smith is dan vooral naar de The Cure nummers als The Lovecats en Caterpillar.

Soul from the English pubs! Het hoeft niet altijd smerige punkrock te zijn, of -stel je voor- volksmuziek. Wel heeft dit plaatje dezelfde attitude als die van snotneuspunkers of tooghangend volk, alleen gebruiken de Dexy's Midnight Runners blazers en orgels en, ja, zijn ze gewoon anders. Het plezier spat er vanaf de eerste noot af, want de Dexy's doen datgene wat in het leven echt nut heeft: muziek maken (dat en bier drinken). Het is dan ook heerlijk binnenrollen in Searching for the Young Soul Rebels, waar vooral de instrumental 'The Teams That Meet in the Caffs' en 'Geno' meteen bekoren. Maar het album breekt voor mij pas echt los vanaf 'Seven Days Too Long', een verrassend catchy soulstomper! En dat niveau wordt verder aangehouden tot het einde, met o.a. het mooie 'Couldn't Help It If I Tried' en het voorbijrazende 'Thankfully Not Living in Yorkshire It Doesn't Apply'. Een plaat waar je een aantal referenties voor kan geven, maar ik eigenlijk met niets kan vergelijken.

Gisteren tweedehands gekocht voor 4 euro - ik sta versteld van het enthousiasme hierboven. Ga hem gauw luisteren. Too-Rey Ay kende ik al.
Binnenkort een reactie.

Hé hé. Eindelijk weer eens een recensie die mij ook weer eens blind (ken alleen Geno) een cd doet kopen....... (wordt uiteraard vervolgd).

Gekocht omdat de voorkant me aansprak toen geluisterd in de platenzaak en meegenomen. Niet vaak is het dan meteen raak wanneer ik eens in de zoveel tijd uit impuls een plaat meeneem. Dit keer is het raak, echt heerlijke muziek vooral kant 1 ken ik nu goed. Stuk voor stuk toppers nu nog kant 2. Wat een fijne stem heeft deze man en wat een (idd) heftige instrumentatie!

Alleen Thankfully not living in Yorkshire weerhoud me van de 5*. Als het album nog groeit dan krijgt het vast en zeker de 5.

Met Too-Rye-Ay (ook een geweldige plaat) brak Kevin Rowland echt door.
Dat is een plaat die folk met soul versmelt.
Dit is echter een heel ander verhaal, zoals al door zovelen gezegd hier.
Echte soul met veel saxofoon en toch typisch Engels.
Het nummer Geno was in 1980 best bekend en haalde de tipparade nog in april.
Een vriend van mij had deze LP en van hem heb ik die toen op cassette overgenomen.
Diverse nummers hiervan zijn die zomer meegeweest op vakantie op zgn.vakantiebandjes.
Hoewel ik deze iets minder vind dan Too-Rye-Ay is dit toch een erg goede plaat.
Beste nummers voor mij vind ik Geno, Seven Days Too Long, Burn It Down en There, There My Dear.
Dit soort muziek hebben we daarna weinig meer gehoord.
Heb hem enige jaren later zelf nog eens gekocht op LP.
4*