John Lee Hooker - The Healer (1989)

the healer vind ik fantastisch

Inderdaad ,prima artiest ook het vrij recente duet met Zucchero mag er zijn !(staat natuurlijk niet op dit album)

Prima comeback plaat toen. En als je het nu terugbeluistert... heeft dit niets aan kracht verloren.
The Healer, met Carlos Santana is top, zo ook het duet met Bonnie Raitt I'm In The Mood.
Héél tof album, Hooker verdiende echt wel wat méér aandacht en airplay.
4 sterren ****

Super plaat, even de stof uit de speakers blazen met dat schitterende nummer The healer.

Blijft mooi, ook de laatste nummers alleen gitaar en zang zijn van grote klasse 4,5 ster

Een nogal standaard klinkend mengelmoesje dat nergens fatsoenlijk uit de verf komt. Wel nog bij tijden redelijk klinkend,op zich, maar het doet me helemaal niets.
Daar komt bij dat het vaak erg kitscherig klinkt. Een Santana (die ik in z'n vroege jaren goed kan waarderen overigens) die een beetje hopeloos staat the soleren op ''The Healer'', blergh wat erg.
Een toonbeeld van jaren '80 muziekwansmaak.

muziekwansmaak; dat zijn krachtige termen, en Carlos Santana soleert hopeloos, toe maar.
En het komt niet uit de verf; maar het ook klinkt redelijk:

Je zou bijvoorbeeld ook gewoon kunnen zeggen dat je het niet aanspreekt of zo.
Of ben je je een beetje aan het afzetten tegen het decennium waarin je geboren bent?

Je kunt van alles zeggen over John Lee Hooker; maar met kitsch sla je m.i. toch wel de plank mijlenver mis

De term kitsch bedoelde ik niet zo zeer met betrekking tot JLH, dat wil ik even rechtzetten bij deze, dat was meer bedoeld naar het legertje artiesten dat van stal is gehaald om van dit album een mainstream succesje te maken. De essentie van Hooker is zeker aanwezig (soms toch), maar die wordt op elke mogelijke manier door de mangel gehaald ter meerdere eer en glorie van de gast-artiesten

Misschien was ik wat hard in mijn termen, maar ik hoor hier toch echt weinig goeds in. Daarnaast is de productie om te huilen zo slecht. Met alle mogelijkheid wordt alles hier zo lang opgepoetst totdat er van slijtage vrijwel niets meer over is.

Hmmmm, in het algemeen zit ik toch wel aardig op 1 lijn met tondeman maar nu haak ik toch af.....met verhaal over de 'productie' kan ik niet veel.
Deze plaat zorgde er voor dat ik me destijds meer ging verdiepen in dit schitterende genre.....Blues staat bij mij niet vaak op, maar als ik het heb opstaan denk ik toch geregeld 'ga toch eens vaker blues luisteren'.......en tja toen ik eenmaal Jimmy Reed had ontdekt was het 'for sure': the blues has got it for me and Johnny sure knows how to play it!
N.b. Deze staat bij mij op tape, een the very best of op CD volstaat bij mij!

Om op die leeftijd nog een vette come back te maken en een dikke hit te scoren, verdient zowiezo r.e.s.p.e.c.t.
Dit album kwam uit ten tijde van een blues revival in zijn algemeen. Waarbij John Lee Hooker een blues dinosaurus genoemd mag worden.
The Healer was tegelijkertijd ook een comeback voor Santana en bracht Bonnie Raitt ook meer naar voren bij een groter publiek.
Zeker geen slecht album, om zo nu en dan eens lekker lekker naar naar te luisteren mmmh mmhh mhh...jaaaah lekker lekker naar te luisteren mmmh mmh mmh mhh...ooooo...lekker lekker..lekker..lekker...naar.naar.naar.naar te luisteren.

Onlangs weer eens op gezet. Niet verkeerd, maar hoor toch liever de krakerige opnames van Hooker van weleer.

