Marillion - Real to Reel (1984)

Ach ja deze plaat heeft een hele acceptabele speelduur, voor een LP dan.

De eerste Marillion-plaat die ik kocht. Er zouden er nog vele volgen.
Ik had namelijk de clip van " Asassing" op MTV gezien. Een fantastisch nummer dat ik ooit eens op een cassettebandje van een kennis had horen langskomen. De dag erna viste ik het eerste de beste CD'tje uit de bak waarop ik " Asassing" zag staan. Ik had geen idee dat ik hier met een live-album te maken had... Toen ik weer 40 gulden bij elkaar had gespaard, kocht ik Fugazi meteen na deze. Ik ben namelijk geen groot liefhebber van live-registraties. Maar deze mag er bij nader inzien toch wel zijn.
Real to reel laat Marillion horen op het hoogtepunt van de Fish periode. Ik heb het idee dat er niet veel is gesleuteld aan de opnamen, is ook wel de kracht van deze plaat, je krijgt het gevoel dat je in je eigen stamkroeg naar een wereldband staat te luisteren. (Dat van die wereldband klopt uiteraard)
Mijn persoonlijke favoriet is Cinderella Search, die hier zoveel intenser klinkt dan de vrij steriele studioversie die op B-sides themselves staat.

Marillion – Real to Reel (Discogs)

Om te beginnen heeft uw dierbare dienaar dit live document alvast voorzien van de juiste hoes (nog iets te donker vergeleken met mijn vinylleke) want de vorige hoes was een combinatie van deze Real to Reel en de EP Brief Encounter. Het is opgelost op een propere manier.

Twee nummers van de twee albums tot dan toe, het titelnummer van de EP Market Square Heroes en de van een single afkomstige Cinderella Search. Deze versie van Forgotten Sons is van een ongelooflijke schoonheid, het blaast de nochtans niet misselijke albumversie ver weg.

Real to Reel laat zich ruwweg vertalen als “Echt op Band”, veronderstellende dat hier geen overdubs op staan, de doders van livealbums, en dat men nog met band werkte, niet vergeten, wij bevinden ons hier in de jaren tachtig (heimwee). Kijk ook eens naar de hoes.

Real to Reel is van een onberispelijke kwaliteit met een zanger die zich voor een heel dankbaar publiek als een vis in het water voelt, “pun well intended”, maar ook met een groep die me nog meer overtuigt van hun kunnen. Te kort? Het is eerder een presentatie, dat later zou culmineren in de dubbelaar The Thieving Magpie, een geweldige dubbelaar, maar later daarover meer. Er komen nog twee krakers aan...