Warren Zevon - Warren Zevon (1976)

Het zal wel aan mij liggen...maar ik vind dit album eigenlijk niets bijzonders. Saai ook en zo.
Nee, aan mij is dit niet besteed. In de jaarlijst 1976 van OOR staat het op positie 36 en dat vind ik eigenlijk al erg hoog.
Misschien komt het doordat ik meer van melodie ben dan van teksten?
Tja...helaas maar 2,5* waarmee ik bedoel : mijn smaak niet dit.

Klopt het ligt aan jou. Dit is een magistraal album. En wat kan mij die OOR jaarlijst nou schelen?

Ben weer eens begonnen met de legacy van Warren Zevon, te beginnen met dit album. Inderdaad nog altijd een indrukwekkend debuut. Typisch voorbeeld van een musician's musician. Eigenlijk is nagenoeg zijn geheel oeuvre van hoge kwaliteit, maar dit album behoort toch tot de top.

Overigens was hij destijds een protégé van Jackson Browne. En dat is ook best te horen: luister eens naar het koortje op zo'n 2:30 minuten van Mohammed's Radio. Wie vertelt mij op welk nummer van Late for the Sky van Jackson Browne dit terug te vinden is?

Omdat dit laatste album van 1974 is, en dit album uit 1976, wil dat nog niet zeggen dat hij dit van Jackson heeft. Ik schat dat dit eerder andersom het geval is ...

Feeeest. Net de 'original album series' binnen gekregen, en we beginnen bij het begin: dit album.
Ik ben voorlopig vooral bekend met z'n recenter werk. Klinkt net wat anders dit, maar al van bij het eerste nummer hoor je dat dit geweldige muziek is. Smaakt naar meer!

Op zich vind ik het album niet zo bijzonder en zelfs iets gedateerd (klinkt wat als vloeken in de kerk), maar het moet wel gezegd worden dat de nummers op zich wel goed geschreven zijn. Warren Zevon maakt een zelfzeker album als singer-songwriter. En met klasse muzikanten als Jackson Browne, Lindsey Buckingham, Phil Everly, Glenn Frey, Stevie Nicks, Don Henley, Bonnie Raitt en meer klinkt het best wel goed. Maar tegelijk mis ik over de hele lijn toch wat ziel. Heel leuk om te luisteren, maar niet zo memorabel voor mij.

Ik had weer eens zin in de muziek van Warren Zevon. En dan draai ik er meestal wel een paar albums achter elkaar. Dit keer een greep in zijn vroegste oeuvre.

Te beginnen met deze Warren Zevon. Niet zijn debuut, maar zijn tweede album. Het debuut deed niet veel, waarna zijn carrière al snel leek te eindigen. Maar gelukkig kwam hij Jackson Browne tegen, die geloof had in zijn talenten als songschrijver en performer.

En dat bleek terecht. Althans, niet wat betreft het grote publiek, maar wèl wat betreft de collega-muzikanten, waarvan een groot aantal op dit album meedoen. Hij is een van die 'musicians musician'. En dit album laat zijn talenten volop zien, sorry, horen natuurlijk.

Het album kent een aantal Zevon-klassiekers die hij zijn hele carrière wel is blijven spelen.

Tenslotte nog een opmerkelijke slotsong. Een deel van de tekst:

I was sitting in the Hollywood Hawaiian Hotel
I was listening to the air conditioner hum
It went mmm...

Waarna een prachtige melodie volgt. Wie verzint het: de inspiratie halen uit de airconditioning.

Desperados under the eaves is inderdaad een prachtige song met een hemels einde
it went mmm. look away look away down gower avenue , look away (zo nog 10 maal tot het stil word)
ik ga er dadelijk nog eens naar luisteren Tonio . groetjes

The Late Show! Prachtig. Browne heeft dit album natuurlijk ook zelf geproduceerd en erop meegespeeld, dus dit koortje komt vast uit zijn koker.

(Let's just say)
It's an early model chevrolet
(Let's just say)
It's a warm and windy day

You go and pack your sorrow
The trashman comes tomorrow
Leave it at the kerb
And we'll just roll away

Gelukkig dat Paalhaas zijn klassiekers nog kent. Complimenten!

Ik ga hem morgen weer draaien. Ja, en daarna natuurlijk ook weer Late for the Sky.

