Supersister - The Universal Masters Collection (2002)

Aan Soft Machine aanleunende rock-muziek. Goede band met Robert-Jan Stips die later weer in The Nits zat.

Als Nitsfan en een beetje uitgebreider toch wel een geïnteresseerde in al wat Robert-Jan Stips heeft uitgevreten, ben ik erg nieuwsgierig naar Supersister. En zo'n verzamelaar in de Universal Masters Collection, daar betaal je je meestal geen breuk aan.
Ik ga hier echt eens achteraan, ik bestel deze dus binnenkort.
Ik herinner me in een helder moment toch optredens of playbacks in Avro's Toppop van deze er echt als hippies uitziende progrockers uit langvervlogen tijden... In België nooit echt doorgebroken of bekend geworden, dacht ik.

3 stemmen doet vermoeden dat zéér weinigen anno 2008 nog deze band kennen?

Zoals al gezegd, ik herinner me hun Avro's Toppop optreden van héél lang geleden, kan iemand mij iets meer over deze band vertellen? Is dit een goede verzamelaar?

Tis ouwelullenmuziek, beste Father McK. => SQ brengt uitkomst

Ik heb deze. Mag niet op de site omdat het een uitgave is van twee bestaande aparte albums. Zoals je ziet voor weinig te koop,

Zie de oudere albums van de Nits 10 jaar verder terug in de tijd, met een beetje psychedelica à la Pink Floyd in de tijd van A Saucerful of secrets, aangevuld met een vleugje moderne jazz: Supersister.

Maar een schim van van het origineel, maar voor een idee hun bekendste nummer: She was naked. Wel even helemaal afluisteren, want halverwege is pas de explosie.

Als je even bij originele albums kijkt Father McKenzie zie dat daar meer stemmen staan. Logisch ook, je moet niet de verzamel albums hebben maar de originelen.
Verder kan ik me helemaal vinden in de beschrijving van Pieter Paal:
Aan Soft Machine aanleunende rock-muziek. Ik ken niet zoveel van de Nits, maar wat ik van ze ken heeft in ieder geval niet veel met Supersister te maken.

Gisteren deze voor amper 7 € meegenomen bij DJ Arend in de Velvet in Breda, op de Meeting, yes!
Ik kende enkel die oude single She Was Naked, maar de muziek van deze verzamelaar staat me best aan.
Robert Jan Stips had blijkbaar al op jonge leeftijd veel talent. Later zagen we hem o.a. terug bij Golden Earring en nog later bij Nits.
De meer zwevende stukken vind ik het mooist, zoals A Girl Named You, Radio, Higher en die tijdloze single She Was Naked.
Ik zie ze nog zo voor me in Avro's Toppop, dit stelleje "werkschuw langharig tuig" zoals sommigen deze jongens toen noemden...

klopt patje , heb hem ook en ' she was naked ' lillende gitaarsolo , maar ik vroeger de single en de flip side was ' spiral staircase ' en dat was een verschrikkelijk vreemd nummer , zeer goeie verzamelaar !!!

Vakmanschap.

Heb alleen nog geen idee of het ook echt 'm'n ding' is, of dat ik het alleen goed vind.

'Judy Goes on Holiday' had er toch wel opgemoeten, maar verder is er weinig aan te merken op deze verzamelaar. Toch zou ik liever voor de eerste drie albums gaan.

Nu de vier originele studioplaten van deze band zo moeilijk te vinden zijn (en de aanschaf daarvan bovendien een flinke aanslag op je portemonnee kan betekenen) is deze verzamelaar een prima alternatief. Muzikaal inderdaad tegen de vroege Soft Machine aanleunend, maar zelf hoor ik ook wel Pink Floyd en een Caravan-orgeltje, en het klinkt allemaal als een klok, waarvoor hulde voor de naamloze remaster-technicus. Alles ook netjes in chronologische volgorde, met als uitzondering de non-album-single She was naked waarvan de A-kant is ingevoegd vóór de albumtrack Dona nobis pacem (dat wel een soort improvisatie op het thema daarvan lijkt) en de B-kant als afsluiter van de CD (en wat leuk dat dat bizarre Spiral staircase er óók opstaat). Toch kan ik deze compilatie niet helemaal de maximale score geven omdat er wel èrg veel nadruk op Present from Nancy ligt: zes van de twaalf albumtracks komen van die debuutplaat, terwijl bijvoorbeeld No tree will grow (on too high a mountain) of Judy goes on holiday hier toch (ook) niet had misstaan, zeker omdat Dreaming weelwhile en Dona nobis pacem wat mij betreft qua niveau een beetje uit de toon vallen. Maar goed, zo is er altijd wat te zeuren.
        Overigens zijn dit allemaal fantastische muzikanten, en Robert Jan Stips is een geweldig inventieve toetsenist, maar aan zijn Engelse uitspraak kan ik me af en toe wel storen. Ècht bijzonder wordt het pas wanneer hij het in Psychopath heeft over een hijger, en voor wie het niet weet: dat was een fenomeen dat (voor zover ik het me herinner) in het begin van de jaren 70 opkwam, mannen die er een kick van kregen om een willekeurig telefoonnummer te draaien en dan heel hitsig te gaan hijgen wanneer er een vrouw opnam. Ik kan me echter voorstellen dat de Engelse term daarvoor iets anders was dan "a panter on your telephone"...