Warren Zevon - Warren Zevon (1976)

Prachtige plaat van deze singer-songwriter, misschien wel mooier dan Excitable Boy. Alleen al hoe het album begint is zo fantastisch. Frank and Jesse James is ongetwijfeld 1 van de mooiste albumopeners die ik de laatste tijd heb gehoord. En het blijft niet alleen bij die mooie opener.

Door de hele plaat door blijft het niveau op een opmerkelijk hoog niveau, schitterend. Alleen maar mooie lyrics en dankzij de mooie instrumentaties krijg ik een beetje een romantisch gevoel van deze plaat, wellicht komt dat door mijzelf, maar ik blijf ook maar glimlachen bij deze plaat. Misschien wel liefde op 2de gezicht

Jammer dat Warren zo ondergewaardeerd is - niet alleen op musicmeter - maar ook in de media. Dit terwijl hij wel degelijk zeer getalenteerd was. En met nummers als Frank and Jesse James, Poor, Poor Pitiful Me en het epische westernnummer Desperados Under the Eaves verdient deze plaat het ook om geluisterd te woorden.

Ik moet dan ook meegaan met Bartjeking, met enorm veel passie en plezier gebracht en het kan je altijd hoop en plezier geven. Prachtige plaat en ik verhoog met een punt: 4,5*

Dit album van Warren Zevon heeft vandaag mijn persoonlijke top-10 bereikt en daarom wordt het hoog tijd voor een review. Ik kende Zevon eigenlijk alleen van de opvolger Excitable Boy, een heel aardig album maar niet eentje die mij direct naar meer deed verlangen. Toen hoorde ik een tijdje terug ergens de track Poor, Poor Pitiful Me en dat maakte wel indruk. Zodanig zelfs, dat ik direct tot aanschaf van deze plaat overging. Ik kende overigens wel de prima versie van Linda Ronstadt, maar wist dus niet dat Zevon het ook in zijn repertoire had staan (en nota bene zelf had geschreven).

Zevon laat zich niet makkelijk in een hokje plaatsen en dat is een pluspunt. Het weemoedige Mohammed’s Radio en het al genoemde, bijzonder aanstekelijke Poor, Poor Pitiful Me behoren tot de tracks die nog niets aan kracht hebben verloren. Dat geldt eveneens voor Zevon’s eigentijdse interpretatie van het levensverhaal van twee cowboys uit het wilde westen, Frank and Jesse James. Voor mijn eerste luisterbeurt van I’ll Sleep When I’m Dead maakte ik me aanvankelijk enigszins zorgen, want Bon Jovi heeft een track met die titel en daar vind ik weinig aan. Dit is gelukkig van een andere orde.

Mijn ontdekkingsreis door het oeuvre van Zevon zal zich spoedig gaan vervolgen. Van dit album weet enkel The French Inhaler me nog niet echt te pakken. Het doet weinig af aan de klasse van dit topalbum van een schromelijk ondergewaardeerd singer/songwriter, die bij leven nooit de erkenning kreeg die hij verdiende. Laten we er daarom voor zorgen dat zijn werk – en deze plaat in het bijzonder – niet vergeten wordt: 5*

Op zich vind ik het album niet zo bijzonder en zelfs iets gedateerd (klinkt wat als vloeken in de kerk), maar het moet wel gezegd worden dat de nummers op zich wel goed geschreven zijn. Warren Zevon maakt een zelfzeker album als singer-songwriter. En met klasse muzikanten als Jackson Browne, Lindsey Buckingham, Phil Everly, Glenn Frey, Stevie Nicks, Don Henley, Bonnie Raitt en meer klinkt het best wel goed. Maar tegelijk mis ik over de hele lijn toch wat ziel. Heel leuk om te luisteren, maar niet zo memorabel voor mij.

Ik had weer eens zin in de muziek van Warren Zevon. En dan draai ik er meestal wel een paar albums achter elkaar. Dit keer een greep in zijn vroegste oeuvre.

Te beginnen met deze Warren Zevon. Niet zijn debuut, maar zijn tweede album. Het debuut deed niet veel, waarna zijn carrière al snel leek te eindigen. Maar gelukkig kwam hij Jackson Browne tegen, die geloof had in zijn talenten als songschrijver en performer.

En dat bleek terecht. Althans, niet wat betreft het grote publiek, maar wèl wat betreft de collega-muzikanten, waarvan een groot aantal op dit album meedoen. Hij is een van die 'musicians musician'. En dit album laat zijn talenten volop zien, sorry, horen natuurlijk.

Het album kent een aantal Zevon-klassiekers die hij zijn hele carrière wel is blijven spelen.

Tenslotte nog een opmerkelijke slotsong. Een deel van de tekst:

I was sitting in the Hollywood Hawaiian Hotel
I was listening to the air conditioner hum
It went mmm...

Waarna een prachtige melodie volgt. Wie verzint het: de inspiratie halen uit de airconditioning.