Teenage Fanclub - Thirteen (1993)
mijn stem
75 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Creation
-
Hang On (5:05)
-
The Cabbage (2:56)
-
Radio (2:56)
-
Norman 3 (4:36)
-
Song to the Cynic (3:36)
-
120 Mins. (3:07)
-
Escher (3:19)
-
Commercial Alternative (2:40)
-
Fear of Flying (5:25)
-
Tears Are Cool (3:48)
-
Ret Liv Dead (2:09)
-
Get Funky (1:22)
-
Gene Clark (8:38)
-
Genius Envy * (3:00)
-
Don's Gone Columbia * (1:32)
-
Chords of Fame * (3:37)
-
Weird Houses * (4:23)
-
Golden Glades * (4:31)
-
Older Guys * (2:37)
-
Goody Goody Gum Drops [Live] * (2:50)
-
Radio [Live] * (2:58)
-
It's Hard to Fall in Love [Live] * (2:07)
-
Gene Clarke [Live] * (5:35)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
49:37
(1:22:47)
0
JonnieBrasco
geplaatst: 2 augustus 2004, 00:22 uur
Heerlijke cd kan ik concluderen na mijn eerste luisterbeurt. Of 'eerste' luisterbeurt... de 2 instrumentale nummers "Get Funky" en "Don's Gone Columbia" heb ik meteen maar wat vaker geluisterd, zo goed!! Wat is dat toch altijd met instrumentale nummers? Grappig dat die muziek ook bij deze cd net wat meer tot zijn recht komt...
O ja, ik heb de tracklist uitgebreid, er stonden maar 13 nummers in plaats van 19... Zijn er dan misschien meerdere versies van deze cd?
O ja, ik heb de tracklist uitgebreid, er stonden maar 13 nummers in plaats van 19... Zijn er dan misschien meerdere versies van deze cd?
0
geplaatst: 2 augustus 2004, 17:06 uur
De reguliere cd bevat 13 nrs. Ik heb bij mijn exemplaar een extra schijfje met 4 livenummers, te weten: Goody Goody Gumdrops, Radio, It's Hard To Fall In Love (Sebadoh-cover) en Gene Clarke.
0
geplaatst: 23 juni 2006, 11:15 uur
De topper van teenage fanclub wat mij betreft... lekker semi-lome gitaarpo/rock, dan weer stemmig, dan weer wat vrolijker. Leuk.
4*
4*
0
geplaatst: 16 oktober 2006, 21:40 uur
Ik ken geen CD die er zo lekker in knalt als deze. Meteen vanaf de opener helemaal goed.
0
geplaatst: 24 januari 2015, 23:16 uur
Robo schreef:
Ik ken geen CD die er zo lekker in knalt als deze. Meteen vanaf de opener helemaal goed.
Ik ken geen CD die er zo lekker in knalt als deze. Meteen vanaf de opener helemaal goed.
Het is een schande dat bijna 9 jaar hier geen bericht bij geplaatst is. Allemaal cultuurbarbaren op musicmeter. Wereldalbum.
0
geplaatst: 9 februari 2015, 20:55 uur
Dit album ligt in het verlengde van Bandwagonesque - aanstekelijke Britpop met gruizig randje - en vind ik bijna even goed. Bijna, omdat dit album stilistisch (misschien te) veel op de voorganger lijkt en daardoor wat meer voorspelbaar is maar wederom staat hier prima songmateriaal op.
0
zalwelnikszijn!
geplaatst: 9 maart 2015, 13:07 uur
Invloeden spotten blijft een leuke bezigheid. Zo is "The Cabbage" overduidelijk George Harrison en, zo valt mij net eigenlijk pas op, bij zo ongeveer de tweehonderdste luisterbeurt, "Gene Clark" is potverdrie zeker een kwart Everly Brothers! (en "Cortez the Killer", maar dat is een open deur)
0
geplaatst: 26 februari 2019, 20:54 uur
Thirteen was mijn kennismaking met Teenage Fanclub. Het is nooit helemaal iets tussen mij en de band geworden, zoals dat wel gebeurde met "soortgenoten" The Posies en grote inspiratiebron Big Star. Met name die eerste plaat, die ik ontdekte via Teenage Fanclub, is zo goed. Daar tipt de Schotse band niet aan. Door de album titel kwam ik daar uit.
Thirteen is een album dat uiteindelijk te eenvormig is. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een prima plaat, maar het gruizige staat uiteindelijk de echte briljantie in de weg en dat is jammer.
Het hoogtepunt staat aan het einde. 'Gene Clark' dat eigenlijk Neil Young had moeten heten natuurlijk, is een pracht van een gitaarduel, 'Like A Hurricane' of 'Cortez The Killer' waardig. Daarnaast het heerlijke 'Radio' en nog veel meer lekkers.
Alleen door de Big Star verwijzing verdient Thirteen een eervole vermelding, maar ook op zichzelf staand, is het een prima plaat. Met de nostalgie van een voetbal zoals ik in het begin van de jaren 70 zo vaak tegenaan trapte op de voorkant. Nostalgie, dat is het woord dat deze plaat kenmerkt.
Thirteen is een album dat uiteindelijk te eenvormig is. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een prima plaat, maar het gruizige staat uiteindelijk de echte briljantie in de weg en dat is jammer.
Het hoogtepunt staat aan het einde. 'Gene Clark' dat eigenlijk Neil Young had moeten heten natuurlijk, is een pracht van een gitaarduel, 'Like A Hurricane' of 'Cortez The Killer' waardig. Daarnaast het heerlijke 'Radio' en nog veel meer lekkers.
Alleen door de Big Star verwijzing verdient Thirteen een eervole vermelding, maar ook op zichzelf staand, is het een prima plaat. Met de nostalgie van een voetbal zoals ik in het begin van de jaren 70 zo vaak tegenaan trapte op de voorkant. Nostalgie, dat is het woord dat deze plaat kenmerkt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.