Een soort van heropstanding van deze oude bluesheld. Hij scoorde warempel nog een paar hits in de herst van zijn loopbaan .
Allom gerespecteerd natuurlijk deze bard , en daarom spelen Santana (titelnummer ) en Bonnie Raitt een gezellig deuntje mee ( I'm In The Mood )
Hooker bromt deze plaat lekker vol en het klinkt nog wel lekker ook .
Maar Fairy Feller geeft het al treffend aan , de krakerige pure Hooker is hier allerminst aanwezig . Daarvoor is de boel te gladgestreken en klinkt het echt als bluesmuziek uit 1989 . De echte essentie , de ellende , druipt er niet echt af . En een John Lee Hooker op deze manier maakt toch een stuk minder indruk .
Anderzijds is het succes van deze plaat de man uitermate gegund .
Een 3 .

prachtige cd van john lee hooker die hiermee een stap zette naar meer bekendheid met zijn gasten , en terecht !

Ik ben niet zo heel erg into the blues, maar the healer vind ik heerlijke muziek... Ik heb een verzamelaar van John Lee geprobeerd, maar lang niet alles is wat ik leuk vind.

Healer, en I'm in the mood, dat is wat ik graag hoor. Is er een soort van ultieme blues verzamelaar of cd van iemand die die richting in klinkt?

Mijn eerste bluesverzamelaar was deze (daar staan The Healer en I'm in the Mood trouwens op)
Still Got the Blues [Arcade] - Various Artists | AllMusic

Goeie introductie tot de bluesgeschiedenis (van begin tot nu):
Martin Scorsese Presents the Blues: A Musical Journey (2003)

^ dank, daar ga ik dus even achteraan !

Still Got the Blues is nou niet tekenend voor het genre. Zitten veel te veel blanken of 'verblankten' tussen.

Hier word ik dus niet vrolijk van.

Ik heb bijvoorbeeld het duet met Bonnie Raitt aangevinkt als een favoriete track, samen met Think Twice Before You Go met Los Lobos. Die laatste is echt een prima nummer, de eerste is een soort van best of the rest.

Ik kan wel leven met het commentaar; glad en niet de pure blues gespeeld. Je hebt nooit het idee dat er emotie in zit, iets wat onmisbaar is in de blues.

Zit echt even te twijfelen tussen een 2 en een 3 maar vandaag heb ik een glas-is-halfvol-dag.

3*

Albums als Travelin', It serves you right to suffer en Endless Boogie, om maar wat voorbeelden te noemen zijn een pak beter dan The Healer. Toch is dit best een goed album geworden. Het is 1989 en dus is het bijna per defenitie glad, maar met de bijdragen van Santana, Raitt en Los Lobos is niks mis wat mij betreft. That's allright met de harmonica van Charlie Musselwhite is zelfs subliem te noemen. Helaas zijn de laatste 2 nummers redelijk zouteloos, waardoor ik van 4 terugval op 3,5 sterren. Kortom, gewoon best een lekker album.

Wat een geraaskal

De laatste drie nummers geven wellicht de essentie van Hooker weer:een man met gitaar en stem. Al zijn het geen boogie's, het klinkt indringend. Ook de rest is lekker, maar op een andere manier. (Rockin' Choir moet natuurlijk Rockin' Chair zijn).

Inmiddels heb ik dit album op cd en op LP. En toch draait de laatste het lekkerste weg...

Blues hoort een beetje te kraken. Wat een lekker album maakte de man nog op zo'n leeftijd. Een terechte kas kraker!

Ben ook niet zo heel bekend met John Lee Hooker .Eigenlijk achteraan gegaan toen Springsteen tijdens de Tunnel Of Love Tour Boom Boom in zijn set opnam. Dat vind ik nog steeds een heerlijk nummer. Ik kwam uit bij deze meneer en schafte mij toen ook deze aan . Ook de gastartiesten spraken mij wel aan en als geheel is een aardig album . Echte bluesfans zullen er waarschijnlijk weinig mee kunnen en dat snap ik ook. Voor mij is het een welkome kennismaking met het genre en niet meer dan dat . 3 en halve ster

Ik mag mezelf wel een echte blues liefhebber noemen, maar zeker geen purist (al weet ik vooroorlogse blues het beste te waarderen). Deze uitvoeringen op deze plaat klinken opperbest. De gastmuzikanten hebben natuurlijk wel feeling met de blues. Anders zou er een heel andere, wellicht mindere, plaat uit gerold zijn.

Misschien wat te glad voor de bluespuristen, maar ik vind het een heerlijk album.

John Lee Hooker op zijn best in samenwerking met diverse gast artiesten.
Respect ook dat hij op zijn leeftijd nog dit album heeft kunnen maken. Het plezier en energie spat van het album af.