1976 was een druk jaar voor Jackson Browne iet alleen bracht hij zijn eigen lp "the pretender" uit maar was voor een groot deel bezig met zijn protégé Warren Zevon en deze prachtige lp
Er staat geen enkel zwak nummer op wat in mijn ogen een hele prestatie is ,:integendeel er staan vooral sterke nummers op waarvan ik reeds aanhaalde "desperados under the eaves" het hoogtepunt is en je na de laatste tonen ademloos achterlaat
het laatste lied van zijn laatste lp was zijn laatste wens "keep me in your heart for awhile"

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Warren Zevon - Warren Zevon (1976) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Warren Zevon - Warren Zevon (1976)
De Amerikaanse singer-songwriter Warren Zevon brak door met het in 1978 verschenen Excitable Boy, maar ik vind persoonlijk zijn in 1976 uitgebrachte titelloze album nog een stuk indrukwekkender

Warren Zevon maakte zijn zwanenzang in 2003 met flink wat muzikale vrienden. Veel van deze vrienden waren ook al te horen op het in 1976 verschenen titelloze album. Het album wordt inmiddels het debuutalbum van Warren Zevon genoemd, maar het was feitelijk zijn tweede album. Het album deed in 1976 niet heel veel en dat is opmerkelijk, zeker als je ziet wie er allemaal meespelen op het album. De donkere songs van Warren Zevon vielen minder in de smaak bij het grote publiek, maar het album uit 1976 is echt in alle opzichten een geweldig album. De carrière van Warren Zevon ging met ups en downs en hij werd slechts 53 jaar oud, maar het oeuvre van de Amerikaanse muzikant is het ontdekken zeker waard.

Tot voor kort had ik maar naar één album van de Amerikaanse singer-songwriter Warren Zevon geluisterd. Het is het album The Wind, dat een paar weken voor het overlijden van de Amerikaanse muzikant verscheen. Warren Zevon had een jaar eerder gehoord dat hij niet lang meer te leven had en zette alles op alles om zijn laatste album te maken.

The Wind, dat hem postuum twee Grammy Awards zou opleveren, werd gemaakt met een flink aantal muzikale vrienden, onder wie grootheden als Bruce Springsteen, Jackson Browne, Tom Petty, Dwight Yoakam, Ry Cooder en Don Henley. The Wind is een uitstekend album, maar het album inspireerde me in 2003 kennelijk niet om dieper in het oeuvre van Warren Zevon te duiken.

Het is een oeuvre dat bestaat uit een dozijn studioalbums, waaronder een handvol echt hele goede albums. Naast The Wind ben ik inmiddels vooral gecharmeerd van Bad Luck Streak in Dancing School uit 1980, Sentimental Hygiene uit 1987 en Life'll Kill Ya uit 2000, maar ik vind het titelloze album dat Warren Zevon in 1976 uitbracht nog net wat beter.

Het is niet het debuutalbum van Warren Zevon, want in 1969 maakte hij met de eigenzinnige producer Kim Fowley het album Wanted Dead or Alive, dat echter hopeloos flopte (en dat was niet helemaal onterecht). Warren Zevon ging vervolgens als pianist aan de slag bij The Everly Brothers, woonde een tijdje in een huis met twee andere talentvolle popmuzikanten die ook maar niet aan de bak kwamen (maar dat zou snel veranderen voor Stevie Nicks en Lindsey Buckingham) en raakte bevriend met Jackson Browne, die hem uiteindelijk aan een platencontract hielp.

Jackson Browne produceerde ook het in 1976 verschenen titelloze en officiële debuutalbum van Warren Zevon, dat de Amerikaanse muzikant wel op de kaart zette als een talentvolle singer-songwriter. Het album werd gemaakt met een cast waarvan je nu alleen maar kunt kwijlen. Bonnie Raitt, Carl Wilson, David Lindley, Don Henley, Glenn Frey, Jackson Browne, Lindsey Buckingham, Phil Everly en Stevie Nicks zijn allemaal te horen op het album en het zijn niet eens alle grote namen die in de credits zijn terug te vinden.

Het zorgt ervoor dat het album van Warren Zevon fantastisch klinkt, maar de Amerikaanse muzikant draagt ook zelf stevig bij aan de kwaliteit van het album. Het is een album dat deels klinkt als de albums die in de tweede helft van de jaren 70 werden gemaakt in en rond Los Angeles, maar de songs van Warren Zevon zijn eigenzinniger dan die van de meeste van zijn collega’s.

Je hoort het in de soms venijnige of donkere teksten en je hoort het ook in de stem van de Amerikaanse muzikant, die wat rauwer klinkt. Het doet af en toe wel wat denken aan de cynische songs van Randy Newman, maar in muzikaal opzicht zit Warren Zevon dichter aan tegen de muziek van zijn muzikale vrienden.

In commercieel opzicht was het titelloze album van Warren Zevon geen succes. Dat is aan de ene kant best wonderlijk gezien de hoge kwaliteit van de songs en de sterrencast op het album, maar aan de andere kant was de concurrentie in het genre moordend en lag de muziek van deze concurrentie vaak net wat makkelijk in het gehoor. De critici waren wel extreem lovend over het album van Warren Zevon uit 1976 en dat begrijp ik inmiddels volledig. Erwin Zijleman