The Prids - ...Until the World Is Beautiful (2006)

Ik heb dit van de week eindelijk binnen gekregen voor mijn shopje (samen met Bell Hollow, ook van Five03). Door allerlei omstandigheden bij het label heeft dat 2 en halve maand geduurd (Ik waande me dan ook tijdelijk in 1867). Ik moet zeggen dat ik reuzeblij ben dat het toch goed gekomen is, want dit is toch wel een bijzonder mooi album. Ik kende alleen een aantal nummers van The Prids en had eigenlijk niet zo zeer verwacht dat het album zo goed zou zijn. Dit klinkt echt verrassend lekker! Er worden op dit album prachtige donkere sferen gecreëerd, tegelijkertijd ligt dat er niet dik bovenop, zoals White Lies dat bijv. kan hebben waardoor het wat gemaakt kan lijken. Het klinkt allemaal puur en het geluid heeft iets warms. Je hoort gewoon ook dat hier de productie door een expert is gedaan. Werkelijk nergens is er iets te veel of te weinig, geen overweldigende geluidsmuren, maar een vorm van minimalisme, geen brei, maar alles krijgt de ruimte. En dat is dan een album met maar 2 stemmen. Hoe zonde...
De tweestemmigheid is ook mooi verdeeld. De vrouwenstem vult de mannenstem mooi aan op de juiste plaatsten.

En All That You Want en Infection zijn vanaf de eerste luisterbeurt al klassiekers.

Mooi fijn album...

Samen met The Search, The XX is dit toch wel van de betere nu-wave, vind ik.

Ik dacht... nog maar eens reclame voor maken, want ze hebben deze zomer weer een nieuwe plaat uitgebracht.

Maar ze breken blijkbaar totaal niet door en da's maar wat jammer, want deze cd is in mijn oren toch dik anderhalf punt beter dan pakweg de laatste van Interpol. De muziek zit heel goed in elkaar... ze is pakkend en opzwepend tegelijk. Ze is donker, maar toch niet koud. Knap!

Alhoewel 80's bands als Modern English, Comsat Angels en Joy Division nooit ver weg zijn (The Glow doet me soms aan een gepimpte versie van New Dawn Fades denken, bv.), kan je ze nooit beschuldigen als zijnde schaamteloze kopieerders van deze bands. Ze hebben wel degelijk een identiteit, altijd is er wel die speciale wending en verzinnen ze een onverwachte invalshoek, waardoor het toch redelijk uniek wordt allemaal. Die man/vrouw vocalen maken het op zich al uniek! Ze spelen, zoals reptile71 het terecht opmerkt, perfect op mekaar in op de juiste momenten.

Lastig kiezen als je maar 2 favorieten mag aanduiden, maar ik ga dan toch maar voor Like Hearts en All That You Want (die intro... [oké, ik hoor er op een bepaald moment 'Walked In Line' van JD in] ...is gewoon )